Ένα αδραγμένο απόγευμα Πέμπτης.

Αυτό τον καιρό, δόξα το Θεό, έχουμε πολύ δουλίτσα. Και όπως όλα τα γραφεία που βρίσκονται στην αρχή ακόμα δεν έχω πάρει την απόφαση να ζητήσω βοήθεια, να προσλάβω κάποιον δηλαδή, κι έτσι τα κάνουμε όλα με τον Φιλ οι δυό μας. Βάζουμε ραντεβού και τα βράδια, πηδάμε από πρότζεκτ σε πρότζεκτ, και από την μία οικοδομή στην άλλη. Έχω βάλει και σε απόλυτη χρήση το κίτρινό μου ποδήλατο, δώρο του άντρα μου πέρσυ για τα γεννέθλιά μου, και απλά τρέχω σε όλο το Greenwich.
Εχτές, λοιπόν, είχε φοβερή μέρα. Ελάχιστα συνεφάκια, ο ήλιος μας έλουζε κανονικά και εγώ είχα βάλει ραντεβού μέχρι και τις 2.30. Δεδομένου ότι πρέπει να είμαι στο σχολείο του μικρού 3.10 αυτό ήταν πολύ οριακό. Το χειρότερο ήταν ότι είχα μπλέξει με διάφορα και δεν το συνειδητοποίησα μέχρι το μεσημέρι. Πήρα μία φίλη να με εξυπηρετήσει και όντως, με καθυσήχασε πως θα πάρει τον μικρό μέχρι τις 4 γιατί κι εκείνοι θα φεύγανε μετά. Παίρνοντας τον Αλέξανδρο από το σπίτι της φίλης μου αισθάνθηκα την κούραση. Ήμασταν και οι δύο, ο Αλέξανδρος κι εγώ, στα ποδήλατά μας, στο δρόμο για το σπίτι. Τις τελευταίες βδομάδες το έχουμε υιοθετήσει και το χαιρόμαστε και οι δύο. Χτες όμως, το μυαλό μου είχε θολώσει με όλα όσα έπρεπε να κάνω και το κορμί μου είχε ενδώσει. Αλλά παράλληλα ήταν τόσο όμορφη μέρα! Λέω θα βγει ο μικρός στον κήπο αντί να δει τηλεόραση, ωραία θα είναι γι αυτόν.

Στο δρόμο μου κόρναρε η φίλη μου η C. Είχε τα τρία της μικρά στο αυτοκίνητο και πηγαίνανε σπίτι. Είχα να την δω 2 βδομάδες που για μας είναι πολύς καιρός. Έχει μεσολαβήσει και το half term όπου είχε φύγει εκείνη και εμείς κάναμε διάφορα, έπρεπε να τα πούμε. “Έρχεσαι για καφέ στον κήπο;” της λέω. Η φίλη μου εκτός των τριών παιδιών έχει και το δικό της φροντιστήριο και κάνει και ένα μεταπτυχιακό. Με κοίταξε και γέλασε νευρικά. “I really shouldn’t” μου είπε. “Neither should I” της είπα.

Κι έτσι βρεθήκαμε στον κήπο. Έδωσα στα παιδιά από ένα παγωτό φράουλα και έβγαλα για μας γρανίτα μοχίτο που είχα στην κατάψυξη. Βγάλαμε τα παπούτσια, ξαπλώσαμε οι μαμάδες στο γρασίδι ενώ τα μικρά έκαναν ποδήλατο και κοιτάζαμε τον ουρανό. Έχω πάρα πολύ καιρό να το κάνω αυτό, της είπα. Κι εγώ, μου είπε. Είπαμε τα νέα μας (με τις απαραίτητες διαιτητικές διακοπές “mummy he hit me/mummy he’s not sharing/mummy he kicked me…etc”) ταϊσαμε τα μικρά μακαρόνια με τυρί (που η κλασσική Ελληνίδα μάνα θα σνόμπαρε τρελλά) και το διαλύσαμε.

Εχτές το βράδυ με βρήκε να δουλεύω μέχρι τα μεσάνυχτα. Ήμουν όμως ξεκούραστη τελικά. Πολλές φορές κοροϊδεύω τον γιό μου και λέω ότι αυτό που λένε “άδραξε τη μέρα” κτλ, ο Αλέξανδρος κάνει μόνο αυτό! Στο δρόμο για το ψυγείο θα παρατηρήσει χίλια μύρια και θα τα μελετήσει, θα θυμηθεί κάτι και θα σου πει και γενικά, αν διψάς μην περιμένεις να δροσιστείς από τον γιό μου. Όμως χτες ήταν η σειρά μου! Και πολύ το χάρηκα!

3 thoughts on “Ένα αδραγμένο απόγευμα Πέμπτης.

  1. Πολλές φορές οι μικρές, απλές στιγμές κ όχι αυτές που περιμένεις μετράνε πιο πολύ από όλες.

  2. Πόση ομορφιά σε καθημερινές στιγμές, αν μπορούμε να τη δούμε.
    Υπέροχο ποστ.

    Νατάσσα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s