Μίνι Μαραθώνιος

Μέσα σε όλα τα ταξίδια και τις προπονήσεις του Φιλ ξέχασα να γράψω (για πάρα πολλά, δεν το συζητώ, αλλά κυρίως αισθάνομαι τύψεις γιατί δεν έγραψα) για τον μίνι μαραθώνιο του Αλέξανδρου!
Κάθε χρόνο οργανώνεται ένας μίνι Μαραθώνιος για παιδιά στο πάρκο του Greenwich, στη γειτονιά μας. Φέτος ήθελε να πάει και ο μικρός. Θα πηγαίνανε πολλοί φίλοι του και μας έπρηξε μας το ζήτησε τόσο ευγενικά (not) που τί να κάνουμε τον γράψαμε. Ο λόγος που δεν είχα καμία όρεξη φέτος και θα προτιμούσα να το ξεκινούσε τουχρόνου ήταν γιατί ήταν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο από αυτό που θα έτρεχε ο Φιλ. Αυτό σήμαινε πως κάποιος έπρεπε να του κάνει κάποια στοιχειώδη προπόνηση, έστω μία βόλτα την διαδρομή (ήταν 5 χιλιόμετρα) να πάρει εικόνα, να του δώσει συμβουλές ώστε να μην τρέχει πολύ γρήγορα στην αρχή και μετά να τα παρατήσει. Αυτός ο κάποιος λοιπόν, δεν γινόταν να είμαι εγώ με την κοιλιά πέρα, αλλά ούτε και ο Φιλ που δεν προλάβαινε ούτε τη σκιά του να δει. Τελικά τον γράψαμε και λέμε το πολύ πολύ να μην πάει. Ο μικρός κάθε μέρα μου ζητούσε προπόνηση, να πάμε στο πάρκο εντομεταξύ. Με έβαλε να του πάρω παπούτσια τρεξίματος, φόραγε τα αθλητικά του κάθε μέρα και ανεβοκατέβαινε τον κήπο. Τί να σας πω… από τη μία καμάρωνα, λέω αυτό το μικρό όντως έχει αθλητικές τάσεις, από την άλλη πώς να τον στηρίξω… το άφηνα. Τελικά, ξεσήκωσε τον Φιλ μία μέρα μετά από 7ωρη ποδηλασία και πήγανε στο πάρκο και κάνανε την διαδρομή μία φορά. Τα είδε όλα η αλήθεια είναι. Δεν περίμενε πως θα έπαιρνε τόση ώρα, λιγότερο από 20λεπτο – μισάωρο μη φανταστείτε, αλλά όταν δεν έχεις ξανακάνει μεγάλη διαδρομή σου φαίνεται κάπως. Μου λέει ο Φιλ, έχει αντοχές μια χαρά, αλλά η συγκέντρωσή του είναι στο μηδέν (χαρακτηριστικό του Αλέξανδρου!). Πιο πολύ φοβάμαι μήπως τον χάσουμε, μου λέει. Σημειωτέων πως από 7 και πάνω πάνε ασυνόδευτα τα μικρά. Γελάσαμε λίγο και αυτό ήταν. Πριν το καταλάβουμε ήρθαν οι μέρες και ξημέρωσε το πρωινό του Μαραθώνιου. Βρεθήκαμε στο πάρκο με αρκετούς φίλους. Τα παιδιά είχαν τρομερή ενέργεια και ο Αλέξανδρος υπερβάλωντα ζήλο! Κανένα μισάωρο πριν τον αγώνα κάνανε από τα μεγάφωνα προθέρμανση-διατάσεις και άλλα. Όλα τα μικρά κάπως λίγο κουνιόντουσαν, ο δικός μας τα έδωσε όλα!

Πάλι καλά που ένας πολύ καλός μας φίλος έτρεχε μαζί με τα 2 αγόρια του που ήταν μικρότερα από 7. Οπότε του είπαμε να έχει από κοντά και τον δικό μας μη χαθεί. Κανένα πρόβλημα λέει. Πάμε, λοιπόν και σταθήκαμε στο 4ο χιλιόμετρο για να τους δούμε να περνάνε. Στήσαμε πηγαδάκι με φίλους, γέλια, πλάκες, χαμός. Κάποια στιγμή βλέπουμε τον φίλο μας με τα μικρά του αρχίσαμε ζητοκραυγάζαμε γελάγαμε, ψάχναμε να βρούμε τον δικό μας… πουθενά… Κρύος ιδρώτας μας έπιασε. Πάμε στο τέλος και περιμέναμε. Στο μεγάφωνο δίπλα μου λέγανε συνέχεια τους αγωνιστικούς αριθμούς παιδιών που δεν βρίσκουν τους γονείς τους. Κλασσικά, η Ελληνίδα μάνα, άρχισα να τα βάζω με τον εαυτό μου. Τί ήθελα και τον άφησα να πάει, και να τώρα θα κλαίει κάπου μπερδεμένος το καημένο και ορίστε τώρα θα τον έχω τραυματήσει για μια ζωή και άλλα πολλά.

Τελικά τον βλέπουμε να τερματίζει με ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ χαμόγελο και με μία πελώρια χαρά! Και μετά από πάρα πολύ ώρα είδαμε και τον φίλο μας να τερματίζει ο οποίος μας είπε πως ο Αλέξανδρος ήταν πολύ πιο γρήγορος από τα άλλα δύο και έτσι, μπερδεμένος με τις τρεις ταχύτητες των μικρών δεν ήξερε ποιόν να προλάβει. Τον λυπήθηκα πραγματικά γιατί δεν το είχαμε σκεφτεί και δεν το περιμέναμε αυτό και προφανώς ταλαιπωρήθηκε ο άνθρωπος. Από την άλλη, με εξέπληξε αφάνταστα ο μικρός μας! Κατάφερε και ολοκλήρωσε ολόκληρο αγώνα και μάλιστα το χάρηκε κι όλας! Είναι, αν όχι ο πιο ψηλός, από τα πιο ψηλά παιδιά στην τάξη του αλλά αυτό δεν σημαίνει πάντα ότι είσαι καλός στον αθλητισμό. Ξέρουμε ότι είναι σε πολύ καλύτερο επίπεδο κολύμβησης από τα άλλα παιδάκια στην ηλικία του, αλλά η αλήθεια είναι ότι το κάνει χρόνια τώρα οπότε δεν δώσαμε τρελλή σημασία σε ποιό επίπεδο είναι. Για μας το πιο σημαντικό είναι να πηγαίνει και να μην εγκαταλείψει ποτέ ώστε να τον ακολουθήσει σε όλη του τη ζωή σαν την εβδομαδιαία γυμναστική. Τρελαίνεται για το ποδήλατό του, (βλέπει κόλπα bmx στο youtube και εξτασιάζεται!), το πάρκο και τελευταία τρώει τα μούτρα του ξεκίνησε skateboard στον κήπο. Δεν ξέραμε, λοιπόν, πώς θα ήταν στο τρέξιμο, που, εγώ το θεωρώ δύσκολο σπορ. Το μικρούλι μας όμως μας εξέπληξε! Και νομίζω μέσα από την διοργάνωση, τον κόσμο, το επίτευγμα και την προσπάθεια μεγάλωσε εσωτερικά πέντε πιθαμές μέσα σε μια μέρα!

Alexandros Mini Marathon

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s