Γονείς του ίδιου φύλλου.

Είναι πολλές οι φορές που όταν βγαίνω εκτός Λονδίνου (είτε στην Αγγλική επαρχία με το σόι/φίλους του άντρα μου είτε με στην Ελλάδα), παθαίνω κρυολουσία για το πόσο διαφορετικά τη βλέπουμε τη ζωή πια. Είναι και το Λονδίνο, πλανήτης από μόνος του. Πέρα από το γεγονός ότι κινεί οικονομικά την χώρα αλλά και την Ευρώπη, το Λονδίνο είναι πρωτοπόρο στα κοινωνικά θέματα. Είναι το μωσαϊκό τόσων πολιτισμών, αλλά και καταστάσεων. Ζούμε σε μία πόλη όπου η ομοφυλλοφιλία δεν είναι ντροπή, ούτε κάτι που κρύβει κανείς από την κοινωνία. Μπορεί ο κάθε ομοφυλλόφιλος να περνά διάφορες οικογενειακές καταστάσεις και την προσωπική του πάλη με τον εαυτό του, αλλά η κοινωνία δεν πολυασχολείται μαζί σου. Δεν είναι ότι είμαστε προχώ! Πολύ απλά έχει παλιώσει σαν κουτσομπολιό. Η ομοφυλλοφυλία δεν αποτελεί κάτι το καινούριο, και οι περισσότεροι έχουμε πια εμπειρία, φίλους, φίλες, γνωστούς ομοφυλλόφιλους ή bisexual. Και ναι, όσο κι αν θα τους θέλαμε φρικιά ή ζογκλέρ (κυρίως κάτι να ασχολούμαστε δηλαδή) είναι (πώς τολμάνει!) σαν όλους μας. Άνθρωποι με τη δουλειά τους, τις ανησυχίες τους, τα χούγια τους, την πάλη ζωής δηλαδή. Πολύ βαρετό, ξέρω, θα ήταν πολύ πιο κουλ να τριγυρνούσαν όλοι μέσα στα ροζ φρου φρου ή οι γυναίκες να ήταν αξύριστες και με ενιαίο φρύδι τύπου Frida Kahlo, τώρα με τί θα ασχολούμαστε, Θεέ μου?! Όχι ότι μας λείπουν τα θέματα, αλλά λέμε.

Η μεγάλη αλλαγή για μένα τα τελευταία χρόνια, είναι πόσες ομοφυλοφιλικές οικογένειες έχουμε γνωρίσει. Είναι κάτι για το οποίο δεν ήμουν και πολύ θετική, ομολογώ. Στην τελική είναι ένα πείραμα που κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πώς θα αισθάνονται αυτά τα παιδιά με ομόφυλους γονείς. Δεν με αφορούσε κι όλα, κι έτσι δεν είχα ασχοληθεί ποτέ μου. Τα τελευταία χρόνια όμως, έχω γνωρίσει αρκετές τέτοιες οικογένειες και από ακόμα πιο κοντά δύο σιγκεκριμένες οικογένειες. Η μία είναι γυναίκες με μία κόρη στο πανεπιστήμιο. Είναι πενηντάρες και μεγαλώσανε μαζί την κόρη τους. Χρειάστηκε να τις γνωρίσω από την καλή και από την ανάποδη, αφού είναι πελάτισσές μας και το σπίτι τους το σχεδιάζουμε τώρα δύο χρόνια. Το δεύτερο ζευγάρι έχουν τρία παιδιά και η κόρη τους είναι συμμαθήτρια του Αλέξανδρου. Οι μαμάδες στο σχολείο μας είναι πολύ ενεργά μέλη τόσο σε σχολικές συμμετοχές αλλά και σε βραδινές εξόδους, βόλτες με τα παιδιά, και άλλα. Τις γιορτές πάντα αν δεν έχεις τί να κάνεις θα βρείς παρέα, και πριν προλάβεις έχει γεμίσει το καρνέ σου με nights out ή ποτάκια σε σπίτια. Δεν είναι πια γνωστές μας, είναι μέρος της παρέας δηλαδή και τις ξέρω καλά.

Παράλληλα, μία πολύ καλή μου φίλη είναι γυναικολόγος και σε μία κουβέντα που είχαμε μου έλεγε ότι ένα μεγάλο κομμάτι των πελατισσών της είναι ομοφυλλόφιλα ζευγάρια. Η κατηγορία αυτή συναγωνίζεται, την κατηγορία των γυναικών χωρίς σύντροφο εκεί γύρω στα 40 που θέλει να κάνει παιδιά, μου είπε. Και με έβαλε σε σκέψεις για την δεύτερη κατηγορία που δεν είχα πολυσκεφτεί περισσότερο από ότι την πρώτη.

Πώς είναι όμως αυτές οι οικογένειες; Τις παρατηρώ πολύ έντονα. Και νομίζω, το ξέρουν! Ξέρουν πως είναι κάτω από το μικροσκόπιο! Πόσο βαρύ φορτίο αυτό! Δεν φτάνει που όλα είναι δύσκολα όταν έχεις μικρά παιδιά, να ξέρεις ότι η κοινωνία σε επιβλέπει και περιμένει να σκοντάψεις για να επιβεβαιώσει την προκατάληψή της πρέπει να είναι πολύ δύσκολο. Ένα κοινό χαρακτηριστικό που έχουν είναι ότι είναι βαθιά χαρούμενενοι που είναι γονείς! Δεν ήταν η “φυσική εξέλιξή” όπως σε περισσότερους ανθρώπους. Οι οικογένειες αυτές είναι γονείς μετά από πολλές δυσκολίες, πολλά ξενύχτια και αγωνίες  για να δημιουργήσουν οικογένεια. Και την έχουν αγκαλιάσει με πολύ ζεστασιά! Και στις δύο κοντινές μου περιπτώσεις μία από τις δύο μαμάδες έχει ακολουθήσει τον καριερίστικο ρόλο, αυτόν τον ρόλο που μέχρι τώρα αναλάμβανε κυρίως ο πατέρας δηλαδή και η δεύτερη έχει προσπαθήσει να κρατήσει τον έλεγχο του σπιτιού και των παιδιών όσο αυτά είναι μικρά.

Και ενώ σας μεταφέρω τα δεδομένα, δεν μπορώ να σας μεταφέρω το πόσο απλές είναι αυτές οι οικογένειες. Πόσο “ίδιες” είναι σαν οποιαδήποτε άλλη οικογένεια που έχω συναντήσει και πόσο πολύ αγαπάνε τα παιδάκια αυτά τις μαμάδες τους! Βλέπω το ίδιο τρέξιμο στην αγγαλιά κάθε φορά που σχολάνε, την ίδια αδυναμία και περηφάνια όταν λένε “MY mummy…”  Είναι γονείς με τις ίδιες ανησυχίες τις ίδιες προσπάθιες και την ίδια αγάπη για τα παιδιά τους. Είναι “φυσιολογικό”? Δεν είμαι εδώ για να κρίνω αν πρέπει να ακολουθούμε το “φυσιολογικό” ή όχι. Άλλωστε, πού ξεκινά και πού τελειώνει το φυσιολογικό στις μέρες μας? Στα τατουάζ παντώς είδους (από αυτά με τα σχέδια ή εκείνα του μόνιμου μεηκαπ στις ηλικίες των ήντα), τα αιωνίως κατάξανθα μαλλιά ή στις εξωσωματικές οποιουδήποτε είδους (μονογενεϊκές, ομοφυλλοφυλικές ή και αυτές με δύο γονείς από δύο φύλλα)? Το θέμα δεν είναι να τους κρίνω ή να τους κρίνουμε. Το θέμα είναι, πιστεύω, να μπορέσουμε να αγκαλιάσουμε την απόφασή τους και να ζούμε δίπλα στο κάθε τί διαφορετικό χωρίς φόβο, κακία ή μίσος. Και αν δεν μπορείτε να το φανταστείτε αυτό που σας περιγράφω, δείτε και λίγο modern family να πάρετε γεύση πριν κατακρίνετε. Παρεπιπτόντως έχω πάθει ταύτιση με την Κλόντια αυτόν τον καιρό και τρελλαίνω τον Phil!

Εδώ ο Μιτς που έχει μόλις ιυοθετήσει ένα κοριτσάκι με τον σύντροφό του Καμ, παίρνει τηλέφωνο την αδερφή του, και μαμά τριών παιδιών για συμβουλή. Και αποφασίζει να κάνει ακριβώς το αντίθετο.

7 thoughts on “Γονείς του ίδιου φύλλου.

  1. Λέω να μην αφήσω σχόλιο για το υπέροχο αυτό ποστ, γιατί ακριβώς τα είπες όλα όπως έπρεπε και δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο, πέρα από το ότι συμφωνώ απολύτως.
    Να πω όμως πως το Modern Family είναι από τις αγαπημένες μου σειρές, τις καλύτερες κωμωδίες, και την προτείνω σε όλους!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s