Δευτερογενής Υπογονιμότητα – Μια μοναχική πορεία

Τα παρακάτω τα έχω γράψει εδώ και καιρό. Σήμερα ήρθε ένα τοπικό charity και πήρε ένα σωρό από μωρουδιακά του Αλέξανδρου. Αισθάνθηκα τη δύναμη, λοιπόν, να πατήσω το κουμπάκι “publish”.

…………….

Jack Vetriano, In thoughts of you

Δεν ξέρω πώς είναι να μην έχεις παιδί και να προσπαθείς χρόνια να συλλάβεις. Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό αφού ο Αλέξανδρος ήρθε στην ώρα του, και στο κάλεσμά του. Ξέρω όμως πώς είναι να προσπαθείς για δεύτερο παιδί και να κρατάς τα στικάκια με την μονή γραμμή (not pregnant) στα χέρια σου το ένα μετά το άλλο. Δεν έχεις χρόνο να νταντέψεις την καρδιά σου που πάλι βυθίστηκε! Έχεις ένα 2χρονο να φροντίσεις. Και το δύχρονο γίνεται τρίχρονο και το τρίχρονο τετράχρονο και σε λίγους μήνες μόνο, θα κλείσει τα πέμπτα του γεννέθλια. Μόνος. Χωρίς άλλο αδερφάκι να τον καμαρώνει. Κι εσύ κατουράς σε στικάκια. Στικάκια οωριξίας, στικάκια εγκυμοσύνης. Ένας στρατός στικάκια να αρνούνται πεισματικά να φανερώσουν τη δεύτερη γραμμή. Πίνουν τα ούρα σου και με χαρά πηδάνε στο καλάθι. Έχουν γεννηθεί γι αυτή τη στιγμή!  Σου παίρνουν αίμα, και σου ξανακάνουν εξετάσεις. Κι όλα αυτά ενδιάμεσα από την αλλαγή της πάνας και τα (ατελείωτα) μαθήματα γιογιό, έως τώρα πιά τον μικρό να κάνει τα πρώτα του γράμματα.

Και βάζεις στην αρχή το καθισματάκι του φαγητού και τις σαλιάρες στο πατάρι και αναρωτιέσαι πότε θα το ξαναβγάλεις με το χαμόγελο στο στόμα. Τα πρώτα ρούχα τα έχεις πλύνει, σιδερώσει, πακετάρει έτσι που να είναι προσβάσιμα και αναρωτιέσαι αν το επόμενο θα είναι αγόρι ή κορίτσι, λες ωραία θα ταν να γεννηθεί Άνοιξη και όχι Φθινόπωρο για να μπορείς να βγαίνεις και καμιά βόλτα.  Τα ρουχαλάκια, όμως, του τρίτου χρόνου αρνιέσαι πισματικά να τα πακετάρεις. Όχι, δεν μεγάλωσε ακόμα αρκετά. Μπορεί να το ξαναφορέσει! Μα είναι στη μόδα το ψαράδικο με την κάλτσα μέχρι το γόνατο, δεν ξέρεις εσύ! Τελικά τα πετάς άρρων άρρων μία μέρα σε μία κούτα και σκέφτεσαι ότι θα ναι τουλάχιστον 3 χρόνια συν η εγκυμοσύνη, 4 χρόνια μέχρι να τα ξαναδείς, αλλά δεν πειράζει, θα γελάμε τότε με το πώς τα έβαλα. Τα ρούχα του τέταρτου – πέμπτου χρόνου λέω να τα δώσω. Λίγα λίγα δεν έχουν μείνει τίποτα πια από μωρουδιακά αλλά και από νηπιακά αξεσουάρ ή ρούχα που κυκλοφορούν στο σπίτι σου. Μονάχα ρούχα αγοριού, ένα κρεβατάκι που του είναι πια μικρό, (αλλά αρνείσαι πεισματικά να το αλλάξεις) και σας το ορκίζομαι τρίχες τετράχρονου στη γάμπα, βαρβατίλα, νεύρα και τσαντίλα και προστακτική που σου χτυπάνε καμπανάκια εφηβείας!

“Θέλεις ένα αδερφάκι?” Τον ρωτά η μάνα μου μερικές φορές.
“Όχιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι” Απαντά ο μικρός. Τουλάχιστον είναι ευτυχισμένος.
Εγώ πάλι έχω σταματήσει να τον ρωτάω. Φοβάμαι μην αλλάξει γνώμη και μου πει ναι. Και τί να του πώ τότε. Πώς να του εξηγήσω.

Όταν προσπαθείς για ένα δεύτερο παιδί, δεν σε παίρνει κανείς σοβαρά. Οι περισσότεροι πιστεύουν πώς αφού έχεις ήδη ένα παιδί, είσαι οκ. Δεν έχεις την ανάγκη για δεύτερο. Κι όμως, δεν είναι έτσι. Έχω φίλες που δυσκολεύτικαν τόσο με το πρώτο (Είναι το χαστούκι του πρώτου γερό είναι αλήθεια. Τα πάνω κάτω στη ζωή σου, το κορμί σου, την ψυχική σου υγεία και τον ύπνο σου!) που στην ιδέα του δεύτερου ξενερώνουν απίστευτα! Πρόσφατα το έλεγα σε μία φίλη που είχα πολύ καιρό να της μιλήσω και έχει ήδη ένα και με κοίταζε σαν τρελλή. “Μα γιατί να το ξανακάνεις αυτό στον εαυτό σου? Και αντί να χαίρεσαι που δεν έρχεται, στεναχωριέσαι?!”
Με μας δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Πριν τον Αλέξανδρο είμασταν πολύ καλά! Η ιδέα του παιδιού μας φαινόταν κάτι εξωγίηνο και πολύ μακρινό που δεν είχαμε και φοβερή καούρα να φέρουμε σε πέρας. Κάποια στιγμή θυμάμαι να λέω στην μάνα μου ότι δεν τρελλαίνομαι κι όλας και ότι μπορεί και να μην κάνουμε παιδιά, θα δείξει. Εννοούνται τα εγκεφαλικά στα πάτρεια εδάφη, καθώς και παρακλήσεις για καταψυξη ωαρίων για τυχόν μελλοντικής αλλαγή γνώμης πράγμα που με σόκαρε πολύ! Αλλά έτσι είναι η Ελληνίδα μάνα! ‘Οπου θέλει είναι αιώνες μπροστά και όπου θέλει γυρνά στις παραδόσεις!

Κάποιοι νομίζουν πως δεν θέλεις δεύτερο, ότι είναι επιλογή σου. Σε κουτσομπολεύουν ίσως για τον εγωισμό σου. Αλλά με αυτούς δεν θα ασχοληθώ.  Τους βαριέμαι.

Η εγκυμοσύνη μας καθώς και οι πρώτοι μήνες του Αλέξανδρου ήταν η πιο δύσκολη περίοδος που έχω περάσει ποτέ για διάφορους λόγους. Ζοριστήκαμε πάρα πολύ σε πάρα πολλά θέματα πέρα του πιο σημαντικού, της υγείας. Κανένας δεν κατάλαβε τις δυσκολίες μας γιατί πολύ απλά κανένας δεν έχει αποφασίσει να παρατήσει τη δουλειά του και αυτός και η έγκυος γυναίκα του, να περιηγηθεί άστεγος για δύο μήνες στο Λονδίνο ενώ ακόμα δουλεύει το δίμηνο notice period (στο δεύτερο τρίμηνο εγκυμοσύνης πάλι καλά) και μετά να πάει σε μία άλλη χώρα (Ελλάδα) όπου τον περιμένει αναζήτηση δουλειας/σπιτιού/ζωής σε ένα κοινονικοπολιτικό πλαίσιο όχι απλά τελείως διαφορετικό αλλά και που αυτό βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρευσης. Θα μπορούσε να πεί κανείς ότι όλη αυτή η ταλαιπωρία θα ήταν αρκετή για να μας κάνουν να μην τρελλαινόμαστε για ένα ακόμα παιδί. Κι όμως. Από τους πρώτους μήνες που είχαμε τον Αλέξανδρο ονειρευόμασταν κι άλλα μωρά με τον άντρα μου. Άλλοι ονειρεύονται αυτοκίνητα, ταξίδια, λεφτά, εμείς θέλαμε ένα σπίτι γεμάτο φωνές και πανικό. Ένα σπίτι που θα γεμίζει την περίοδο των Χριστουγέννων.

Αυτό που σου λένε όλοι, για να σε ξεπετάξουν, γιατί το θέμα δεν το θεωρούν και ιδιαίτερα σημαντικό, είναι ότι είναι λόγω άγχους και να ξεκολλήσεις. Δεν υπάρχει πιο μεγάλη μπούρδα που μπορείς να πεις σε κάποιον. Καταρχάς, και πού το ξέρεις; Κατά δεύτερον, αν είναι έτσι έχεις κάτι να προτίνεις μεγαλογιατρέ μου για να ξεαγχωθώ? Οι περισσότεροι πιστεύουν πως απλά χαϊδεύεσαι και ότι σε 1-2 μήνες θα είσαι έγκυος στην οποία περίπτωση θα μπορούν να σου πούνε “είδες τώρα που ηρέμησες?”.

Στην αρχή, τον πρώτο χρόνο, δεν το έλεγα σε κανέναν. Είναι και η φύση μου τέτοια, πάντα να τα περνάω σιωπιρά τα προβλήματα. Μετά από ένα ξέσπασμα στην γιατρό μου, μου το αναίρεσε. “Να το λες”, μου είπε, “κάνει καλό σε σένα να το λες”. Κι έτσι πιά το έλεγα. Και ανακάλυψα για μεγάλη μου έκπληξη, ότι πάρα μα πάρα πολλές γυναίκες έχουν περάσει ή περνάνε το ίδιο θέμα.

Όταν προσπαθείς για ένα παιδί, τα πράγματα δεν είναι ιδανικά. Το σεξ, ακόμα, δεν είναι ιδανικό. Οι ιατρικές οδηγίες είναι ρητές: από την 12η έως την 28 μέρα κάθε δεύτερη μέρα. Βάλε τώρα εσύ όλο αυτό το “υπέροχο” δόσιμο στον άνθρωπό σου για δυόμιση χρόνια. Πώς να το κάνουμε, δεν είναι ιδανικό. Και ναι, υπάρχουν περίοδοι που έχεις κουραστεί να προσπαθείς και να κάνεις πως κοιμάσαι γιατί έχεις ξενερώσει, αλλά δεν το λες στον άνθρωπό σου γιατί μετά θα ξενερώσει κι εκείνος και το χάσαμε το παιχνίδι.

Και εκεί που ήσουν η πρώτη μαμά από όλες τις φίλες και γνωστές, ξαφνικά όλες βρίσκονται έτοιμες να γεννήσουν το δεύτερο. “Κοίτα μπορεί να μείνεις έγκυος τώρα και να είναι τα μικρά μας συνομίλικα!” “Ναι, μπορεί!” Αλλά δεν τολμάς να το πιστέψεις γιατί το είχες ξανασκεφτεί και για την άλλη φίλη και μία ακόμα που τα παιδιά τους τώρα κλείσανε και ένα και δύο και τρία γεννέθλια.

Είναι μία μαμά που περνάει κάθε μέρα έξω από το σπίτι μας με τις δυό τις κόρες, η μία στο καρότσι η άλλη στο σκούτερ. Την ξέρω από το σχολείο του μικρού. Πού και πού στέκεται και μιλάμε. Προχτες την είδα με τον φρέσκο της μπέμπη στο μάρσιπο και την λοιπή κομπανία μπροστά. Ξεχίλυσα από χαρά! Στάθηκε και τον χάιδεψα. “No news yet?” Με ρώτησε με νόημα. “Not yet…” της απάντησα και έκανα ένα βήμα πίσω. “Here”, μου είπε και μου έδωσε τον μπέμπη της για λίγο. Έτσι είναι οι Αγγλίδες. Σπαρτιάτισσες στα λόγια.

Όταν προσπαθείς να πιάσεις το δεύτερο παιδί, αισθάνεσαι ατελείωτες τύψεις. Γιατί το θέλεις πολύ και στεναχωριέσαι ατελείωτα, ενώ παράλληλα αυτή σου η στεναχώρια ταυτίζεται με την αχαριστία. Το συναίσθημα αυτό ότι δεν έχεις το δικαίωμα να είσαι στεναχωριμένος γιατί είσαι ήδη γονιός. Οι μεν άτεκνες που προσπαθούν σε βλέπουν με ζήλεια γιατί εκείνες παλεύουν μονάχες χωρίς ένα μικρό να τις κάνει να ξεχνιούνται, έστι για λίγο, δεν έχουν ωράρια σχολικά να κυνηγήσουν ή συλλόγους γονέων να πανε. Οι άλλες μαμάδες που δεν έχουν αντιμετωπίσει τέτοιο θέμα πολύ απλά δεν έχουν τον χρόνο να ασχοληθούν γιατί τρέχουν πίσω από τα τέκνα/προσπαθούν να σταθούν στην επόμενη εγκυμοσύνη. Το αίσθημα που αισθανεσαι κυρίως είναι αυτό της μοναξιάς.

Έχω μία φίλη η οποία σα να με διάβασε και μου άνοιξε διάλογο μια μέρα εκείνη. Με τα δυό κουτσούβελά της και τον δικό μου να χοροπηδάνε γύρω μας, άνοιξε το θέμα και μαζί με αυτό ένα μπουκάλι κρασί, και τα είπαμε. Και πήρα θάρρος, για τη συνέχεια και ενέργεια. Γιατί καμιά φορά αυτό ζητάς. Κάποιον να κάνει διάλογο με ανοιχτά τα αυτιά, χωρίς να κοιτάζει το ρολόι και χωρίς να έχει γνώμη ή συμβουλή, απλά να έχει την όρεξη να το παλέψει μαζί σου, για λίγο. Για να μπορέσεις να προχωρήσεις… με θεραπείες, εξετάσεις, υπομονή. Και εύχεσαι απλά να μην είναι μακρύ το τούνελ. Και ότι στην άλλη πλευρά θα αντικρίσεις αυτό το ένα μοναδικό στικάκι που θα έχει φτιαχτεί για να αναφέρει δύο γραμμές και να δεί δύο χαμόγελα.

40 thoughts on “Δευτερογενής Υπογονιμότητα – Μια μοναχική πορεία

  1. Ήθελα εδώ και καιρό να σε ρωτήσω ποια είναι η κοσμοθεωρία σου σχετικά με το πως έφτασες στην απόφαση να μην κάνεις άλλο παιδάκι γιατί για κάποιον χαζό λόγο πίστευα οτι απο άποψη δεν προχωρούσες σε δεύτερο.
    Σήμερα μου απάντησες…..δεν είναι απο άποψη….
    Κάθε μέρα ζω με τύψεις γιατι αποφάσισα ( μάλλον ) οτι δε θα προσπαθησω καν για δευτερο…τύψεις για τον μικρό μου….τύψεις γιατί ξέρω οτι θα μπορούσα η οικογένεια μου να συνεχίσει να είναι ευτυχισμένη παρα το οτι θα ηταν δυσκολα τα πράγματα! Αλλά δεν το τολμάω…..εσύ όμως το τολμάς και δεν το αφήνεις παρα τις απογοητεύσεις……τουλάχιστον εσύ μέσα σου θα ξέρεις οτι έκανες τα πάντα. Κάτι που πολλές απο εμάς δεν θα έχουν το δικαίωμα να το πουν….

    1. Ειλικρινά δεν θέλω να σε επιρρεάσω! Για μας το δεύτερο είναι μια βαθιά επιθυμία. Έχω ακούσει από μοναχοπαίδια να λένε πόσο πάντα ήταν πολύ ευτυχισμένα που ήταν μόνα τους. Πρέπει να το θέλεις εσύ γιατί αν το κάνεις λόγω κάποιων πρέπει μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή και όχι στο καλύτερο. Ίσως ακόμα να θέλεις κι άλλο χρόνο. Είναι τελείως διαφορετικό για τον καθένα.
      Όπως και να έχει πρώτα πρέπει να είστε καλά με τον άντρα σου. Τότε έρχονται οι λοιπές αποφάσεις όποιες κι αν είναι εκείνες.

      1. Οχι, οχι δε με επηρεάζεις…ίσα-ισα με έχεις βοηθήσει αρκετές φορές.
        Έχεις δίκιο οτι πάνω απο όλα πρέπει να είμαστε καλά με τον άντρα μου και ίσως επειδή είμαστε φοβάμαι μηπως αυτό χαλάσει. Αλλά είναι τόσο δύσκολο να ξεκαθαρίζεις μέσα σου τα θέλω σου όταν τα κοινωνικά στερεότυπα μας τα έχουν φυτέψει τόσο βαθιά μέσα μας που τα νομίζουμε δικά μας πιστεύω…..Μπορεί να μη σε ξέρω αλλα νιώθω οτι στη ζωή σου κατάφερνες να κάνεις πάντα αυτό που ήθελες. Έτσι και τώρα θα γίνει….αλλά και να μη γίνει εσύ θα έχεις τον τρόπο να είσαι ευτυχισμένη πέρα απο αυτό όπως είσαι και τώρα !!!!

  2. Ελίζα, πραγματικά υπέροχο το κείμενό σου… Πραγματικά σπάνια έχω διαβάσει κάτι τόσο όμορφο, τόσο αληθινό, τόσο επί της ουσίας και συνάμα ειλικρινές χωρίς να είναι μελό και χωρίς αυτολύπηση! Η αντιμετώπισή σου με γεμίζει θυμασμό. Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο, και με ένα δεύτερο μωρό όποτε και με όποιον τρόπο “κάτσει”!

      1. Νομίζω είναι θέμα χρόνου … Κάποια στιγμή θα συμπέσουμε στην Αθήνα, ή αλλιώς κάποια στιγμή θα έρθουμε για τουρισμό στο Λονδίνο. Είτε έτσι είτε αλλιώς θα γίνει 😉 Εξάλλου το Χριστινάκι έχει τα τηλέφωνά σου κτλ

  3. Αχ, βρε Ελιζάκι !!! Μ’ έκανες και δάκρυσα ! :,-(
    Εμείς περάσαμε ανάλογα ζόρια όταν προσπαθούσαμε για τον Πάρι. Η 2η εγκυμοσύνη (εξωμήτρια, δυστυχώς) ήρθε αναπάντεχα, αλλά κατέληξε σε αφαίρεση ωοθήκης πριν καλά–καλά αρχίσει και ο Ορέστης ήρθε μετά από πολλά … στικάκια και προγραμματισμένο … “baby-dancing”.
    Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου το ταξίδι μέσα στο τούνελ να μην είναι μεγάλο ούτε επώδυνο. Ό,τι χρειαστείς να με ρωτήσεις, είμαι εδώ.

    Σου στέλνω μια σφιχτή-σφιχτή αγκαλιά !!!!!

    1. Το θυμάμαι που το είχες γράψει για τη δεύτερη εγκυμοσύνη! Δεν ήξερα για τον Πάρι. Με καταλαβαίνεις… Μακάρι… αχ αυτό το τούνελ. … μ έχει ζορίσει ρε γμτ… Ευχαριστώ!

      1. Κορίτσια, απ’ό,τι βλέπω τα έχουμε περάσει λίγο-πολύ όλες…

        Εμένα με γεμίζει το ελληνικό σχολείο στο οποίο δουλεύω, αλλά και το κέντρο με τα παιδιά στο οποίο μένω εθελοντικά τις υπόλοιπες ώρες και τα βράδια. Έχω την οικογένειά μου εδώ, τα παιδάκια μου… Κι ας μην είμαι η βιολογική τους μητέρα. Έτσι το βλέπω εγώ. Δεν νομίζω ότι θα κάνω δική μου οικογένεια, αλλά χαίρομαι που εσείς τουλάχιστον δεν το βάλατε κάτω! Σας θαυμάζω! Νοερές αγκαλιές από την μακρινή Μελβούρνη

  4. Ελίζα μου, άγγιξες ευαίσθητη και για εμένα χορδή…Το πρώτο μας μπεμπάκι ήρθε μετά από πολλές πολλές προσπάθειες, πολλά στικάκια και πολλές ενέσεις. Ονειρευόμαστε και δεύτερο από την εγκυμοσύνη μου κιόλας…Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε και αυτό με αγχώνει, αν και δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμα τις προσπάθειες. Θέλω να σου πω να κάνεις υπομονή και επιμονή. Και εάν κάποιες μέρες νομίζεις ότι και η υπομονή και η επιμονή στερεύουν, να κοιτάς το θαυματάκι σου, το παιδάκι σου και να παίρνεις κουράγιο. Εύχομαι ολόψυχα να τα καταφέρετε!

    1. Σ ευχαριστώ πολύ που μοιράστικες αυτές τις δύσκολες προσωπικές στιγμές μαζί μου. Πόσο χαίρομαι που οι προσπάθιές σας δεν ήταν άκαρπες. Εύχομαι με το καλό να έρθει και το δεύτερο. Αυτή τη φορά όσο πιο ανώδυνα γίνεται.
      Ευχαριστώ για τις ευχές. Τις φυλάω.

  5. Eλιζάκι έχω αρκετές φίλες με το ίδιο πρόβλημα,μερικές το κυνήγησαν το θέμα με θεραπείες κλπ και τα κατάφεραν και μετά πέντε χρόνια… Μόνο μια, αλλά είχε πια περάσει το όριο ηλικίας … Και εγώ είχα άγχος για το δεύτερο και σε καταλαβαίνω απόλυτα…Τις ευχές μου και στο τέλος της γραφής ότι είναι να συμβεί ας συμβεί…Το αγοράκι σου είναι κουκλί χχχ

    1. Ευχαριστώ. Είναι πολύ σημαντικό να μιλάς με γυναίκες που είναι στην επόμενη φάση όπως εσύ. Βλέπω την οπτική και βοηθάει.
      Φιλιά πολλά στον David! Εκεί ήταν και τον έπαιρνα τηλέφωνο στο no10?! Είχα αρχίσει να το παίρνω προσωπικά!

      1. Toυ έχω πει, όταν είναι μαζί μου να μην σηκώνει το τηλέφωνο 😉 Bρε να πάρει η ευχή ήρθε και βρήκε στο πουθενά !!!!

  6. Είναι λάθος να νιώθουμε τύψεις και ενοχές εμείς που έχουμε μόνο ένα παιδί αλλά είναι και αναπόφευκτο … λέμε τάχα ότι το θέλουμε το δεύτερο για να έχει παρέα το πρώτο αλλά όπως είπε και μια φίλη ψυχολόγος, πάλι για εμάς το θέλουμε και αυτό. Για να είμαστε εμείς εντάξει απέναντι στο παιδί που ήδη έχουμε.
    Και είναι απολύτως λογικό και ανθρώπινο να λαχταράμε ακόμη ένα, δύο, ή τρία παιδιά. Ναι, είναι γεγονός ότι κάποιοι αγωνίζονται για το ένα και μπορεί και να μη τα καταφέρουν ποτέ αλλά αυτό δεν στερεί την επιθυμία από κανέναν. Στο κάτω κάτω το δεύτερο δικό σας παιδί δεν θα στερήσει το πρώτο από κάποιους άλλους.
    Δεν ξέρω ποιοι ακριβώς είναι οι λόγοι που σας γίνονται εμπόδιο να γίνετε περισσότεροι στην οικογένειά σας αλλά έχετε σκεφτεί την εξωσωματική; έχει τόσο πολύ πια προχωρήσει η επιστήμη και έχει τόσο μεγάλα ποσοστά επιτυχίας πια η μέθοδος που είναι πραγματικά κρίμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος.
    Ότι και αν αποφασίσετε, ότι και αν προκύψει, εύχομαι από καρδιάς να είστε ήρεμοι, γεροί και ευτυχισμένοι.
    πολύ φιλικά
    Όλγα

  7. Σε νιώθω ως το μεδούλι…Δεν έχω τίποτε άλλο να σου πω, απλά αυτό!Καλό κουράγιο εύχομαι και σε ευχαριστώ για αυτό σου το κείμενο…Μου έδωσες δύναμη.Είσαι γενναία!

    1. Χαίρομαι που πήρες δύναμη από αυτά που έγραψα. Κι εγώ έχω πάρει πολλές φορές από τα κείμενά σου. Μην κοιτάς που δεν σχολιάζω. Πάει να δουλέψει τώρα η γενναία!

  8. Εγω που εχω ζησει τοσα και ακομα περισσοτερα (με αποβολες, αποξεσεις, υστεροσκοπησεις, λαπαροσκοπησεις και αλλες ομορφιες) για να κανω την πρωτη, και που η δευτερη συλληψη ηρθε χωρις να το περιμενω, εχω να σου πω να χαλαρωσεις! ξερω ποσο δυσκολο ειναι, αλλα αν δεν το κανεις το μονο που κανεις ειναι να σαμποταρεις τον οργανισμο σου και τις ορμονες σου που ειναι τοσο απαραιτητες να ειναι σε φυσιολογικα επιπεδα για να συλλαβεις! γκουγκλαρε λιγο στρες και γονιμοτητα και θα καταλαβεις.

    1. Μωρέ τα έχω γκουκγλάρει όλα. Και έχω δοκιμάσει και δοκιμάζω ακόμα και αρκετά πράγματα για την αποβολή του στρες. Για να δούμε. Λυπάμαι που πέρασες τόσα πολλά. Ειλικρινά σας θαυμάζω εσάς που έχετε περάσει αποβολές και λοιπές ιστορίες.Είστε πολύ δυνατές! Τί ωραία που δεν το έβαλες κάτω και που η δεύτερη σύλληψη δεν σας ταλαιπώρησε!

  9. Σε νιωθω…ο γιος μας ηρθε το 2005 μετα απο 9 μηνες προσπαθειων.
    Οταν εγινε 1,5 ετων ξεκινησαμε να προσπαθουμε για δευτερο…καθε μηνα στικακι..και κλαμματα…στικακι και κλαμματα…λεμε φταιει το αγχος…περιμεναμε..προσπαθουσαμε… λεγαμε δε μπορει,αφου εχουμε 1,μπορουμε..τελικα το ψαξαμε..διαγνωσθηκε κιρσοκοιλη στο συζυγο,εκανε επεμβαση,μας ειπαν οτι μπορει να μην διορθωθει και να περιμενουμε αποτελεσματα μετα απο 6 μηνες κι αμα .Στους 3 μηνες μετα την επεμβαση εμεινα εγκυος,το 2010 ηρθε η κορη μας!
    Δεν σε εχω παρακολουθησει,πρωτη φορα σε διαβαζω και μου θυμισες συναισθηματα που βιωσα εντονα και καταστασεις ζορικες!
    Ευχομαι οτι ειναι για καλο να σας ερθει!
    καλη δυναμη!

    1. Αυτό πρώτη φορά το ακούω! Πάλι καλά είχε καλή κατάληξη η όλη ιστορία.
      Σ ευχαριστώ που μοιράστηκες τις περιπέτειές σας! Μου έδωσες άλλη οπτική.
      Ευχαριστώ και για τις ευχές σου!

  10. Τελικά και αυτο το club τα έχει τα μέλη του. 🙂
    Πέρασα και από το πρωτο club, αυτο του να προσπαθεις για το πρωτο μωρό και να μην ερχεται.
    Απο το δευτερο club της αποβολής 😦
    Από το το τριτο club των εξωσωματικών με αισιο αποτελεσμα ευτυχώς. Εκεί ηταν που ειπα ΟΚ τωρα τη δευτερη εγκυμοσυνη την εχουμε στο τσεπακι. Αμ δε..
    Και να μη μπορουν να με καταλαβουν που στεναχωριομουνα. Και να με κοιτουν σαν να ημουν εξωγιηνη όταν ελεγα πως προσπαθω για το δευτερο μωρο ξανα με εξωσωματικη.
    Περασα λοιπον και απο το club των αποτυχημενων εξωσωματικων. Ευτυχως, ειχα “μαξιλαρακι” και επεφτα στα μαλακα σε καθε αρνητικη ανακοινωση αποτελεσματων.. βλεπεις ηθελα και επρεπε να σταθω στα ποδια μου για τη μικρη μου.. Ηταν και αυτες οι αχρηστες οι ενοχες.. τωρα πια ξερω πως οι ενοχες ειναι το πιο αχρηστο συναισθημα, δε βοηθανε πουθενα.
    Τωρα πια ειμαι στο club των μαμαδων με τριδυμα!! γιατι ναι η δευτερη εξωσωματική θέλησε να μας αποζημιωσει για καθε αποτυχημενη προσπαθεια. οποτε τωρα μετραμε 4 παιδακια στην οικογενεια..
    Κι εγω πια λέω “ποτε δεν ξερεις τι σου επιφυλασσει η επομενη στροφή..” Γι αυτο keep smiling and go on!

    1. Απίστευτη ιστορία! Και εκεί που πήγα να στεναχωρηθώ μου είπες για τα τρίδιμα! Ξαφνικά πολύτεκνη?! Καλά μιλάμε μου έδωσες τόση ενέργεια!!! Δεν μπορείς να φανταστείς!
      Σ ευχαριστώ πολύ! πολύ χαμός πρέπει να γίνεται στο σπίτι σας έτσι? Τί ωραία!
      Τόση ενέργεια που μου έδωσες… Να σαι καλά κι εσύ και όλα τα παιδάκια σου!!!!!

  11. Αχ πόσο σε καταλαβαίνω… Εδώ και τρία χρόνια προσπαθώ και εγώ το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό γιατί σε εμένα μεσολάβησαν και δύο παλίνδρομες κυήσεις και τώρα πια έχω απογοητευθεί πλήρως. Σκέφτομαι ότι μάλλον δεν είναι να έρθει ένα δεύτερο, προσπαθώ να παρηγοριέμαι ότι τουλάχιστον έχω ένα παιδάκι που πια έχει κλήσει τα πέντε του χρόνια και λέω ας είναι αυτό καλά και δεν πειράζει. Αλλά μέσα μου με πειράζει πολύ γιατί ποτέ δεν ήθελα να έχω μόνο ένα παιδί, δεν μου αρέσει να είναι μόνο του αλλά του εξήγησα, γιατί ζητάει αδελφάκι, ότι καμιά φορά ο Θεούλης δεν μας στέλνει άλλα αδελφάκια και ότι δεν πειράζει γιατί εμείς τον αγαπάμε πολύ και έχει φίλους και ξαδέλφια για παρέα. Δυστυχώς οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν και φυσικά δεν μπορούν να καταλάβουν την ψυχολογία της γυναίκας που το περνάει όλο αυτό. Σου εύχομαι να τα καταφέρεις κάποια στιγμή, κουράγιο και καλή επιτυχία στην προσπάθεια σου

    1. Μου φαίνεται η ιστορία σου είναι καρμπον η δικιά μας. Διάβασε το παραπάνω σχόλιο της κοπέλας με τα 3διμα. Εύχομαι να σου δώσει την ίδια ώθηση για να συνεχίσεις που έδωσε σε μένα! Πάμε για ένα υπέροχο καλοκαιράκι, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει!

  12. Πάντα θεωρούσα ότι άπαξ και κάνεις ένα παιδί, μετά είναι δεδομένο ότι μπορείς να κάνεις και δεύτερο και τρίτο….Μέχρι που η ξαδέρφη μου είδα τη θλίψη της ξαδέρφης μου, όταν περνούσαν οι μήνες και το δεύτερο δεν ερχόταν και την απέραντη χαρά της, όταν τελικά έμεινε έγκυος.
    Σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, να έρθει κι ένα δεύτερο ζουζούνι!

    Τρελοτουρίστρια

    1. Ευχαριστώ πολύ Τρελοτουρίστρια!
      Θυμάμαι όταν ο μικρός ήταν μωρό που μου έλεγε η αδερφή μιας φίλης μου που είχε τρία παιδιά πόσο πολύ στεναχωριόταν που δεν ερχόταν τέταρτο και μου είχε φανεί παράλογο. Πώς τα φέρνει η ζωή όμως…
      Εύχομαι όποτε και αν το θελήσετε να σας έρθει το δεύτερο Τρελοτουριστάκι χωρίς πολλές ταλαιωρίες!

  13. Σε ευχαριστώ πολύ που τόλμησες να γράψεις αυτό το κείμενο…μου δίνεις δύναμη και ας ξέρω ότι για εμένα τουλάχιστον η ιδέα του δεύτερου παιδιού έχει χαθεί διά παντώς. Σου εύχομαι ολόψυχα να τα καταφέρεις, αλλά και αν όχι, να είσαι πάντα καλά εσύ και η όμορφη οικογένειά σου!

    1. Αυτό που αισθάνομαι τις τελευταίες βδομάδες είναι πως όντως και να μην έρθει το δεύτερο θα είμαστε καλά και ευτυχισμένοι. Και είναι τρομακτικό αυτό το συναίσθημα γιατί είναι λίγο σαν να εγκαταλείπω κάτι που θέλαμε τόσο πολύ. Τελικά μπορείς να είσαι ευτυχισμένος και παράλληλα θλιμένος. And it’s ok. Πάλι ευτυχισμένος είσαι.
      Ευχαριστώ για το σχόλιό σου.
      Καλό καλοκαιράκι να έχεις με την οικογένειά σου!

  14. Καλησπέρα Ελίζα,

    Θα μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί σου με e-mail παρακαλώ?

    Α.

    (Μία ακόμα Ελληνίδα μαμά στο Λονδίνο…)

  15. ΕΧΕΙΣ ΤΟΣΟ ΘΑΡΡΟς…ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΗΞΤΑΝ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ…ΝΑ ΤΟ ΛΕΣ..ΝΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΥΕΙΣ Ο,ΤΙ ΝΙΩΘΕΙΣ , ΟΤΙ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ , ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ ΕΓΩ…ΟΧΙ ΣΑΝ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΓΙΑΤΡΟΥ…ΑΛΛΑ ΑΝ ΘΕΣ..ΦΙΛΙΚΗ…ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΔΙΝΑ ΣΤΗ ΦΙΛΗ ΜΟΥ..ΑΥΤΗ ΔΙΝΩ ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΕΝΑ….ΠΟΣΟ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΑΛΗΘΝΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ.
    ΦΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ …ΝΑΙ…ΑΛΗΘΕΙΑ…ΔΡΟΣΕΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ!!!!

    1. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
      Νομίζω η ειλικρίνια είναι πάνω απόλα με τον εαυτό μας. Ναι η εξωτερίκευση βοηθάει τελικά. Είναι δύσκολο όμως όπως κάθε καινούρια συνήθεια.
      Χαιρετισμούς από το Λονδίνο! Εδώ έχουμε καύσωνα! Αλήθεια!

  16. Αχ πόσο σε νιώθω κι εγώ…Κι ας μην έχω ξεκινήσει ακόμα τη διαδικασία..γιατί νομίζω οτι τη φοβάμαι..Φοβάμαι όλο αυτό που περιγράφεις και το τι θα συμβεί αν τελικά δεν εμφανιστούν αυτές οι γραμμές!! Ευχομαι όμως να τις δεις σύντομα στο δικό σου τεστ!! ολα θα πάνε καλά!! πολλά φιλιά

    1. Ελπίδα μου, μην φοβάσαι. Ειλικρινά αυτό που θα συμβεί αν δεν εμφανιστούν οι δυό αυτές γραμμές είναι ότι θα είμαστε πάλι ευτυχισμένοι. Είναι η διαδικασία δύσκολη. Εκεί είναι το ζόρι. Κάθε μήνα η προσπάθεια, οι αναμονή, οι προσδοκίες, τα άτιμα τα όνειρα που πετάγονται υπερβολικά γρήγορα.
      Αυτό όμως δεν είναι να το φοβάσαι πριν ακόμα το ζήσεις. Κάθε μάχη δίδεται στην ώρα της.
      Χαιρετίσματα από το Λονδίνο που σιγοβράζει! (29 βαθμούς σήμερα!)

  17. Επεσα τυχαία στη σκέψη σου αυτή. Ειμαι σε αυτην ακριβως τη φαση τα τελευταια 2 χρονια κ σε ενιωσα πραγματικα. Ελπίζω ολα να είναι οπως τα ονειρευτηκες πλέον. Τα φιλια μου απο Ροδο.

    1. Γειά σου Παναγιώτα από τη Ρόδο! Εδώ στο Λονδίνο βροχούλα και πάλι.
      Έχουμε πλεον ένα κοριτσάκι και πραγματικά είναι όπως τα ονειρεύτηκα και ακόμα πιο όμορφα!
      Όμως, η περίοδος αυτή που περάσαμε μας έχει αλλάξει όλους μας. Χρειάστηκε αρκετός αγώνας για να αποδεχτούμε ότι μπορεί και το όνειρο να μην γίνει ποτέ πραγματικότητα και να αρχίσουμε να χτίζουμε την πραγματικότητά μας ώστε να την αγαπάμε εξίσου. Είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να γίνει η προσπάθεια αν θέλεις να κρατήσεις την οικογένειά σου δεμένη!
      Καλό αγώνα! Όλα να πάνε αναπάντεχα καλά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s