32 weeks

Πώς περνά η 32ή εβδομάδα εγκυμοσύνης; Σκεφτόμουν τί κρίμα που δεν προλαβαίνω να γράψω στο μπλογκ για αυτή την περίοδο κι έτσι είπα να ρίξω μια προσπάθεια, όσο επιγραμματική κι αν είναι αυτή.
Το half term πέρασε και ήταν πάρα πολύ ωραίο! Ήρθε και η κουμπάρα μου από Ελλάδα και είμασταν 2 έγκυες στο σπίτι! Ήταν πάρα πολύ ωραία και σίγουρα αξίζει δικό του ποστ!
Γι αυτή την εβδομάδα όμως που περνά θα προσπαθήσω να γράψω μόνο αλλιώς δεν θα τελειώσω ποτέ το ποστ! Βασικά, κοιμάμαι πολύ… πάρα πολύ… στα όρια του λυποθυμώ κι όλας… αν καθήσω μπορεί και να με πάρει ο ύπνος επιτόπου. Δεν θυμάμαι πολλά από το τελευταίο 30ωρο και δεν έχω και τύψεις αφού ήταν Κυριακή. Σήμερα όμως ο καφές επιβλήθηκε σε μια προσπάθεια να κάνω τα απολύτως βασικά. Η καθημερινότητα του Αλέξανδρου δεν έχει αλλάξει εννοείται, οπότε η ρουτίνα μας είναι σε σιγκεκριμένο πλάνο. Πάλι καλά είναι πολύ αυτόνομο παιδί. Πάντα έκανε τα περισσότερα μόνος του. Παρόλα αυτά ξέρω ποιά δεν κάνει και τα κρύβει (τί παιδί θα ήταν άραγε αν δεν το έκανε αυτό) κι έτσι από τις 8 μέχρι να φύγουμε για το σχολείο έχουμε τον καθημερινό διάλογο (απορώ πώς δεν με έχει βαρεθεί να με ακούει!) “έπλυνες τα δόντια; να μυρίσω; τρέξε πλύντα”. “Διάβασες; να δώ μέχρι πού το πήγες (είναι στο κομπιούτερ τα μαθήματα) άλλα δύο επίπεδα και μετά τηλεόραση”. “φεύγουμε, παπούτσια, παπούτσια,παπούτσια,παπούτσια, παπούτσια, παπούτσια, παπούτσια, πόσες φορές πρέπει να πώ παπούτσια;!” Αλέξανδρος: “I didn’t hear you” (τί στο διάτανο από μέσα μου τα λέω?!). Τα εξωσχολικά του έχουν κυριεύσει την καθημερινότητά μας. Και μιλάω τόσο για τα χόμπυ του όσο και για τα παιδικά πάρτυ καθώς και τα playdate που οργανώνονται. Είμαι όμως πολύ τυχερή γιατί οι μαμαδοφίλες αυτόν τον καιρό, έχουν προσφερθεί άπειρες φορές να τον πάνε και να τον φέρουν από τα διάφορα.

Παράλληλα με την ζωή του Αλέξανδρου αυτή την περίοδο προσπαθώ να αντιμετωπίσω και το θέμα διαβήτης κύησης που μου παρουσιάστηκε πριν τρεις εβδομάδες και με έχει λίγο ταλαιπωρήσει/σιγχήσει. Με το που βγήκαν τα αποτελέσματα, και παρόλο που δεν είμαι παρά στο όριο με μεταφέρανε στην ειδική ομάδα διαβήτη κύησης του νοσοκομείου όπου υπάρχει γυναικολόγος ειδικευμένη, διατροφολόγος, μαία και άλλες σχετικές ειδικότητες. Μου δώσανε το μηχανάκι του διαβήτη και πλεόν τέσσερις φορές την ημέρα παίρνω τις μετρήσεις. Τα καλά νέα είναι ότι αισθάνομαι πολύ ασφαλείς γιατί με παρακολουθούν πολύ πιο ενταντικά. Το κακό είναι ότι τα ραντεβού αυτομάτως διπλασιάστηκαν για την καλύτερη παρακολούθηση. Επίσης, όπως μπορείτε να φανταστείτε, η αλλαγή διατροφής κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι μεγάλο μανίκι και δυσκολεύομαι, ειδικά τώρα που έχουν περάσει τρεις εβδομάδες και πλέον οι επιλογές μου φαίνονται βαρετές. Τί να κάνω όμως, απλά προχωρώ ευχόμενη και προσπαθώντας να μην φτάσουμε στην ινσουλίνη η ιδέα της οποίας με στρεσάρει λίγο η αλήθεια είναι, αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι και απλά να κάνω ό,τι μπορώ διατροφικά. Δύσκολο θέμα ο διαβήτης πάντως! Πραγματικά βγάζω το καπέλο σε όσους αναγκαστικά το αντιμετωπίζουν από παιδιά (τύπου 1).

Στο γραφείο αισθάνομαι πως τα πράγματα μου γλιστράνε σιγά σιγά και εκνευρίζομαι όταν το σκέφτομαι. Όταν βοηθά ο Φιλ τότε αισθάνομαι αισιόδοξα. Άλλες μέρες όμως, έχοντας αφιερώσει την μέρα μου στο κυνηγητό παιδιού/ιατρικών ραντεβού αισθάνομαι τρομερές τύψεις για αυτά που έχω καθυστερήσει να κάνω. Πολλά τα σχέδια για το μέλλον του γραφείου, αλλά θα δούμε τί τυπάκι θα βγάλουμε. Αν είναι συνενοήσημη όπως ο Αλέξανδρος τους πρώτους μήνες θα μας κάνει τη χάρη, αλλιώς… μας βλέπω να αναθεωρούμε πολλά.

Κατά τα άλλα, η μικρή στην τελευταία επίσκεψη ήταν με το κεφάλι κάτω (από τώρα?! θα κουραστείς μαρή!). Την αισθάνομαι να κουνιέται με περισσότερη δυσκολία από πριν και να διεκδικεί τον χώρο της μέσα μου. Νομίζω κλωτσάει περισσότερο από τον Αλέξανδρο (αν θυμάμαι καλά μετά από 8 χρόνια!) και μάλλον με ρουφά από μέσα για να μην μπορώ να σταθώ ξύπνια.

Εγώ τώρα, αισθάνομαι λίγο ανάμεσα ξύπνιου και ύπνου σε μορφή ζελέ σε καθημερινή βάση με απόλυτο οδηγό μου την αντζέντα μου. Απλά πάω όπου μου πει και κάνω ό,τι είναι στο πρόγραμμα. Ακόμα και τα πιο μικρά, το μαγείρεμα πχ, έχουν αρχίσει να γίνονται δύσκολα, τα πλυμένα μένουν έξω από το πλυντήριο αρκετές μέρες και πλέον τα αγόρια βρισκουν εκεί ό,τι χρειάζονται. Με έχει κυριέυσει μία κατάσταση ζεν (υπνηλίας μάλλον) και το μόνο που σκέφτομαι είναι πώς θα φέρω εις πέρας όσα έχω στο καθημερινό πρόγραμμα. Μετά σκέφτομαι πως πρέπει να αποφασίσω τα πρακτικά, τί τοκετό θα επιλέξω (κάνουμε birth plan εδώ αμέ…), πώς θα βολευτούμε στο σπίτι και τί πρέπει να γίνει και εύχομαι να είχα αυτή τη μαγική μύτη της μάγισσας από το bewitched που έκανε τα πάντα με ένα γλυκουλιάρικο αγγιγμα. Και μετά, ώρες ώρες μου έρχεται μια ροζ φλασιά και με πλυμμηρίζει χαρά και χαζομάρα και το μόνο που σκέφτομαι είναι πως τίποτα δεν έχει σημασία παρά αυτή η ζωούλα να έρθει γερή και δυνατή και πως ανυπομωνώ να μας αναστατώσει.

ΥΓ. 15 μέρες μέχρι να έρθουν ενισχύσεις! Μαμά σε περιμένουμε. Είναι όλα όπως τα άφησες! Στην κυριολεξία! Δεν είχα αντοχές να κουνήσω τίποτα! τα πασχαλινά δεν έχουν κατέβει! χαχα!

ΥΓ.2  Το κεφάλαιο “ο Αλέξανδρος περιμένει την μικρή του αδερφή” δεν το έχω καν αγγίξει. Προσπαθώ να σκεφτώ κι εγώ πώς είναι καλύτερα να το αντιμετωπίσω… δοκιμάζω διάφορα αλλά αν έχετε ιδέες για μεγαλύτερα παιδιά είμαι ανοιχτή να ακούσω! Please μη μου στείλετε βιβλία, έχω!

 

4 thoughts on “32 weeks

  1. Τον διαβήτη τον πέρασα κι εγώ και μάλιστα από νωρίς, έφτασα και στην ινσουλίνη αλλά μην ανησυχείς, μετά από λίγο καιρό δεν θυμάσαι τίποτα! Εύχομαι όλα να πάνε τέλεια!!!

  2. Το τελευταίο διάστημα, και ειδικά ο τελευταίος μήνας, της εγκυμοσύνης είναι το πιο δύσκολο. Βαραίνεις πολύ και φτάνεις να λες “άντε να γεννήσω να τελειώνουμε”. Οι άντρες σου είναι πολύ καλοί και οι δυο νομίζω και θα έχεις υποστήριξη τουλάχιστον. Κάνε υπομονή και όλα θα ξεχαστούν ως δια μαγείας όταν έρθει η μικρούλα με το καλό. Δεν ξέρω αν κάνει διαφορά, αλλά έχεις όλη τη θετική μας ενέργεια σύμμαχο.
    Όσον αφορά το “ο Αλέξανδρος περιμένει τη μικρή του αδερφή” ίσως και να μη χρειάζεται τίποτα για να το αντιμετωπίσεις (αν αυτό είναι που αναρωτιέσαι, ίσως δεν κατάλαβα καλά). Είναι και μεγάλο αγόρι πια. Λίγο να βρείτε τις ισορροπίες, να νιώθει πως συνεχίζει να είναι το αγαπημένο σας αγόρι, να έχει και αυτός ευθύνες και δουλειές που αφορούν την αδερφή του ίσως. Βήμα βήμα θα βρείτε τι πρέπει να γίνει και τι θα χρειαστεί, γιατί το κάθε παιδάκι (και η κάθε οικογένεια) είναι διαφορετικό.

    1. Είναι πολύ καλά τα αγόρια μου! με έχουν κατασιγκινήσει η αλήθεια είναι… άλλο ένα ποστ που πρέπει να γραφτεί… Όλη η θετική ενέργεια μας χρειάζεται!
      Όντως έχω βαρύνει και αισθάνομαι τα τραβήγματα στην κοιλιά βασανιστικά. Πάλι καλά που δεν έχουμε πολύ ζέστη εδώ… θυμάμαι στην Ελλάδα η εγκυμοσύνη με είχε ταλαιπωρήσει…
      Για τον Αλέξανδρο.. κι εγώ έτσι νόμιζα πως είναι μεγάλος τώρα, δεν χρειάζεται και πολλά πολλά, αλλά μου πετάει κάτι σχόλια όσο πλησιάζει ο καιρός και προβληματίζομαι. Νομίζω έχει μεγάλη αγωνία για τη γέννα και αν θα επιβιώσουμε… αρκετά μακάβριο θέμα και προσπαθώ να του το συζητήσω αλλά έχει αντίδραση, βαριέται/ κλωτσάει τις μεγάλες συζητήσεις. Πρέπει να γράψω ποστ μάλλον… Για τον ερχομό της μπέμπας δεν δείχνει να έχει αγωνία, μάλλον μεγάλη χαρά. Για το διαδικαστικό όμως…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s