Προσκοπισμός, η αρχή το ήμιση του παντός!

Ήταν μια φίλη που μου μίλησε για την καινούρια ομάδα προσκόπων που ξεκινά στην περιοχή. Εγώ σε προσκόπους δεν έχω πάει και δεν είχα ποτέ φίλους ή φίλες που να έχουν πάει. Δεν είχα εικόνα πέρα από τα στερεότυπα που ποτέ δεν με ιντριγκάρανε. Υπάρχει μια αίσθηση ότι παίζει πολύ πειθαρχία, οργάνωση και γενικά δεν θυμάμαι κανέναν να έχει εστιάσει στο αν περνάνε καλά τα παιδιά και γιατί. Αυτό όμως πολύ πιθανό επειδή δεν ήξερα ποτέ προσκόπους προσωπικά. Μόνο στις παρελάσεις τους έβλεπα και θυμάμαι και πού ήταν το κτίριο στην γειτονιά μου στην Αθήνα, αλλά μέχρι εκεί. Οι πρώτες βδομάδες ήταν την Άνοιξη και ήταν δοκιμαστικές. Ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε με τον Αλέξανδρο πιο πολύ να πάρουμε γεύση. Εκείνος τρελάθηκε με τα παιχνίδια! Αλήθεια, έχουν τόσα πολλά ομαδικά και πάρα πολύ έξυπνα παιχνίδια που κι εγώ εξεπλάγην. Όλα αυτά τα εκπαιδευτικά μεν, κινητικά δε παιχνίδα που βλέπεις στα διάφορα μπλογκ ανά καιρούς συν άλλα πάρα πολλά τα έχουν οι πρόσκοποι. Έχουν βγάλει και βιβλία με όλα τα παιχνίδια. Αυτό που δεν έβλεπα και μου έκανε εντυπωση ήταν φωνή ή νεύρα ή απαιτήσεις. Αν σκεφτεί κανείς ότι αυτή ήταν μία ομάδα 20 παιδιών ηλικίας 5-8 που δεν έχουν ξανακάνει προσκόπους μπορεί να διανοηθεί το χάος που επικρατεί σε κάθε συγκέντρωση. Εγώ, προσωπικά, είμαι πολύ πιο αυστηρή. Έχω γράψει ιστορία, χαρακτηριστικά σε ένα πάρτυ που έκανε μια φίλη για τον 6χρονο τότε γιό της  όπου βλέποντας το απόλυτο χάος και την έλλειψη κάποιου οργανωτή σηκώθηκα και τους μίλησα τόσο έντονα που για το υπόλοιπο πάρτυ όταν πηγαίνανε να ξεφύγουν πάλι αρκούσε να τα κοιτάξω και σταματούσανε. Οι μαμάδες (που δεν τις ήξερα κι όλας γιατί δεν ήταν από το σχολείο μας) ακόμα με θυμούνται και λένε στην φίλη μου να με καλούν στα δικά τους πάρτυ! Δεν μπορώ καθόλου το χάος (φωνές για τη φωνή, παππούτσια στο τραπέζι, σκοποβοή με ξυλαράκια κα) των πολλών παιδιών, με πιάνει το οργανωτικό μου! Στους προσκόπους, λοιπόν, είδα κάτι που δεν περίμενα. Είδα ανθρώπους που οι ίδιοι ήταν και είναι πρόσκοποι από παιδιά να είναι διοργανωτές. Δεν έχω δει κάτι άλλο οργανωμένο να κρατήσει το ενδιαφέρον τόσων ανθρώπων για τόσα πολλά χρόνια. Οι οργανωτές μας είναι άνθρωποι στα 50 και 60 τους χρόνια. Στην αρχή αυτό που είχε φανεί πολύ παράξενο. Λέω θα είναι παλιομοδίτικη η νοοτροπία τους. Μου είπαν εκ των υστέρων πως τα τελευταία χρόνια οι πρόσκοποι έχουν αλλάξει. Δεν ήταν πάντοτε μεικτά (έχουμε ισάριθμα αγόρια με κορίτσια στο γκρουπ) και γενικά πάρα πολλά έχουν απλοποιηθεί. Αυτό που βλέπω όμως σε όλους τους διοργανωτές είναι μία ηρεμία και υπομονή που δεν έχω δει αλλού!

20151001_195559

Εδώ η πρώτη μέρα που μας δώσανε τη στολή. Ακόμα δεν έχει ραφτεί κανένα σήμα. Νομίζω είναι ιστορική φωτογραφία και οι μαμάδες προσκόπων το ξέρουν!

Εμείς, λοιπόν, πηγαίνουμε από το Πάσχα και στην αρχή ήταν μόνο παιχνίδια. Μετά από αρκετές βδομάδες και αφού καταστάλαξε η ομάδα (κάποια παιδάκια έφυγαν, άλλα ήρθαν) ξεκινήσαν με τον όρκο, το φούτερ και το μαντίλι. Είχα ακούσει για τα σήματα, αλλά δεν είχα εικόνα, βέβαια. Την προηγούμενη βδομάδα ο Αλέξανδρος πήρε το πρώτο του σήμα. Και ειλικρινά, το τί δουλειά έριξε για αυτό το σήμα ήταν απίστευτη! Ήταν το σήμα της επικοινωνίας και το δουλέψανε κοντά στον ένα μήνα. Το πρωτο πράγμα που κάνανε ήταν να τα βάλουν να μάθουν απέξω τη διεύθυνσή τους και το τηλέφωνο του σπιτιού τους. Μετά, τους μάθανε τί ήχους κάνει το τηλέφωνο όταν μιλάει ή καλέι πχ καθώς και τί λέμε συνήθως στο τηλέφωνο τόσο όταν παίρνουμε όσο και όταν το σηκώνουμε. Αυτά τα απλά πράγματα είναι που ξεχνάμε να δείξουμε στα παιδιά κι όμως είναι τόσο σημαντικά γιατί τώρα με την τεχνολογία και τις διάφορες εφαρμογές τα ξεχνάμε.

Έπειτα έπρεπε να απαντήσουν στο μέηλ που τους έστειλε ο αρχηγός. Έστω και με λίγες λεξούλες. Αυτό στην πορία απεδείχθει ότι ήταν σαν να είχα δείξει στον Αλέξανδρο άλλη χώρα!

Μετα προχωρήσανε σήματα μορς. Τους δώσανε την αλφάβητα και τους βάλανε να γράψουν το όνομά τους αρχικά. Μετά τους δώσανε μηνύματα να μεταφράσουν.

Τέλος, τους μάθανε την επικοινωνία με τις σημαίες όπως κάνανε κάποτε οι ναυτικοί. Τους δώσανε πάλι την αλφάβητο και κάνανε το όνομά τους και καινούριο μήνυμα. Είχαν φέρει και σημαίες και προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν.

Το εκπληκτικό είναι πόσο λίγο χρόνο αφιερώνουν στη μάθηση σε σχέση με το παιχνίδι και πόσα τους μένουν των παιδιών παρόλα αυτά.

Εμένα ο γιός μου δεν ήταν ποτέ του τηλεφώνου. Παίρνουν συγγενείς και πάντα έπρεπε να τον πιέσω πολύ για να καθίσει να τους ακούσει, έστω, πόσο μάλλον να μιλήσει. Μετά από τις τελευταίες εβδομάδες έχω ξαφνικά, ένα παιδί που παίρνει στο άσχετο τηλέφωνο τη γιαγιά και τον παππού και από τις δύο πλευρές. Έχει δώσει τόσο γέλιο αυτό δε τόσο στους μεν όσο στους δε γιατί είχαν συνηθίσει πια να μην τον ακούν χωρίς εμένα δίπλα. Μπορεί να δουλεύω πχ και ξαφνικά να παίρνω μήνυμα από τον αδερφό μου ότι τα είπανε με τον Αλέξανδρο πριν λίγο! Εύχομαι να το συνηθίσει και να μην το αφήσει!

Εν ολίγοις, οι πρώτες εντυπώσεις με τον προσκοπισμό είναι πολύ θετικές. Έχει ανοίξει ο κύκλος του, (έχει γνωρίσει καινούρια κοριτσάκια κι όλας 😉  ) παίζει πάρα πολύ, μαθαίνει κι όλας πράγματα που δεν είναι τα ίδια κάθε φορά. Ενώ πχ στο κολύμπι ήτ το ποδόσφαιρο είναι πάνω κάτω το ίδιο πράγμα που δουλεύουν, στους προσκόπους υπάρχει ποικιλία. Αυτά δε που μαθαίνουν είναι ουσιαστικά κοινή λογική και όπλα ζωής (life skills). Έπειτα είδα ότι ταΐζει και την ικανοποίησή του επιτεύγματος που είναι πάρα πολύ σημαντικό, καθώς και την αίσθηση του ανήκειν, ενώ στις περισσότερες δραστηριότητες δεν υπάρχει κοινότητα, πχ αν κάνεις κολύμπι έστω και 15 χρόνια δεν θα ανήκεις σε κάποιο σύλλογο εφόρου ζωής ενώ στους προσκόπους μπορείς, αν σε ενδιαφέρει να έχεις παντοτινά συμμετοχή ή και να το αφήσεις για χρόνια και να το ξεκινήσεις πάλι με παιδιά όπως είναι κάποιοι από τους γονείς που γνώρισα. Τέλος, είναι πάρα πολύ οικονομική δραστηριότητα σε σχέση με όσες άλλες κάνουμε ή κάναμε στο παρελθόν με 35 λίρες το τρίμηνο δηλαδή κοντά στις £3 την εβδομάδα πραγματικά απορώ πώς έχουν τόσο υλικό!
Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω είμαι ενθουσιασμένη με τους προσκόπους! Εύχομαι να θέλει να συνεχίσει ο Αλέξανδρος για χρόνια!
Το άλλο, βέβαια, που, με το που είπα ότι ξεκινήσαμε προσκόπους ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ ενθουσιαστήκανε και ξαφνικά μου αποκαλύψανε ότι πηγαίνανε κάποτε;! Τί έγινε βρε μαμά εγώ πώς σου ξέφυγα;

2 thoughts on “Προσκοπισμός, η αρχή το ήμιση του παντός!

  1. Εγώ πάλι δεν έχω πάει ποτέ σε προσκόπους (νομίζω πως εδώ τα κορίτσια πάνε στις Οδηγήτριες ε; κάτι τέτοιο…) αλλά πολύ θα ήθελα να είχα πάει!
    Όλα αυτά ακούγονται σούπερ και είμαι σίγουρη πως ο Αλέξανδρος θα αποκτήσει πολλές πολλές ακόμα εμπειρίες και ικανότητες. Και στο τέλος θα είναι το φούτερο του γεμάτο σήματα όπως εκείνο του παιδιού στο Up 🙂

    1. Αχ Στέλλα, μου πήρε πολλές βδομάδες να αποβάλω την εικόνα του μικρούλη στο Up! Τον φανταζόμουνα να έχει την ίδια γαϊδουρινή επιμονή να ζητάει σε παππούδες να τους περάσει απέναντι! Ειλικρινά, γέλαγα μόνη μου γιατί ο Φιλ είναι παλιός πρόσκοπος και έχει και άλλες προσλαμβάνουσες. Λοιπόν, κι εδώ λέει μέχρι πρόσφατα ήταν τα κορίτσια πρόσκοπίνες που τα λέγανε guides (οδηγήτριες κάπως) και τα αγόρια που τα λέγανε brownies νομίζω. Αυτό τώρα έχει συμπτυχθεί στους beavers (κάστορες). Φοβερές οι γνώσεις μου έτσι?! Προοδεύω!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s