Τα 6α γεννέθλια του Αλέξανδρου

Έχουν περάσει εδώ και σχεδόν δύο μήνες.
Όταν ήταν μωρό ο Αλέξανδρος, εκεί στις βουβές ώρες, όταν η γη έπαιρνε το διάλλειμά της από τις αχτίνες του ήλιου, άλλωτε στα μαρμάρινα πλακάκια, κι άλλωτε στα αγριεμένα χαλιά, του σιγοτραγουδούσαμε αυτό το τραγούδι. Ακόμα και τώρα που δεν είναι πια το τρυφερούδι που ήταν όταν το ακούω αυτό το τραγούδι, όπου κι αν είμαστε σταματάει το μυαλό μου, η κουβέντα ή οτιδήποτε και σιωπαίνω να το ακούσω. Και με πολύ κόπο σταματάω το βούρκωμά μου.

“Όταν προσπαθείς το περισσότερό σου αλλά δεν τα καταφέρνεις,
όταν παίρνεις αυτό που θέλεις, αλλά όχι αυτό που έχεις ανάγκη,
όταν είσαι τόσο κουρασμένος που δεν μπορείς να κοιμηθείς,
έχεις κολλήσει στην όπισθεν…

Όταν τα δάκριά σου κυλάνε στο πρόσωπό σου
όταν χάνεις κάτι που δεν μπορείς να αντικαταστήσεις,
όταν αγαπάς κάποιον αλλά πάει χαμένο,
θα μπορούσε να είναι χειρότερα?

Φώτα θα σε οδηγήσουν σπίτι
και θα αναφλεχθούν τα κόκκαλά σου
και θα προσπαθήσω… να σε ξαναφτιάξω

Πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά
Όταν είσαι υπερβολικά ερωτευμένος που δεν μπορείς να την αφήσεις
Αν δεν προσπαθήσεις δεν θα μάθεις ποτέ
πόσο αξίζεις…”

Χρόνια Πολλά Αλέξανδρε και από εδώ. Και αν ποτέ το διαβάζεις αυτό να ξέρεις ότι με αυτήν την υπόσχεση ζούμε και θα ζούμε για πάντα εγώ και ο μπαμπάς σου, να είμαστε εδώ για σένα, no matter what.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s