Μία άλλη πτυχή

Εδώ στο μπλογκάκι πολλές φορές θέλω να καταγράψω για το μεγάλο κομμάτι του έθνους Philίζα που λένε και οι φίλοι ( το “off to a nation of two” δεν είναι τυχαίο άλλωστε) που είναι το επαγγελματικό.
Θέλω να τα καταγράψω γιατί είναι μέρος του “έθνους”, της σχέσης μας δηλαδή, και προϋπήρχε από τον Αλέξανδρο (το σίγουρο είναι ότι θα υπάρχει και αφού εκείνος πετάξει από την φωλιά του!). Είναι ένας παραπάνω λόγος που λειτουργούμε και οι δύο πολλές φορές σαν να είμαστε ένα. Τρομακτικό έτσι? Δεν το είχα δεί ποτέ έτσι (δύσκολος ο καθρέφτης του εαυτού μας) μέχρι αυτό το καλοκαίρι.

Είμασταν στην Ελλάδα, στην βεράντα με τον αδερφό μου και μιλούσαμε σε μία γειτόνισσα για τις σχέσεις, πώς είναι όταν είσαι μαζί από μικροί μπουρουμπουρου κτλ. Και είπε κάτι ο αδερφός μου που δεν το περίμενα. “Να και ο Φιλ με την Ελίζα είναι τόσο δεμένοι που πολλές φορές παίρνουν μία απόφαση και δεν ξέρουμε αν είναι επειδή ο Φίλ το ήθελε ή η Ελίζα”. Το σκέφτηκα λίγο, την επεξεργάστηκα αυτή την εικόνα που δίνουμε στους γύρω μας και μετά προσπαθούσα να φέρω παραδείγματα αποφάσεων στο μυαλό μου και ποιός τις πήρε. Και να σας πώ την αλήθεια, δεν θυμάμαι. Ποιός έριξε το σπόρο για την νέα ιδέα και ποιός τον καλλιέργησε. Ξέρω όμως πως απαξ και αποφασίσουμε κάτι τότε δουλεύουμε πολύ καλά και όμαδικά για να το πετύχουμε.

Την Αρχιτεκτονική την σπουδάσαμε μαζί. Εκεί στο πρώτο πτυχείο βρεθήκαμε (Η Αρχιτεκτονική εδώ είναι τρία πτυχεία. Δύο σε full time πρόγραμμα και το τρίτο παράλληλα με την δουλειά) . Αποφασίσαμε να αλλάξουμε πανεπιστήμιο για το δεύτερο πτυχείο και στις συνεντεύξεις είμασταν σαφής θέλουμε να είμαστε μαζί. Ένας από τους καθηγητές μας στο Εδιμβούργο, ένα πανεπιστήμιο που αγαπήσαμε βαθιά και οι δύο, μας ρώτησε και τους δυό ξεχωριστά τί θα γινόταν αν έπαιρνε μόνο τον έναν. Και του απαντήσαμε ότι θα αλλάζαμε πανεπιστήμιο. Κοιτάζωντας πίσω πρέπει να φαινόμασταν πολύ ονειροερωτευμένοι τότε. Δεν ήταν όμως τόσο τα μέλια, όσο η σιγουριά ότι εδώ έχουμε παρκάρει ας το πούμε. Ο Μάλκομ, ο καθηγητής μας, γέλασε πολύ μπροστά μας όταν μας αποκάλυψε τί είχε κάνει! Από τη φύση του χωρατατζής και πολύ χαρισματικός στη μεταδοτικότητα πράγμα που διαπιστώσαμε και κατά τη διάρκεια της χρονιάς.

Τα χρόνια περάσανε και παραμονές του γάμου μας ο Φιλ έδινε για το τρίτο πτυχείο και λίγους μήνες μετά τον ακολούθησα. Δουλέψαμε σε μικρά γραφειάκια του ενός ατόμου, σε τεράστια πολυεθνικά Αρχιτεκτονικά γραφεία, στην Ελλάδα, και μετά πίσω στο Λονδίνο. Τα τελευταία τρία χρόνια έχουμε ξεκινήσει και το δικό μας γραφείο. Και είναι αυτό ένας μεγάλος στόχος για μας. Να δουλεύουμε μαζί. Δεν ξέρω πόσο μεγάλο θα γίνει το γραφείο και τί μορφή θα πάρει. Το να μπορούμε όμως να τρέχουμε τα έργα με την δική μας επωνυμία και να μην θάβονται πίσω από τα μεγάλα ονόματα είναι πολύ σημαντικό. Εξίσου σημαντικό είναι να μπορούμε να έχουμε εμείς τα γκέμια. Όπου κι αν δουλέψαμε ακόμα και στα πολύ γκλάμουρ γραφεία του Λονδίνου, γίνονται λάθη. Ας κάνουμε εμείς τα δικά μας λάθη, λοιπόν.

Και το όνειρο πήρε σάρκα και νομικά οστά, και το δουλεύουμε τώρα τρισήμιση χρόνια. Εαν με διαβάζετε έχοντας τολμήσει να ξεκινήσετε κάτι δικό σας τότε κουνάτε το κεφάλι σας αυτή τη στιγμή.  Γιατί η αλήθεια είναι πως κι εμείς δεν ξέραμε τί ξεκινάμε όταν βουτήξαμε στα βαθιά. Η αγωνία και το τρέξιμο για να προσφέρεις ό,τι καλύτερο μπορείς είναι τέτοια που μπορεί να σε εξοντώσει. Ειδικά σε ένα επάγγελμα που όλα στραβά πηγαίνουν επί μονίμου βάσεως (έτσι είναι η οικοδομή ανά τον κόσμο), τα ψυχοσωματικά δεν ξέρω αν τα γλιτώνει κανείς. Είμαστε εδώ για να το δούμε να τρέχει όμως μέχρι το τέλος. Όποιο κι αν είναι αυτό. Γιατί πολύ απλά έτσι λειτουργεί το nation of two.

Έτσι, λίγο ιστορικά, θέλω να ξεκινήσω μία καινούρια ενότητα, αυτή που έχει να κάνει με την Αρχιτεκτονική. Μην περιμένετε να δείτε καλοτραβηγμένες φωτογραφίες και κούλ πράγματα. Υπάρχουν πολλές σελίδες και περιοδικά για να εμπνευστείτε. Μέσα από την δουλειά μου όμως, και μιλώντας σε πολλούς γνωστούς και φίλους ένα είναι ξεκάθαρο: οι περισσότεροι έχουν πλήρη άγνοια του τί ακριβώς κάνουμε οι Αρχιτέκτονες, πόσο χρόνο και τί γνώσεις πρέπει να διαθέσει κανείς ώστε να βγεί σαν αποτέλεσμα το σπίτι το κούλ που έχει ένας φίλος μου στο προφίλ του στο Facebook.

Καλή ανάγνωση εύχομαι. Για μας είναι απλά άλλη μία καταγραφή της ζωής μας.

2 thoughts on “Μία άλλη πτυχή

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s