Τα συμπεθέρια και το Σούπερ Μάρκετ

Αναφέρομαι συχνά στο μπλογκάκι μου για την ενδιάμεσα κατάσταση, το in between, και έχω αφιερώσει και κατηγορία στη δεξιά στήλη. Όλοι μας έχουμε βρεθεί στην ενδιάμεσα κατάσταση. Είτε είναι ανάμεσα σε φίλους ή συγγενείς που είναι τελείως διαφορετικοί, είτε είναι η διαδρομή για ένα μέρος, ειδικά όταν αυτό είναι πολύ διαφορετικό ή μακρινό τόσο που μοιάζει το μέρος από το οποίο ξεκίνησες να είναι οριακά εξωγήινο, σαν από άλλη πραγματικότητα. Αυτή την αίσθηση λοιπόν, εμείς τα διπολιτισμικά ζευγάρια ερχόμαστε να την αντυμετωπίσουμε σε προσωπικό επίπεδο συνέχεια. Και όσο και αν έχουμε μάθει να προσαρμοζόμαστε σε όποιο μέρος κι αν βρισκόμαστε, κάποιες φορές έρχονται οι δύο πραγματικότητες πρόσωπο με πρόσωπο και εμείς βρισκόμαστε στη μέση. Όπως εκείνη την μέρα…

…..

Παρκάρει το αυτοκίνητο. Τραβάει χειρόφρενο. Εκεί μπροστά μας απλώνεται ο τρόμος. Το ξέραμε και οι δυό μας… Ήρθε η ώρα για την οποία στάλες ιδρώτα είχαν σκουπιστεί κρυφά από τον καθένα μας. Το παίζουμε και οι δύο κούλ και ψύχραιμοι. Μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου βλέπουμε τους γονείς του που ηδη είχαν παρκάρει να μας χαιρετάνε προχωρόντας προς την είσοδο. Στα πίσω καθίσματα οι γονείς μου έχουν κολλήσει τα πρόσωπά τους στα παράθυρα. “Πω, Ελιζάκι αυτό το σούπερ μάρκετ είναι πιο μεγάλο κι απο αυτο που πηγαίνεις κανονικά!”  Τόσες απλές λέξεις, που προφέρονται με τόσο ενθουσιασμό από τη μεριά τους και τόσο δράμα από τη μεριά μου.

Το λοιπόν, έχουμε, έναν Μεσσολογγίτη, μία Βολιώτισσα, έναν Σκωτσέζο και μία Αγγλίδα. Και τους βάζουμε όλους μαζί στο ίδιο, στο τεράστιο σούπερ μάρκετ στο οποίο σταματήσαμε μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Είμαστε ήδη στο αυτοκίνητο για 3 ώρες και έχουμε άλλες 3 μπροστά μας.

Κοιταζόμαστε με τον Phil.

Phil: Each to their own (parents). (προλαβαίνει και λέει)

Εγώ: It’s not fair! Yours will be in and out in 5′! You take my dad, I ll take my mum and tell your parents to wait at the flowers.

Phil: I suppose… it will be quicker this way… Who is doing the shopping?

Εγώ: Me. Just keep an eye on my dad.

Ανοίγουν οι πόρτες του αυτοκινήτου και προχωράμε. Δεν προλαβαίνουμε να μπούμε μέσα και μέχρι να πάρουμε καλάθι, βλέπουμε τον πατέρα μου να εξαφανίζεται από μπροστά μου. “I ve got him!” ακούω τον Phil να μου λέει και τρέχει ξωπίσω του. Σε μία στιγμή πανικού και βάζοντας ό,τι μου κατέβει στο καλάθι πετυχαίνω τη μαμά μου “κοίτα να δείς τί ωραία λουλούδια που έχουν!” “κάτσε εδώ να τα δείς μέχρι να ψωνίσω” τρέχω να τελειώσω, πετυχαίνω τα πεθερικά μου. Αυτοκόλλητοι αυτοί, δε χωρίζουν.
“Are you done yet?”
“Not yet”

Γεμίζω το καλάθι στα πεταχτα και πριν προλάβω να πληρώσω πετυχαίνω τον Phil: “where are they?”

“I thought you had my dad!”
Phil: ” I lost him! I thought he was where the feta is but I can’t find him now”
“ok, you pay for these and I ll go get him”. Περπατάω γρήγορα στους διαδρόμους σκανάροντας τον κόσμο. Πουθενά.
Βλέπω τα πεθερικά μου. H πεθερά μου να κοιτάζει το ρολόι της. Κανω πώς δεν είδα. Πάω προς τα λουλούδια. Κανείς. “oh, no…πάει και η μαμά….” ξανατρέξιμο στους διαδρόμους, στα λάδια δεν είναι….. στα, τυριά ούτε…. “κοίτα που έχουν το ίδιο σβαν με αυτό στην Ελλάδα…” ακούω μία φωνή πίσω μου. “Άντε ρε μπαμπά, πού είσαι?!”   “Τί που είμαι? Εγώ εδώ… τη μάνα σου βρες γιατί χαζεύει” και συνεχίζει να κοιτά τα ράφια με προσείλωση. Από μακρυά βλέπω τον πεθερό μου να γκρινιάζει. Εντοπίζω τον Phil να μου κάνει νόημα δείχνοντάς μου τη μαμά μου. “Έλα φεύγουμε” λέω στον πατέρα μου.

Προχωράμε προς την έξοδο. Ανταμώνω τον Phil.

Eγώ: “Where are your parents?”
Phil: “They couldn’t wait and decided to set off. We ll see them at home.”

Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο έχουμε έναν Μεσσολογγίτη και μία Βολιώτισσα να συζητάνε έντονα για τις τιμές και τα προϊόντα και εμάς τους δυό εξουθενωμένους από το τρέξιμο.
Phil: ” Let’s try not to get your parents and my parents in to the same super market again” μου ψιθιρίζει.
Εγώ: “Agreed”

Ήταν 2001. Νομίζω καλά τα πάμε μέχρι τώρα. Τα παθήματα, μαθήματα αγαπητοί!

6 thoughts on “Τα συμπεθέρια και το Σούπερ Μάρκετ

  1. Χαχαχαχαχαχαααα !!! Έσκασα στα γέλια !!! Οι γονείς σου είναι ίδιοι με τους δικούς μου ! Το παλιό μας σπίτι ήταν ακριβώς απέναντι από ένα μεγάλο Sainsbury’s. Ε, πού τους έχανες πού τους έβρισκες, στο σούπερ μάρκετ ήταν, καθότι ήταν εύκολο να πάνε μόνοι τους !!! Η χαρά του παιδιού !!! Μάλιστα όταν έρχονταν εδώ, πηγαίναν κι αγοράζαν όλα τα άσχετα πράγματα από το σούπερ μάρκετ και κρατάγανε και τις αποδείξεις. Κι όταν μετά γυρίζαν στην Ελλάδα πηγαίναν στον Μασούτη και κάναν σκηνές απείρου κάλλους με τις ταμίες και τους άλλους πελάτες του στυλ: “Μας κλέβουν !!! Κοιτάξτε, πόσο φτηνότερο είναι το Listerine/ο Nescafe Gold/οι μελιτζάνες κτλ. στην Αγγλία !!!”

    Όταν μετακομίσαμε, είπα από μέσα μου ότι γλυτώσαμε από την εμμονή με το σούπερ μάρκετ, αλλά μπαααα !!! Τώρα έχουν μάθει και παίρνουν το λεωφορείο και πηγαίνουν στο ASDA !!!

    1. μωρέ μόνοι τους ας πάνε δεν με νοιάζει. Αλλά όταν έχεις το άλλο άκρο, τα πεθερικά μου, σε φάση ψεκάστε σκουπίστε, τελειώσατε και άντε να φύγουμε, εκεί τα νεύρα τσατάλια! Εγώ γενικά δεν το πάω το σούπερ μάρκετ. Το θεωρώ τρελλή αγγαρία! Thank the Gods of
      on-line shopping!!!

  2. …..πραγματικα θυμηθηκα δικες μου στιγμες οταν ερχοταν η μαμα Λονδινο….ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΣ!!!!!!!Αυτο που θυμαμαι χαρακτηριστικα .ηταν οτι ήταν βραδυ και ειχα την ΦΑΕΙΝΗ ιδεα να την παω για μπυρα..σε αγγλικη μπυραρια….με νεαρες αγγλιδουλες μεσα…και οταν ειδε το ποδι ξεκαλτσωτο ατχισε τα …τσ…τσ…τσ…τσ…κτλ…Απο το υφος της μονο την καταλαβαιναν τι μπορουσε να ελεγε η μανουλα μου….ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΗΓΑ ΣΕ ΜΠΥΡΑΡΙΑ ΜΑΖΙ ΤΗς…!!!!!
    Απιστευτες στιγμες!!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s