10 χρόνια

Μέναμε στο Angel, Βόρειο Λονδίνο. Είχαμε διαλέξει την περιοχή γιατί τα περισσότερα Αρχιτεκτονικά γραφεία ήταν σε απόσταση αναπνοής και σήμαινε ότι μπορούσαμε να περπατάμε στη δουλειά. Μερικές μέρες όμως που βαριόμασταν παίρναμε το λεωφορείο. Ήταν καλοκαίρι που σήμαινε πως βγαίναμε αρκετά μετά τη δουλειά. Έτσι εκείνο το πρωινό, μετά από ξενύχτι μπήκαμε στο λεωφορείο. Θυμάμαι πως προχωρούσε απελπιστικά αργά. Είχαμε κολλήσει στην κίνηση. Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. Θα αργούσα στη δουλειά. Στο μυαλό μου τρέχανε οι υποχρεώσεις. Οι οικοδομές εδώ στην Αγγλία ανθίζουν το καλοκαίρι και οι εργάτες ξεκινάνε από τις 7. Στο μυαλό μου τρέχανε οι απαντήσεις που έπρεπε να δώσω, τα σχέδια που έπρεπε να ανανεώσω, τα τηλέφωνα που θα χτυπάνε τώρα και αυτό το αναθεματισμένο το λεωφορείο να μην κουνιέται ρούπι… ο κόσμος ασυνήθιστα πολύς. Δεν μπορούσα με τίποτα να βγω να περπατήσω. Γκρίνιαξα στον Φιλ, εκείνος πιο ψύχραιμος, θα βγούνε μου λέει στο σταθμό του μετρό και θα βγούμε κι εμείς να περπατήσουμε. Μα τόσος κόσμος βρε παιδί μου… έχουμε και τόσους τουρίστες στην κοσμάρα τους κάθε καλοκαίρι…
Θυμάμαι να φτάνουμε στο σταθμό του Angel και να τον βρίσκουμε κλειστό, θυμάμαι το πλήθος του κόσμου να περιφέρεται άσκοπα, τον οδηγό να ανοίγει όλες τις πόρτες και να μας πετάει έξω όλους. Κόσμος να προσπαθεί να του μιλήσει “is it serious? what happened? when? how many dead? is it a terrorist attack?” Ο οδηγός τους έδιωχνε λέγοντας πως δεν ξέρει τίποτα. Είναι άλλωστε τακτική τους να μην ενημερώνουν τα πλήθη προς αποφυγή πανικού. Τί κάνουμε? Πάμε γραφείο? Πού να χτυπήσανε άραγε? Μήπως είναι στο δρόμο μας? Ξεκινήσαμε να περπατάμε σαν ζόμπυ. Κανένα από τα τηλέφωνά μας δεν δούλευε. Αυτά τα 10-15 λεπτά μέχρι να φτάσουμε στο γραφείο δεν τα θυμάμαι. Θυμάμαι να φτάνουμε εκεί και όλοι να είναι σε πηγαδάκια πάνω από τα κομπιούτερ βλέποντας ειδήσεις. Τα κινητά είχαν κοπεί και τα σταθερά πιάναν γραμμή με πολύ δυσκολία. Κατάφερα να πιάσω γραμμή πολύ ώρα αργότερα. Μίλησα με μια συνάδερφο της μητέρας μου, ήξερα πως το μέγεθος των γεγονότων δεν είχε ακόμα αγγίξει τα νέα στην Ελλάδα. Της είπα να ενημερώσει πως είμαστε καλά. Εκείνη με ρώταγε διάφορα που δεν θυμάμαι. Θυμάμαι όμως την φωνή της χαλαρή και οι ερωτήσεις της με δόση κουτσομπολιού και όχι με αγωνία. Με εκνεύρισε.

Θυμάμαι ΌΛΗ την ημέρα να μαθαίνουμε για καινούριες επιθέσεις, καινούρια θύματα,
Μετά τα επισόδεια με τους δίδιμους πύργους, όλο το Λονδίνο ήταν σε επιφυλακή. Ξέραμε πως αποτελούσαμε τον επόμενο στόχο. Δεν ξέραμε πότε και εν μέρη έπρεπε να εμπιστευτούμε την μυστική αστυνομία ότι θα το προλάβει, δεν είναι δυνατόν, τώρα ξέρουν. Είναι οι καλύτεροι στον κόσμο, εμάς θα μας προφυλάξουν. Σίγουρα μάθαμε από την Νέα Υόρκη.

Εκείνο το πρωί ξεδιπλώθηκε μπροστά μας μια φρικτή πραγματικότητα. Η επίθεση ήταν πραγματικότητα. Η γραμμή νο 30 ήταν αυτή που είμασταν με το Φιλ εκείνο το πρωί, εμείς είχαμε επιβιβαστεί στο αμέσως επόμενο λεωφορείο από αυτό που στοχεύστηκε. Και από τότε η ζωή μας δεν ήταν ποτέ ίδια. Η ανεμελιά στο κέντρο του Λονδίνου από τους κατοίκους του δεν θα έχει ποτέ πια το ίδιο χρώμα. Μάθαμε να διαχωρίζουμε τα πλήθη που έχουν αγωνία στα μάτια.

Τον Φεβρουάριο είχαμε έρθει Ελλάδα με φίλους από το Λονδίνο. Γυρνώντας από την Πλάκα για να πάρουμε το μετρό είχε συγκέντρωση στο Σύνταγμα που δεν είχε προαναγκελθεί στην τηλεόραση. Πιάσαμε τα παιδιά και φύγαμε άρων άρων.

Δέκα χρόνια σαν σήμερα. Πόσο μακρινό μας φαίνεται τώρα… Σαν να θέλω να το διαγράψω από την μνήμη μου, κι όμως εκείνη η μέρα και οι επόμενες που ήρθαν μας διαμόρφωσαν πιο βαθιά από ότι θέλουμε να πιστεύουμε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s