Ένα κοντέινερ για τη Συρία

Έχω ξεκινήσει αυτό το ποστ αρκετές φορές. Αισθάνομαι πως όλοι τα ξέρουμε, όλοι τα βλέπουμε καθημερινά στις τηλεοράσεις (ειδικά στην Ελλάδα οι εικόνες είναι περισσότερες). Είναι καιρός τώρα που το προσφυγικό έχει χτυπήσει την πόρτα της Ευρώπης. Μέχρι τώρα το κρύβαμε σε περιοχές όπως αυτές του Κάλε στη Γαλλία, όμως ο πόλεμος στη Συρία έφερε μια θάλασσα κόσμου στην πόρτα μας. Και βλέπω τις ειδήσεις και δεν αντέχω άλλο τη στεναχώρια. Δεν μπορώ να καταλάβω την αδιαφορία, με αφήνει άναυδη η απραξία των κυβερνήτων και πολλών απλών ανθρώπων.
Το συζητάμε καιρό τώρα με μια φίλη μου και κάπως έτσι, με την επιθυμία να κάνουμε κάτι, το καλοκαίρι ιδρύσαμε ένα τοπικό γκρουπ στο facebook το Grace (Greenwich Refugee Aid Clothing Essentials). Μπροστά έβαλε η φιλενάδα μου που έχει καρδιά λονταρίσια και ενέργεια αστείρευτη! Τα σπίτια μας πλημμύρισαν ρούχα, παπούτσια, σκηνές για τους πρόσφυγες, τελικά πιάσαμε και έναν χώρο. Όποιος έφευγε για Γαλλία με το αυτοκίνητο τους γεμίζαμε πράγματα και με όποια αφορμή βρισκόταν στέλναμε και στην Ελλάδα. Μέχρι που ήρθε η είδηση ότι μια φιλανθρωπική ομάδα εξασφάλισε την χρηματοδότιση για 25 κοντέινερ που θα πάνε στην καρδιά του πολέμου, στη Συρία. Περπατούσαμε με τη φίλη μου. “One container is 25 pallets… it’s huge! Where are we going to find space to organise the donations?” μου είπε “I know the headmistress of our school, let’s speak to her”. “Do you think we can do it?” κοιτάζαμε και οι δύο τις πλάκες του πεζοδρομίου περπατώντας να πάρουμε τα παιδιά από το σχολείο. Καταλήξαμε στο ότι θα τα καταφέρουμε. Πιο πολύ για να το πιστέψουμε εμείς, κι έτσι να πάρουμε δύναμη και ορμή! Η διευθύντρια του σχολείου δέχτηκε με χαρά και μας παραχώρησε το χωλ του σχολείου για 3 μέρες. Συνολικά είχαμε 19 ώρες γιατί είχαμε περιορισμούς στο τί ώρα θα μας ανοίγαν το σχολείο και τί ώρα θα το κλείνανε. Φυλλάδια τυπωθήκανε, μιλήσαμε σε όσους ξέραμε, στις εκκλησίες, στους προσκόπους, στις μικρότερες κοινότητες, σε όσο κόσμο ξέραμε ότι θα ήθελε να βοηθήσει. Το Σάββατο το πρωί, ανοίξανε οι πόρτες. Εγώ είχα δουλειά την πρώτη μέρα και έπρεπε να φύγω. Πέρασα να αφήσω διάφορα πράγματα και είδα το χωλ άδειο. Τρόμαξα. Άφησα την φίλη μου με άλλες 2 εθελόντριες και ένα άδειο χώλ κι έφυγα. Θα περνούσα το μεσημέρι. Τουλάχιστον προσπαθήσαμε, σκέφτηκα μπαίνοντας στο αυτοκίνητο. Όταν έφτασα στο σχολείο το μεσημέρι δεν μπορούσα να βρω πάρκινγκ! Μπαίνω μέσα στην αίθουσα και βλέπω έναν τρομακτικό αριθμό από σακούλες και κούτες καθώς και καμιά 20αριά εθελοντές! Κόσμος ερχόταν συνέχεια, οι εθελοντές ξεχωρίζανε τα πράγματα, είχε στηθεί ολόκληρη επιχείρηση! Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα. Ο κόσμος νοιάζεται, ο κόσμος συμμετέχει. Τις μέρες που ακολούθησαν γυρνούσαμε σπίτι κατάκοποι. Το βουνό με τα πράγματα δεν σταματούσε να μεγαλώνει.
Την τελευταία μέρα ήρθε το φορτηγό και αρχίσαμε να το γεμίζουμε. Είναι απίστευτο πόση χωρητικότητα έχει ένα κοντέινερ! Εκεί στο τέλος της ημέρας, όσοι είχαμε απομείνει καθήσαμε στα σκαλάκια του σχολείου με την πόρτα του φορτηγού ανοιχτή. Η φίλη μου έκανε τον απολογισμό. Πόσες τσάντες ρούχα γυναικών, πόσες ανδρών, πόσα τρόφημα, πόσα φάρμακα, πόσα είδη υγειινής. Ο οδηγός του κοντέινερ μιλούσε για τους πρόσφυγες στα σύνορα, στο Κάλε. Δεν πηγαίνω ούτε με 3πλάσια χρήματα απέναντι, είπε. Πηδάνε στους τροχούς, κρύβοντε στα εμπορεύματα, πιάνουν ομήρους τους οδηγούς. Δεν θέλω ούτε νεκρούς να δω ούτε να με σκοτώσουν, είπε. Η πραγματικότητα έχει πολλές πλευρές. Πότε θα σταματήσει άραγε αυτό το ανθρώπινο κύμμα; Τί θα απογίνουν άραγε όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Ζούμε την μεγαλύτερη μετακίνηση πλήθυσμού μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και παρόλα αυτά, υπάρχει κόσμος που, ενώ τα βλέπει στις ειδήσεις παραμένει άπραγος, βαριέται να ασχοληθεί… Αυτό με ταράζει πιο πολύ από όλα… Και ίσως, μέσα σε όλα, πήρα κι ένα προσωπικό μήνυμα για ανθρώπους που θεωρούσα πως θα συμμετέχουν, και τελικά δεν ασχολήθηκαν ούτε καν με την διαδικτιακή προώθηση για τη συλλογή πραγμάτων, και για κάποιους άλλους που σιωπιλά δώσανε όλο τους το κουράγιο, το χρόνο τους, τη διάθεσή τους, χωρίς φαμφάρες, χωρίς να φαίνονται. Μέσα στους εθελοντές, μωρά στο μάρσιπο, παιδιά όλων των ηλικιών αφού τα σχολεία είχαν το διάλειμμα του Φεβρουαρίου, σε σημείο που την τελευταία μέρα μαζέψαμε όσα δεν μπορούσαν να βοηθήσουν και μια μαμά ανέλαβε να τα ψυχαγωγίσει. Καρότσια με νεογέννητα και διαλείμματα θηλασμού, έγκυες, μπαμπάδες που πήραν άδεια από τη δουλειά. Υπάρχει κόσμος που νοιάζεται! Είναι ό,τι πιο αισιόδοξο μπορώ να σας μεταφέρω! Μακάρι να ήταν όλος ο κόσμος, αλλά τουλάχιστον, να ξέρουμε να τους ξεχωρίζουμε. Αυτές είναι οι κρυφές μου σκέψεις. Όσο για την φιλενάδα μου που το οργάνωσε όλο αυτό και συνεχίζει να οργανώνει κι άλλες αποστολές, απέραντος θαυμασμός και αιώνια αγάπη!  20160216_151626

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s