Η ζωή είναι ωραία στο Παρίσι!

Όπως ξέρετε τον Απρίλιο είχαμε την ποδηλασία σταθμό για τον Φιλ. Και ενώ οι προπονήσεις του είχαν πιάσει κόκκινο, η διατροφή του ήταν πολύ σιγκεκριμένη, το αλκοόλ απαγορευμένο και το μυαλό του μονάχα στο αν θα τα καταφέρει και πώς (στρατηγικές καταστρώνονταν και άλλαζαν κάθε δευτερόλεπτο), είχε μείνει το ερώτημα, εγώ να πάω να τον δω να τερματίζει ή όχι. Ο ίδιος δεν με πίεζε γιατί το πρόγραμμα που είχε βγάλει το γκρούπ ήταν πολύ σιγκεκριμένο και αν πήγαινα θα τον έβλεπα μονάχα να τερματίζει εκείνες τις λίγες στιγμές. Μετά θα συνέχιζαν την ποδηλασία μέχρι το ξενοδοχείο όπου το φαγητό και οι εκδηλώσεις ήταν προκαθορισμένες έως την άλλη μέρα όπου θα φόρτωναν τα ποδήλατα στο βανάκι ενώ οι ίδιοι θα πηγαίνανε με το τραίνο πίσω στο Λονδίνο. Οπότε το θέμα ήταν, τί δουλειά έχω εγώ έγκυος γυναίκα να τρέχω μόνη μου στο Παρίσι, πώς να βρώ ξενοδοχείο μόνο για έναν και τί θα έκανα τις υπόλοιπες ώρες… Και εκεί που είχα αποθαρρυνθεί και λέω, δεν πειράζει, ας μην πάω κάπως μου την έδωσε και πισμάτωσα και λέω, δεν με νοιάζει θα πάω. Και μάλιστα με την καλύτερη συντροφιά, την μαμά μου!
Κανόνισα, λοιπόν, να έρθουν οι γονείς μου από Αθήνα λίγες μέρες πριν, να καθίσει ο μπαμπάς μου με τον Αλέξανδρο και εγώ με την μαμά μου, δύο κυρίες, να πάρουμε το Eurostar για εκδρομή. Και μάλιστα το κανονίσαμε έτσι ώστε να γίνει 4ήμερη εκδρομή!
Έτσι, πολύ πρωί του Σαββάτου φύγαμε για το Kings Cross International όπου επιβιβαστήκαμε στο Eurostar. Η σιγκεκριμένη συγκοινωνία έχει γίνει πολύ δημοφιλή πια και τα τραίνα είναι γεμάτα. Θυμάμαι όταν το είχαμε πρωτοπάρει με τον Φιλ όταν είχε πρωτοξεκινήσει, τον ενθουσιασμό μας, την χαρά μας και την όλη εμπειρία του “πηγαίνω στο Παρίσι χωρίς αεροπλάνο”. Η μεγάλη μου χαρά αυτή τη φορά ήταν ότι πήγαινα με την μαμά μου! Έχουμε κάνει αρκετό τουρισμό σαν οικογένεια με τον Φιλ και τον Αλέξανδρο και τελικά μου έλειπε η γυναικία παρέα στο ταξίδι. Το κουτσομπολιό, η κοινή ανάγκη για να χαζέψεις και άλλα μικρά που όταν είσαι όλη την ώρα με δυό αγόρια τα ξεχνάς.

Φτάσαμε Παρίσι πάρα πολύ γρήγορα, μέσα σε δυό ώρες, διαδρομή που εντός Λονδίνου άνετα την κάνεις για να φτάσεις κάπου, δυστυχώς. Εκεί έπρεπε να βάλω τα ξεχασμένα μου Γαλλικά να δουλέψουν πολύ γρήγορα γιατί έπρεπε να πάμε στο ξενοδοχείο να αφήσουμε τα πράγματα και να τρέξουμε στον Πύργο του Άιφελ να δούμε τον τερματισμό! Εκεί κάπως μπερδευτήκαμε με το μετρό και χάσαμε χρόνο οπότε καταλήξαμε με τον Φιλ να με παίρνει τηλέφωνο και να μου λέει ότι σε 15-20′ τερματίζουν και εμείς μόλις να έχουμε βγει από το μετρό να ψάχνουμε το τέρμα. Τρέχαμε σαν παλαβές, εγώ με την κοιλιά στο στόμα, περιμέναμε να δούμε τουλάχιστον ένα stand κάτι, αλλά τίποτα. Αν έχετε πάει στον Πύργο του Άιφελ θα ξέρετε πως το πάρκο που ξεκινά από αυτόν είναι τεράστιο και χωρίς κάποιο σημάδι που μπορείς να δώσεις σαν σήμα κατατεθέν. Κι εκεί που ρωτούσα έναν περιπτερά για το event ο οποίος ιδέα δεν είχε κι αυτός ο άνθρωπος, ακούω την μαμά μου να λέει” έρχονται, έρχονται!” και γυρίζω πίσω και βλέπω μια θάλασσα από μπλε μπλουζάκια σε ποδήλατα να κάνουν τρελό σαματά και έναν Φιλ να μου κάνει νόημα πάνω στη στροφή! Ήταν τόσο ωραία στιγμή! Πραγματικά πολύ σιγκινητική!

Τα αγόρια πραγματικά βρισκόντουσαν σε όργιο αδρεναλίνης, περηφάνιας, κορύφωσης και χάρηκα που ήμουν εκεί για να το ζήσω!

Το βράδυ είχανε τραπέζι στο ξενοδοχείο και είμασταν καλεσμένοι και οι οικογένειες και το πρωί φύγανε για τα πάτρια. Λεπτομέρειες για το ταξίδι και πώς τα καταφέρανε στο δικό τους μπλογκ.

Εμείς όμως μόλις ξεκινούσαμε… 😉

IMG_8996 copy copy

2 thoughts on “Η ζωή είναι ωραία στο Παρίσι!

  1. Το να έχεις βάλει έναν δύσκολο στόχο και μετά να καταφέρνεις να τον πετύχεις είναι ένα εξαιρετικό συναίσθημα. Καταλαβαίνω τη χαρά σου γιατί την είχα νιώσει πέρυσι όταν γύρισε ο Κωνσταντίνος από το ταξίδι Άμστερνταμ – Καλαμάτα. Όταν τους είδαμε να φτάνουν ήταν τέτοια η χαρά όλων, λες και το είχαμε καταφέρει εμείς! Και αυτοί φυσικά που το πετυχαίνουν πετάνε στα σύννεφα ξεχνώντας όλους τους κόπους και τις δυσκολίες εκείνη την ώρα.
    Μπράβο στα αγόρια λοιπόν που πέτυχαν αυτόν τον άθλο, μπράβο και σε σένα που πείσμωσες και πήγες στο Παρίσι, γιατί η εγκυμοσύνη θέλει καλοπέραση χαχαχαχαχα!

    1. Καλέ με το που τελείωσαν άρχισαν να λένε για την επόμενη διαδρομή! Πάλι καλά που είμαι έγκυος και τον φρενάρει η κατάσταση αλλιώς θα τον είχα χάσει! Τέτοια πόρωση/εθισμός! Γύρισε πίσω και τις πρώτες μέρες ήθελε να κάνει διαδρομές με το ποδήλατο. Το Λονδίνο – Καλαμάτα δεν το έχω αποκλείω, λοιπόν… απλά το κρατάω σιωπιλό σαν σχέδιο μέχρι γεννήσω/μεγαλώσει λίγο η μικρή! Το καλό ήταν ότι συνειδητοποιήσε πως το είχε παρακάνει στην προπόνηση. Ο περισσότερος κόσμος δεν είχε κάνει ούτε τα μισά. Εμένα αυτό με είχε κουράσει πιο πολύ. Η πολύωρη απουσία από το σπίτι για πολλούς μήνες. Αλλιώς, τον χάρηκα πραγματικά!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s