Θερινό σινεμά

Αγαπώ πολύ το θερινό σινεμά. Πώς μπορεί κανείς να είναι Έλληνας και να μην το αγαπάει; Ειναι ένα από αυτά που μου λείπει στην Αγγλία, έλεγα πάντα. Τα τελευταία χρόνια όμως έχω αναθεωρήσει. Ίσως γιατί τα τελευταία χρόνια έχει έρθει η ιδέα του θερινού σινεμά και στο Λονδίνο. Έχει ενδιαφέρον, γιατί όπως με όλα τα πράγματα όταν ταξιδεύουν σε άλλη χώρα μεταμορφώνονται, προσαρμόζονται και εξελίσσονται σε κάτι τελείως διαφορετικό, που όμως τελικά ταιριάζει απόλυτα στο νέο του περιβάλλον.

Στο Λονδίνο η πρώτη μου εμπειρία θερινού σινεμά ήταν στο Scoop.

Μία καλοκαιρινή μέρα που γκρίνιαζα στις συναδέλφους ότι μου λείπει το θερινό σινεμά με πήρανε και πήγαμε έξω από το δημαρχείο του Λονδίνου. Κάθε καλοκαίρι στο χτιστό αμφιθέατρο προβάλονται διάφορες παλιές κλασσικές ταινίες. Η ταινία που είδαμε ήταν το Quadrophenia, μία πολύ αγαπημένη από το Αγγλικό κοινό ταινία.

Η είσοδος ήταν δωρεάν και ο κόσμος είχε φέρει ποτά και σνακ. Κυρίως όμως, συμμετείχανε έντονα στην ταινία. Λέγανε τις ατάκες ομαδικά και ζητοκραυγάζανε σε σημεία κορύφωσης. Ξαναπήγα και είδα μία κλασσική ταινία Bond μόνη μου μετά από λίγες μέρες. Αυτή τη φορά δεν στριμώχτηκα στο αμφιθέατρο. Κάθησα στο πεζούλι του ποταμιού. Δεξιά μου είχα το αμφιθέατρο και αριστερά μου απλώνονταν ο Τάμεσης και ο Πύργος του Λονδίνο. “Δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ξέρω” σκεφτόμουν. “Κρυώνω”. Η καινούρια εμπειρία ήταν πολύ έντονη. Μου έχουν μείνει βαθιά χαραγμένα τα μπλέ χρώματα του ποταμιού καθώς σκοτείνιαζε, τα φώτα της γέφυρας να στολίζουν το τοπίο. “Είναι υπέροχα!” σκεφτόμουν και έσφιξα το μπουφανάκι μου. Γέλαγα με τους πορωμένους της ταινίας που κάθε φορά που έδειχνε μία κοπέλα από τις κλασσικές του Bond σφυρίζανε. Το θυμάμαι σαν να ήταν χτες, ήταν το 2004, μου θύμησε ο άντρας μου τις προάλες.

Έκτοτε, το περιμένω πώς και πώς κάθε καλοκαίρι. Και με βροχή έχω πάει. Άλλωστε μπορεί τα περισσότερα καλοκαίρια να βρέχει εδώ, αλλά είναι αυτή η σιγκεκριμένη βροχή η πολύ ψηλή που δεν την καταλαβαίνεις και πολύ και τελικά όταν τη συνηθίσεις, δεν σε πειράζει. Έχω πάει σε διάφορα θερινά σινεμά, σε πάρκα και άλλους χώρους. Θέλω να ξεχωρίσω δύο χώρους όμως ειλικρινά μοναδικούς! Εαν είστε Λονδίνο ίσως τους γνωρίζετε, αν σκέφτεστε να επισκεφτήτε την πρωτεύουσα το καλοκαίρι, πράγμα που το συστήνω πολύ έντονα, αφού κλείσετε τα αεροπορικά τρέξτε να κλείσετε και τα εισητήρια αυτά! Οι προβολές είναι λίγες και εξαφανίζονται μπροστά στα διαδικτιακά σου μάτια!

Somerset cinema.

Ένας εκπληκτικός χώρος! Ένα από τα κτήρια που χτίστηκε για βασιλικό αίμα, μέσα στο οποίο κάποτε σεριάνιζαν οι κόμισσες και οι γαλαζοαίματοι, τώρα έχει ανακαινιστεί και μετά από χρόνια αναστήλωσης και συντήρησης, το 2000 άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό. Η εμπειρία είναι μοναδική.

Όπως βλέπετε, η βραδιά απαιτεί κανονικό πικνικ, κουβερτούλα και ό,τι άλλο ανέσεις έχετε διάθεση να κουβαλήσετε. Είναι ο ίδιος χώρους που φιλοξενεί και την εβδομάδα μόδας (London Fashion Week) και άλλα πολλά events μέσα στον χρόνο.

Αυτό το καλοκαίρι πήγα και σε έναν άλλο μοναδικό χώρο, όμως, και θέλω πολύ να τον μοιραστώ μαζί σας. Ήταν άλλωστε και η αφορμή για το ποστ αυτό.

Kensington Roof Gardens

Από τον δρόμο φαίνεται σαν άλλο ένα πολυκατάστημα. Τα εισητήρια ήταν ακριβά, αλλά αυτό δεν μας προιδέασε, ή μάλλον, με την δουλειά, δεν είχαμε χρόνο να το σκεφτούμε.

Ανεβαίνοντας στον έκτο, και βγαίνοντας έξω, έμεινα άφωνη.

Η αλήθεια είναι πως η ονομασία είναι Gardens. Παρόλα αυτά δεν περίμενα να βρεθώ σε έναν…. κήπο!

Με φλαμίνγκο!

Αφού ξεπεράσαμε το πρώτο σοκ και ενθουσιασμό συνειδητοποίσαμε πως το εισητήριο περιλάμβανε και BBQ. Δύο σεφ είχαν ανάψει ήδη τα κάρβουνα και εξυπηρετούσαν. Ο κόσμος ήταν λιγοστός, υπολογίσαμε γύρω στα 100 άτομα. Οι φωτογραφίες μου είναι πολύ φτωχικές καθότι ήμουν μόνο με το κινητό αφού δεν περίμενα αυτό που ζούσα, αλλά επίσης, και κυρίως, ήταν τόσος έντονος ο θαυμασμός μου και η απόλαυσή μου και το ζούσα μάλλον τόσο έντονα που το να φωτογραφίσω ήταν το τελευταίο πράγμα που σκεφτόμουν. Συμβαίνει και σε άλλους αυτό άραγε…
20130815_200502
Το φαγητό ήταν άψογο! Για κάποιο λόγο περίμενα πολύ απλά πράγματα, αλλά τόσο το μπιφτέκι όσο και ο μπουφές δίπλα με τα συμπληρώματα του burger ήταν εντυπωσιακά!

20130815_201912
Ο κήπος γεμάτος μικρές γωνιές με απίστευτη θέα.

20130815_201957
Το μόνο που θύμιζε ότι ήμασταν στον 5ο όροφο του κτηρίου ήταν η κορυφή της εκκλησίας απέναντι.

20130815_202250
Μπαίνοντας στον χώρο της προβολής σου προσφέρανε φλισένιες κουβερτούλες.

20130815_202527

Μία γιγάντια ομπρέλα μας στέγαζε για την περίπτωση της βροχής και θερμαντήρες έτοιμοι για την περίπτωση του κρύου. Τίποτα από όλα αυτά δεν χρειάστηκαν. Ήμασταν τυχεροί γιατί πετύχαμε μία υπέροχη βραδιά. Η ταινία ήταν “Η ζωή του Πι” και την συστήνω επίσης!

Τελικά, τα πάντα στη ζωή εξελίσσονται. Και αρκεί να είναι κανείς μέσα στα πράγματα για να τα απολαύσει. Μεγάλωσα με το Ελληνικό θερινό σινεμά που κάθε χρόνο απολαυμβάνω στην Ελλάδα. Φέτος μιλούσα με τον ιδιοκτήτη ενός του τοπικού σινεμά και μου έλεγε πόσο δύσκολα τα βγάζουνε πέρα και πως οι μεγάλες αλυσίδες τους έχουν καταστρέψει. Μήπως αντί να το κλείσουμε όμως το μαγαζί, να το ξανασκεφτούμε; Χωρίς να θέλω να είμαι σκληρή, μήπως η κρίση τελικά θερίζει μονάχα αυτούς που έχουν λιμνάσει σε κάποιες καταστάσεις και προσδοκούν τα ίδια; Μήπως ήρθε η ώρα το Ελληνικό θερινό σινεμά να πάει ένα βήμα παραπέρα; Και μήπως εν τέλη να βλέπαμε λίγο περισσότερο ενθουσιασμό στην δουλειά μας; Εδώ στο Λονδίνο, με τον άστατο καιρό που έχουμε η εμπειρία ξεκίνησε και προχωράει εντελώς εφευρετικά. Μήπως ήρθε η ώρα για σινεμά σε πισίνες με μαγιό ή σε παραλίες μπροστά από φωτιές; Για να μην σας βάλω τί άλλο παίζεται στο Λονδίνο και πάθετε πλάκα!

Σας φιλώ!

ΥΓ. Οι επαγγελματικές φωτογραφίες ανήκουν στις πηγές που θα βρείτε όταν κάνετε κλικ. Και αξίζει να το κάνετε.

4 thoughts on “Θερινό σινεμά

  1. “Μήπως η κρίση τελικά θερίζει μονάχα αυτούς που έχουν λιμνάσει σε κάποιες καταστάσεις και προσδοκούν τα ίδια;”

    ΝΑΙ, ΝΑΙ και ΝΑΙ είναι η απάντηση που δίνω καθαρά, ξάστερα και χωρίς περιστροφές !!! Είμαι σίγουρη πως στους περισσότερους Έλληνες δεν θα αρέσει το θερινό σινεμά αγγλοσαξωνικού στυλ που περιέγραψες, γιατί θα θέλουν ν’ ακούν το τσίκι-τσίκι των ηλιόσπορων και να βλέπουν τα τσόφλια να σχηματίζουν βουναλάκια στο πάτωμα, γιατί θα θέλουν να τους πιάνεται η μέση στις πλαστικές καρέκλες, γιατί θα θέλουν να τους τρώνε τα κουνούπια, γιατί …, γιατί …, γιατί …

    Ο κόσμος αλλάζει – καλώς ή κακώς – πολύ γρήγορα κι όποιος παραμένει κολλημένος στα παλιά αργά ή γρήγορα χάνει το τρένο.

    1. Είμαι σίγουρη ότι δεν θα τους αρέσει όπως και στους περισσότερους δεν θα αρέσει το lifestyle που κάνουμε εμείς. Εγώ τα γράφω για μένα κυρίως, να τα θυμάμαι σαν οικογενειακό ημερολόγιο. Τώρα το ότι το Ελληνόφωνο κοινό δεν συμφωνεί δεν με πειράζει. Τουλάχιστον οι Έλληνες φίλοι στην Ελλάδα βλέποντας κομμάτια της ζωής μας ίσως αντιλαμβάνονται το πολιτισμικό χάσμα που έχουμε. But it’s ok! Life goes on wonderfully anyway!

  2. Το θερινό σινεμά είναι πράγματι κάτι ιδιαίτερο.όμως όχι η κρίση δεν είναι επειδή έχουμε λιμνάσει σε κάποιες καταστάσεις και δεν υπάρχουν ιδέες.
    Μήπως ξεχνάς ότι μια επιχείρηση χρειάζεται χρήμα που λόγω κρίσης δεν υπάρχει!!!

    1. Σε καμία περίπτωση η κρίση δεν είναι επειδή έχουμε λιμνάσει σε καταστάσεις. Τα αίτια είναι αλλού (και σε άλλους να τα λύσουν).
      Μην νομίζεις όμως ότι οι επιχειρήσεις εδώ ξεκινήσανε από κεφαλαιούχους!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s