Ηλεκτρονικοί διάλογοι (Liebster Award)

Εαν δεν είσαι μπλογκερ τότε ίσως δεν έχεις αντιληφθεί τα διάφορα βραβεία που δίνονται στο διαδίκτυο. Δίνονται από άλλους μπλόγκερ και σκοπός τους πιστεύω είναι να προωθήσουν στους αναγνώστες άλλα μπλογκ που οι ίδιοι ακολουθούν. Συνήθως σε αυτά τα βραβεία υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που οι μπλόγκερ απαντούν πριν με την σειρά τους δώσουν τα βραβεία σε κάποιου άλλους. Συνήθως είμαι πολύ τεμπέλα και δεν μπαίνω στην διαδικασία να παίξω στο παιχνίδι. Εδώ να ζητήσω συγνώμη σε όλες όσες με έχουν τιμήσει στο παρελθόν και δεν ανταποκρίθηκα, it’s not you, it’s me! Το σιγκεκριμένο όμως, είχε κάποιες ερωτήσεις που ήθελα να απαντήσω. Ευχαριστώ πολύ την Amelie που με βράβευσε και μου έδωσε την αφορμή να μιλήσω.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, τελείως αναπάντεχα, τρείς τελείως διαφορετικές φίλες, φίλες που δεν γνώρισα μέσα από το μπλογκ, αλλά υπήρχαν από πριν, και ενώ ξέρω πως έχουν γραφτεί ώστε να έρχονται τα καινούρια άρθρα στο μέηλ τους, δεν ήξερα ότι με διαβάζουν. Έχω κι εγώ μέηλ από διάφορα μπλογκ που έρχονται στο δικό μου μέηλ, αυτό δεν θα πει πως βρίσκω τον χρόνο ή πως έχω την διάθεση να τα διαβάζω κάθε φορά. Οι φίλες δεν μου είχαν ξαναμιλήσει για το μπλογκ μου και είχα πλέον ξεχάσει πως γνώριζαν την ύπαρξή του. Όταν έρχομαι Ελλάδα έχω μάθει να αφήνω πίσω μου την πραγματικότητα του Λονδίνου. Πολλές φορές μου είναι δύσκολο να μιλάω για πράγματα για τα οποία ο άλλος δεν έχει εικόνα, παγώνω, δεν ξέρω τί να πρωτοπώ, είναι και ο χρόνος λίγος, και εν τέλει ίσως να μην ενδιαφέρουν και οι λεπτομέριες. Μένω στην ουσία καταστάσεων και όχι σε λεπτομέριες. Κάπως έτσι λειτουργώ και με το μπλογκ. Όταν βρισκόμαστε με μπλόγκερ που ξέρω ότι διαβαζόμαστε τότε μιλάμε για τη ζωή μας μέσα από αυτά που έχουμε γράψει. Με τους υπόλοιπους, ειδικά αν δεν αφήνουν σχόλια, ξεχνάς ότι το ξέρουν αυτό το κομμάτι. Κι έτσι ξαφνικά, ξεκίνησαν οι φίλες να μου σχολιάζουν (live όμως) κάποια πράγματα που είπα μέσα στο μπλογκ. Ήταν αρκετά περίεργο. Παντρεμένα συναισθήματα χαράς που με προσέχουν, λίγο η έκπληξη για τα κομμάτια που εκείνες άγγιξαν τόσο ώστε να τα θυμούνται μετά από τόσο καιρό, και εννοείται κριτική που πρώτη φορά άκουγα για το μπλογκ ή για μένα μέσα από το μπλογκ από αληθινούς ανθρώπους. Κριτική που στην τελική θεωρώ πως ήταν επικοδομητική, αφού σίγουρα ήταν καλοπροέραιτη και ήταν εξελικτική για την σχέση μου με τις φίλες αυτές. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση πως το μπλογκ αυτό βοήθησε ένα λιθαράκι ώστε να προχωρήσουν μη διαδικτιακές φιλίες. Ήταν κάτι καινούριο αυτό για μένα και πολύ με ικανοποίησε. Ένα μου αίσθημα που νομίζω σας το έχω πει και κατιδίαν, για εσάς που βλέπετε την εξέλιξη, της ζωής μου από μακριά μέσα από το μπλόγκ, να θυμάστε πως εγώ δεν βλέπω τίποτα από την δική σας. Οι περισσότεροι από εσάς δεν έχετε όχι μόνο μπλογκ αλλά ούτε και facebook. Αλλά και όσοι έχετε facebook, αρνείστε να μοιράζεστε προσωπικές σας φωτογραφίες στο διαδίκτιο. Απόλυτα σεβαστό, αλλά να θυμάστε ότι στην δική μας σχέση από απόσταση, εγώ λειτουργώ τυφλά. Κι εδώ να πω ευχαριστώ στον Λ+Α γιατί όταν τους το είπα μου στείλανε φωτογραφίες τους και νέα του και χάρηκα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!  Αισθάνομαι λοιπόν, μερικές φορές ότι ενώ έχει προχωρήσει η τεχνολογία με skype, viber, μέηλ, μπλογκ, facebook, κτλ ότι κάπως έχουμε απομακρινθεί περισσότερο από όταν δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά. Τότε η απουσία ήταν αισθητή τόσο ώστε να σου λείπει ο άλλος. Τώρα, υπάρχει η ψευδαίσθηση της επαφής και η απουσία σα να μην υπάρχει τόσο ώστε να αφιερώσουμε χρόνο στις σχέσεις από απόσταση. Ίσως, πάλι να είναι και το ότι λείπω πολλά χρόνια και η βεβαιότητα ότι έχω βρεί το σπίτι μου. Ίσως να είναι μεγάλη η ενέργεια που πρέπει να καταναλωθεί για κάτι που είναι τόσο μακριά… αυτό είναι άλλη ανάρτηση.

Πίσω στις ερωτήσεις της Amelie όμως.

1) Γιατί ξεκινήσατε το blog;

Γιατί εκείνη την εποχή ξεχίλιζα από πράγματα που ήθελα να μοιραστώ. Αρχικά για άλλα θέματα (crafts, design, etc). Όταν έφυγε ο αρχικός ενθουσιασμός ήθελα να μοιραστώ και να καταγράψω κάπου την ιστορία μας σαν οικογένεια.

2) Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει;

Οι άνθρωποι που είναι γεμάτοι ενέργεια και λειτουργούν με χαρά, ένα όραμα, μια έμπνευση για κάτι που μπορώ να δημιουργήσω.

3) Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιο τρόπο; 

Τα σχόλια με κριτική βοηθάνε στην εξέλιξη του ανθρώπου πίσω από το μπλογκ και άρα της εξέλιξη της ποιότητας των άρθρων. Τα θετικά σχόλια είναι οι cheerleaders του μπλογκ. Σε κάνουν να συνεχίζεις τη στιγμή που έχεις κουραστεί, έχεις βαλτώσει (Amelie, το δικό σου σχόλιο με βοήθησε γι αυτό τον δεύτερο λόγο).

4) Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;

Την καθημερινότητά μας σαν οικογένεια, τα ταξίδια μας, επισκέψεις. Γεγονότα δηλαδή. Παλιότερα και συναισθήματα, τώρα πια σπάνια. Δεν ξέρω αν μπορώ πια. Είναι άραγε κι αυτό μια εξέλιξη ή φάση?

5) Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά;

Έχω γνωρίσει πολλές μπλογκερ, θα μπορούσα να πω όλες όσες διαβάζω συστηματικά! Αποκορύφωμα ήταν η συνάντηση – έκπληξη για τα γεννέθλια της Αγγελικής το Δεκέμβριο (διαβάστε τί έγινε εδώ). Πρέπει να σας γράψω γι αυτήν την συνάντηση.

6) Πώς φαντάζεστε το blog σας σε δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει / να αλλάζει και με ποιο τρόπο;

Ελπίζω ότι θα συνεχίζω να έχω την διάθεση να καταγράφω τα δρώμενα. Να μην σβήσει δηλαδή το μπλογκ. Αυτό όμως εξαρτάται πάρα πολύ από την ψυχολογία μου και τελευταία παλεύω να την κρατήσω ανεβασμένη γι αυτό και κάθε άρθρο είναι προσωπική επιτυχία για μένα. Όνειρό μου θα ήταν να έγραφε και ο Phil σε αυτό. Με τον Phil μοιραζόμαστε την δουλειά μας, την οικογένειά μας, χωρίς υπερβολή, τα πάντα. Έχουμε πολύ καλή συνεργασία, κριτική, διάλογο, κατά βάση δημιουργία και μου φαίνεται περίεργο που δεν συμμετέχει στο κομμάτι αυτό. Πολλές φορές μου λέει με ενθουσιασμό πως θα γράψει για κάτι που μόλις έγινε, αλλά μένει εκεί.

7) Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα; 

Λένε πως για να γίνεις ειδικός σε κάτι πρέπει να ξοδέψεις τουλάχιστον 10 χιλιάδες ώρες παλεύοντάς το. Νομίζω αυτό που κάνω καλύτερα είναι να χτίζω αυτές τις 10 χιλιάδες ώρες. Και επειδή οι τομείς είναι πολλοί, από τη δουλειά, τη μητρότητα, τη σχέση με τον άντρα μου και τις σχέσεις με τους ανθρώπους,΄πολλές φορές στο παρελθόν πνιγόμουν. Τώρα έχω μάθει να χαίρομαι και το παραμικρό δευτερόλεπτο γιατί σκέπτομαι πως αποθηκεύεται προς κάτι για το οποίο μελλοντικά θα γίνω φοβερή. Αυτό που νομίζω ότι κάνω καλύτερα είναι η υπομονή…

8) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;

Ανάλογα το είδος της ανάρτησης. Όταν θέλω να καταγράψω ένα ταξίδι αφιερώνω αρκετό χρόνο. Το ξεσκάρτισμα των φωτογραφιών, το να αποφασίσω ποιά κομμάτια θέλω να καταγράψω και να μεταφέρω και κάποιες γενικές πληροφορίες για το μέρος που μάλλον οι αναγνώστες δεν γνωρίζουν, ειδικά για τα μέρη εδώ στην Βρετανία, όλα αυτά παίρνουν χρόνο. Όταν όμως έχεις κίνητρο μέσα σου, την επιθυμία να καταγράψεις, τότε βρίσκεις χρόνο. Άπειρες οι φορές που απλά έχω γράψει τις αναρτήσεις λίγο λίγο μέσα σε πολλές μέρες. Έχω διαβάσει πολλές μπλόγκερ να λένε πως δεν αφιερώνουν πάνω από 10′ σε μία ανάρτηση. Ειλικρινά, δεν ξέρω το κάνουν…

9) Πώς γεννιούνται τα post σας;

Σας έχει τύχει κάποιες φορές να είστε κάπου ή να δοκιμάσατε κάτι (γλυκό, φαγητό, εμπειρία) και ξαφνικά να παίρνετε τηλέφωνο ένα αγαπημένο σας πρόσωπο για να του πείτε “καλά δεν ξέρεις τί κάνω τώρα! Είμαι σε αυτό το μέρος και κάνω το τάδε!” Ε, κάπως έτσι μου έρχονται και τα άρθρα. Γι αυτό και τα σχόλια είναι η αντίδραση και είναι πολύτιμη, ξεδίψασμα μιας ανάγκης για επικοινωνία.

10) Ευχές για τον αναγνώστη.

Όρεξη να έχετε να συνεχίσετε διαβάζετε μπλογκ και να βρείτε ανθρώπους πίσω από τα κείμενα που να αγαπήσετε πιο πολύ και από τις ίδιες τις προτάσεις που γράφτηκαν.

Το βραβείο με τη σειρά μου, θέλω να δώσω στα παρακάτω blog.

Αγγελική http://skepseis.co.uk/wp/
Αναστασία  https://apappa.wordpress.com/ 
Ζωή  http://www.icedcoffeecreature.com/
Τατού https://wonderlandbytatu.wordpress.com/
Στέλλα  http://www.stoapeiro.gr/ 

Ξέρω πως οι περισσότερες από εσάς μπλογκάρετε στα Αγγλικά και ίσως να μην έχετε χρόνο να μεταφράσετε. Ήθελα απλά να ξέρετε ότι σας αγαπώ! Enjoy!

5 thoughts on “Ηλεκτρονικοί διάλογοι (Liebster Award)

  1. Λοιπόν, εγώ ήθελα να σου πω αρχικά πως …δεν περίμενα να παίξεις (για να είμαι ειλικρινής!). Ενώ σε παρακολουθώ αρκετό καιρό (χρόνια) έχω καταλάβει πως δεν ακολουθείς τους πεπατημένους κανόνες του blogging αλλά δημιουργείς τους δικούς σου, και αυτό είναι ένα από τα πολλά που μου αρέσουν σε σένα! Μόνο και μόνο για αυτό σε ευχαριστώ θερμά που απάντησες στις ερωτήσεις! Επιπλέον, μου αρέσουν πολύ οι αναρτήσεις σου, μου θυμίζουν λίγο ημερολόγιο. Διαβάζω πάντα δυο και τρεις φορές τις αναρτήσεις για τα ταξίδια που κάνετε, πολύ ωραίες φωτογραφίες και περιγραφές! Σου εύχομαι να χτίσεις τις 10 χιλιάδες ώρες σου και να είναι καλά όλοι στην οικογένειά σου! Πολλά φιλιά!

  2. Εμένα, πάλι, δεν με διαβάζει κανένας απ’ τους “pre-blogging era” φίλους μου. Ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω. Αλλά είναι όντως πολύ σημαντικό αυτό που λες για την ψευδαίσθηση της επαφής. Καλό θέμα να το συζητήσουμε στην επόμενη σουπιο-συνάντηση 🙂

    Thanks for the nomination, me dear !!! Λαμβάνω μετά δόξης και τιμής και πάω να κάνω ανάρτηση !!!

    Love ya ! xx

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s