Πέρι Αρχιτεκτονικής: μην πυροβολείτε την Αρχιτέκτονα!

Το Πάσχα που μας πέρασε είμασταν με έναν ξάδερφό μου. Έχει τρία παιδιά, το μεσαίο κορίτσι. Χαριτολογούσαμε και λέγαμε τί μπορούν να γίνουν όταν μεγαλώσουν. “Να γίνεις Αρχιτέκτονας, όπως η θεία σου!” είπε κάποια στιγμή. “Όοοοοοχιιιιι” ήθελα να φωνάξω, και τελικά δεν ξέρω πόσο απότομα μου βγήκε εκείνη τη στιγμή.

Πώς να εξηγήσεις σε ένα κορίτσι ότι ενώ η σχολή είναι υπέροχη, παρά τις δυσκολίες της, η πραγματικότητα πολεμά καθημερινά το είναι σου…. το γυναικείο πνεύμα της ευαισθησίας και της δοτικότητας.

Χτες έπρεπε να πω σε έναν πολύ καλό μας πελάτη πως η πολεοδομία απέρριψε την άδειά του για ένα έργο που ήταν γεμάτο όραμα, καινοτόμο, από μία ομάδα ανθρώπων γεμάτοι θετική ενέργεια. Η πρώτη αντίδραση του πελάτη είναι να ρίξει ευθύνες και συνήθως ο αγγελιοφόρος είναι που τρώει τα σκάγια. Και ενώ ξέρω πως τίποτα από όλα αυτά για τα οποία με κατηγόρησε στιγμιαία δεν έχει υπόσταση, και πως ήταν της στιγμής, χρειάστηκε πολύ γερό στομάχι για να είμαι ο σάκος του μποξ εκείνη την ώρα. Το όραμά του, και όλες οι ιδέες μου για να υλοποιηθούν θα πρέπει να περάσουμε πάρα πολλές τέτοιες στιγμές. Και αυτό είναι απλά ένα παράδειγμα από τα τόσα καθημερινά που ζώ στο επάγγελμά μου. Και παρατηρώ πως οι άντρες τα καταφέρνουν καλύτερα στο να παραβλέπουν τέτοια ξεσπάσματα. Κι εγώ δηλαδή, τα αντιμετωπίζω πιο ψύχραιμα πια. Δεν μπορώ όμως να μην αισθάνομαι πως κάτι λίγο από την λαμπρότητα του ενθουσιασμού για το επάγγελμα ξεθωριάζει σε κάθε τέτοιο στιγμιότυπο.

Και ναι, όταν βλέπεις την πρόοδο στην οικοδομή νοιώθεις περήφανη, Το τελικό αποτέλεσμα όμως, την τελειότητα του καινούριου, δεν θα την γευτείς παρά μόνο για την παράδοση του έργου. Είναι σαν να έχεις κυοφορήσει για εννιά μήνες και μετά κάποιος άλλος να μεγαλώνει το μωρό. Το αντέχεις? Αν ναι, τότε ναι, να γίνεις Αρχιτέκτονας. Είναι πολλά αυτά που μία γυναίκα Αρχιτέκτονας μπορεί να προσφέρει μέσα στο χώρο. Μία τελείως διαφορετική προσέγγιση στο design αλλά και στην εκβαση κατά τη διάρκεια της οικοδομής. Γιατί από τη φύση μας είμαστε το φύλλο που νοιάζεται να πάνε όλα δημιουργικά και σπανίως θα παρατήσουμε στη μέση του ένα έργο. Έχουμε αυτό το νομοθετημένο duty of care στο dna μας. Παρόλα αυτά ο κατασκευαστικός τομέας λειτουργεί πολύ διαφορετικά.

Αξίζει να διαβάσετε το άρθρο από το Architectural Review

“In the UK, first year architecture studios are about 50:50 male to female, but the profession is male dominated, so somewhere along the line, we’re losing our women. Most discussions revolve around three simple explanations:

  • One: Being an architect is horrible – long hours, low pay, stress and poor job satisfaction.
  • Two: It’s very hard to balance architecture with motherhood.
  • Three: Architecture is sexist, stuck in the wattle and daub ages when it comes to sexual discrimination with a macho culture, unequal pay and unequal opportunities.”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s