Σχολικές αρχές! (Διπλής ανάγνωσης)

Σχολικές Αρχές

Την Τετάρτη που μας πέρασε είχαμε πολύ καλά νέα για τον Αλέξανδρο! Μετά από 2 μιση χρόνια έρευνας και αιτήσεων, ατελείωτων συζητήσεων και αγωνίας τον δεχτήκανε στο σχολείο που θέλαμε! Από τον Σεπτέμβρη ξεκινάμε Reception, το πρώτο έτος του δημοτικού σχολείου δηλαδή. Όπως όλοι οι γονείς είχαμε μεγάλη αγωνία για το πού θα πάει ο μικρός. Το Λονδίνο έχει μεγάλη συσώρευση πληθυσμού και πολλές κακόφημες περιοχές όπου το βιωτικό και μορφωτικό επίπεδο είναι χαμηλό. Επιπλέον, η ιδιομορφία του είναι ότι οι κακόφημες γειτονιές συνυπάρχουν με τις καλές. Είναι ένα θέμα που ξεκινάει και από την Αρχιτεκτονική και τις πολεοδομικές αποφάσεις που παρθήκανε σε μία άλλη εποχή και με τις οποίες δεν έχει νόημα να σας κουράσω. Το αποτέλεσμα πάντως είναι ότι τα καλά δημόσια σχολεία είναι πολύ σιγκεκριμένα. Και όταν λέω καλά, δεν εννοώ καλόφημα απλά, αλλά εκείνα που σύμφωνα με το φετινό δημοσίευμα του οργανισμού OFSTED έχει βαθμολογηθεί excellent. O οργανισμός αυτός βαθμολογεί και τα ιδιωτικά και τα δημόσια σχολεία και αποτελεί μεγάλο κίνητρο για αυτά, αφού όσο καλύτερα πάνε οι μαθητές στις εξετάσεις τόσο περισσότερα προτερήματα και χρηματοδοτήσεις για προγράμματα έχουν.

Τα κριτήρια με τα οποία γίνονται οι εισαγωγές στα δημοτικά σχολεία είναι καθαρά βάσει του ταχυδρομικού κώδικα και την απόσταση του σπιτιού από το σχολείο. Όσο καλύτερο το σχολείο τόσο περισσότερο κόσμος μετακομίζει στην περιοχή για να μπορέσει να μπεί. Το αποτέλεσμα στις σιγκεκριμένες γειτονιές να αυξάνονται κατακόρυφα τα ενοίκια/τιμές ακινήτων. Ακούγεται παλαβό, αλλά ο κόσμος εδώ μετακομίζει κυρίως γι αυτό τον λόγο! Και όσο παρανοϊκό και αν σας ακούγεται εσάς στην Ελλάδα η αλήθεια είναι ότι στο εκπαιδευτικό σύστημα εδώ έχει μεγάλη σημασία το κύρος του δημοτικού ώστε να σε δεχτούν σε ένα καλό secondary, ώστε να έχει πιθανότητες για ένα καλό κολέγιο που να μπορεί να το οδηγήσει σε ένα πανεπιστήμιο της αρεσκείας του αν εκείνος το επιλέξει! Αυτή ειναι η πραγματικότητα εδώ και όλοι μα όλοι οι γονείς γνωρίζουμε πολύ καλά τη σημασία επιλογής σχολείου. Ας μην ξεχνάμε ότι η Αγγλία μέχρι προτινως και από τα λεγόμενα του άντρα μου, είχε ένα πολύ σκληρό σύστημα στα σχολεία όπου κατηγοριουποιούσαν τους μαθητές σε τάξεις ανάλογα με τη νοητική τους ικανότητα από πολύ μικρά! Η λογική “όλοι είμαστε ικανοί να αριστεύσουμε αν αφιερώσουμε χρόνο και το θέλουμε πραγματικά” πολύ απλά δεν υπήρχε.

Την έρευνά μας την είχαμε κάνει ( ο πληθυντικός είναι καθαρά ευγενείας γιατί μόνη μου έτρεξα, σιγά μην έχουν χρόνο οι μπαμπάδες να ασχοληθούν!). Και είχα μεγάλη αγωνία για το θέμα αυτό. Και αφού έστιψα το κεφάλι μου, μίλησα με όσους φίλους και γνωστούς μπορώ να εμπιστευτώ και άκουσα πολλές απόψεις, αποφάσισα να παίξω τα χαρτιά μου ως εξείς.

Οι αιτήσεις για τα ιδιωτικά γίνονται από νωρίς, γύρω στα δύο χρόνια πριν ξεκινήσει το παιδί nursery (3-4 ετών), αν γίνεται και από γεννησιμιού ακόμα καλύτερα! Και έτσι πέρσυ είχα πάρει σβάρνα όλα τα ιδιωτικά της περιοχής μας. Ερευνα, συνεντεύξεις αλλά και μαθησιακές εξέτασεις ικανότητας στον μικρό στα αντίστοιχα σχολεία όλα γίνανε πέρσυ και όντως, όταν ήρθε η ώρα και μας δεχτήκανε σε εκείνο που μας ταίριαζε εμάς σαν οικογένεια καλύτερα, πληρώσαμε την προκαταβολή παρόλο που έτσουζε για να κλείσουμε θέση. Είναι πολύς ο κόσμος που γνωρίζω που απλά αφήνει το θέμα εκεί. Είναι η “ασφαλής” μέθοδος. Βάζουμε το παιδί στο ιδιωτικό και “έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο”. Κι εγώ δηλαδή γι αυτό το έκανα. Και οι γονείς μου όμως στην Αθήνα, όταν ήμασταν μικρά, γι αυτό και μας πήγανε σε ιδιωτικό. Και θα μπορούσα να το αφήσω εκεί το θέμα, αλλά κάτι δεν μου πήγαινε καλά. Δεν μπορούσα να σταματήσω την αίσθηση ότι ήταν και βολική λύση για μένα κυρίως και όχι απαραίτητα το καλύτερο για τον Αλέξανδρο .

Έχοντας φοιτήσει σε ιδιωτικό από τον νήπιο έως τα 18, μπορώ να συζητάω το θέμα για ώρες. Και αυτό έκανα! Με τις φίλες μου εδώ το εξουθένωσα το θέμα. Οι πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις που έκανα ήταν με την φίλη μου την P η οποία έχει φοιτήσει σε πολύ γνωστό ιδιωτικό εδώ στην Αγγλία και σίγουρα έχει την οικονομική επιφάνεια να κάνει το ίδιο για τα παιδιά της. Μου είπε κάτι που δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. “Έχουμε συνηθήσει να αναθέτουμε κάποια πράγματα σε τρίτους γιατί φοβόμαστε να πάρουμε την ευθύνη της αποτυχίας“, μου είπε σε ελεύθερη μετάφραση. “You are a good mum and you are willing to dedicate the time for your child. That’s what is most important.” Μου είπε. Ο διάλογος είχε εστιαστεί στο σενάριο όπου στέλναμε τα παιδιά μας στο δημόσιο και εκείνα μπλέκανε με αμφίβολες παρέες/επιρροές. Στην περίπτωση αυτή το πρώτο πράγμα που κάνει κάθε γονιός που στέλνει τα παιδιά του στο ιδιωτικό είναι να αναρωτηθεί τί δεν έκανε καλά το σχολείο. Το ίδιο και για την αποτυχία του παιδιού μας στα μαθήματα. ” Είμαστε οι ίδιοι τόσο ανασφαλείς για τη δική μας διαπαιδαγώγηση και για το πόσο μπορούμε να στηρίξουμε το παιδί, που προτιμάμαι να το αφήσουμε σε κάποιον άλλο.” Και είναι αλήθεια! Πόσες φορές έχω ακούσει τους γονείς μου να λένε “σε πήγα στο ιδιωτικό και ήμουν ήσυχη/ος”.

Κι όμως, έχοντας πολλές φίλες από ιδιωτικά σχολεία (λόγω μεγαλώματως, είπαμε) και πολλές από δημόσια (μετά σχολείου εποχή) μπορώ να πω πως τα παιδιά του δημοσίου, ακόμα και εκείνα που πήγαν σε κακόφημα δημόσια σχολεία, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: ξέρουν την κοινωνία! Και ακόμη περισσότερο ξέρουν πώς να διεκδικήσουν τη ζωή! Το δημόσιο σχολείο είναι η τομή της κοινωνίας που ζούμε. Έχοντας τελειώσει το δημόσιο έχεις πολύ καλή εικόνα του τί πρόκειται να αντιμετωπίσεις. Έχεις δεί στην αυλή όλη την γκάμα ανθρώπων, τον χαζό, του παραμελημένου, τον πονηρό, τον αλήτη, τον κακό, ανθρώπους που έχουν άλλες αξίες από εσένα. Παράλληλα έχει μάθει να ξεχωρίζεις τον καλό, τον έξυπνο και σε μαγνητίζει η παρέα με άτομα που έχουν την ίδια αγάπη για την πρόοδο. Έχοντας τελειώσει το ιδιωτικό σχολείο, έχεις ζήσει μία σιγκεκριμένη κοινωνική τάξη συμμαθητών. Όχι απαραίτητα των πλουσίων, γιατί οι περισσότεροι γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά δεν έχουν κληρονομίσει χρυσό ούτε έχουν καταθέσεις στην Ελβετία, είναι απλά γονείς που δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να πληρώσουν τα σχολεία, γιατί θεωρούν ότι είναι το καλύτερο που μπορούν να κάνουν για τα παιδιά τους. Το θέμα με αυτά τα παιδιά είναι ότι, όσο και να στο λένε οι γονείς σου, δεν έχουν εξασκήσει την δική τους κριτική ικανότητα για τους ανθρώπους γύρω τους. Και πρώτη και καλύτερη βάζω εμένα! Στα 18 φεύγω από το ιδιωτικό μου και πάω πανεπιστήμιο. Ήταν μεγάλο το κοινωνικό χαστούκι που πήρα. Έχασα πάρα πολύ χρόνο μέχρι να προσαρμοστώ και, ακόμη και τώρα, μετά από 16χρόνια τίνω να κάνω λάθος επιλογές σε φιλίες και σε ανθρώπους.

Μία άλλη φίλη μου η P μου έιχε δώσει μία άλλη οπτική επίσης. Μου είχε πεί να ρωτήσω όσους γνωρίζω που στείλανε τα παιδιά τους σε ιδιωτικό αν κάνανε έρευνα αγοράς για πιθανά δημόσια. Και το έκανα. Και το αποτέλεσμα με φόβισε! Κανένας από τους γονιούς δεν είχε καν ασχοληθεί να μάθει ποιά είναι τα πιθανά δημόσια της περιοχής. Έτσι, τυφλά παραδώσανε τα παιδιά τους σε ένα εναλλακτικό σύστημα χωρίς να εξετάσουν αν είναι όντως καλύτερο από το δημόσιο. Και λέω ότι με φόβισε γιατί θεωρούσα ότι είχε γίνει από μέρους τους η σίγκριση και ο καθένας, για τους δικούς του λόγους, επέλεξε το σιγκεκριμένο σχολείο. Το γεγονός ότι αυτή η μερίδα ανθρώπων γύρω μου, ανθρώπων που κατα τα άλλα είναι σπουδαγμένοι, μορφωμένοι, δεν ασχολήθηκαν με το θέμα αυτό λίγο πιο αμερόληπτα πέρα από τις φήμες και τα στερότυπα με σόκαρε. Γιατί αν δεν είμαστε ουσιαστικά ψαγμένοι για το μέλλον των παιδιών μας τότε μήπως τελικά δεν ψαχνόμαστε για τίποτα; Απλά ακολουθούμε τη μάζα, το κύμα και προσπαθούμε να φτάσουμε ένα καρότο που άλλοι μας είπαν ότι είναι νόστιμο.

Δεν είμαι επαναστάτρια και ποτέ δεν έχω πάει σε πορεία. Αλλά αν δεν προσπαθούμε να είμαστε συνειδητοποιημένοι στα καθημερινά, τότε τί να τρώμε τα τακούνια μας στην άσφαλτο;

Την Παρασκευή το απόγευμα, λοιπόν, είχαμε συνάντηση-playdate με τις μαμαδοφίλες. Και ανοίξαμε ένα μπουκάλι αφρώδη οίνου για να γιορτάσουμε το γεγονός ότι τα παιδιά μας θα πάνε στο ίδιο πολύ καλό σύμφωνα με το Ofsted, δημόσιο δημοτικό από το Σεπτέμβριο. Και αφηνω τα λεφτά της προκαταβολής του ιδιωτικού να πάνε χαμένα γνωρίζοντας ότι κάνω ό, τι καλύτερο για το παιδί μου. Και χάρηκα πολύ, όχι μόνο για το γεγονός ότι τα μικρά μας θα είναι μαζί, αλλά γιατί μέσα από αυτή την διαδικασία αυτοψαξίματος γνώρισα και πολύ αξιόλογους ανθρώπους! Ανθρώπους που είναι σε εγρήγορση, που σκαλίζουν όλα τα δεδομένα και δεν επαναπαύονται. Και είναι τελικά γύρω μας! Απλά πρέπει να έχεις το θάρρος να μην διαλέξεις τον εύκολο δρόμο για να τους δείς. Είναι μεγάλη ανακούφηση να ξέρεις πως είναι κι άλλοι έτσι γύρω σου.

Αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο, όχι για να καταθέσω τα θετικά και τα αρνητικά των ιδιωτικών και των δημοσίων σχολείων. Άλλωστε μπορεί αύριο να αλλάξω γνώμη. Γράφω αυτό το άρθρο θέλοντας να παρακινήσω κι άλλους γονείς να αναρωτηθούν αν οι επιλογές που κάνουν στην παιδεία έχουν να κάνουν με την προκαταλήψεις και στερότυπα. Σκεφτείτε το λιγάκι, ψαχτείτε αρκετά. Μπορεί να καταλήξετε στην αρχική σας επιλογή, όποια κι αν είναι αυτή, θα έχει άλλη βαρύτητα όμως η επιλογή σας και μέσα σας και όταν θα την εξηγείτε στα παιδιά σας.

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!

Ελίζα

24 thoughts on “Σχολικές αρχές! (Διπλής ανάγνωσης)

  1. Καλά !!! Αν ήμασταν κοντά, θα σ’ αγκάλιαζα για όλα όσα έγραψες !!! Προς το παρόν, σου στέλνω μια … virtual αγκαλιά κι επιφυλάσσομαι για την αληθινή, όταν συναντηθούμε !!! 🙂

    Συγχαρητήρια για το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος θα είναι σ’ ένα καλό σχολείο και μαζί με τους φίλους του ! Κι εσύ άρχισε να κάνεις έρευνα αγοράς χαρτομάντηλων, ώστε να είσαι εξοπλισμένη τον Σεπτέμβρη όταν τον πας πρώτη μέρα στο Reception ! 😉

    1. Ευχαριστώ για την αγκαλιά! Τις αγαπώ πολύ!!!!! Λες να με πάρουν τα ζουμιά? Ή θα λέω άντε επιτέλους να ηρεμήσουμε? 😛

  2. ωραίο κείμενο Ελίζα. Μπορώ να ταυτιστώ με τις αμφιταλαντεύσεις σου…Εδώ στην Ελλάδα τα πράγματα θεωρώ ότι είναι πολύ χειρότερα. Φυσικά υπάρχουν οι εξαιρέσεις αλλά στην γωνιά της Αττικής που ζούμε δεν ανήκουμε σε αυτές. Μετά από έναν εφιαλτικό χρόνο στον δημόσιο παιδικό σταθμό της γειτονιάς, πήραμε την απόφαση να στριμωχτούμε (πολυ) και να προσφέρουμε στον Γιάννη ότι το δυνατόν καλύτερο και τον γράψαμε σε ένα απλό ιδιωτικό σχολείο (χωρίς φρου φρου και αρώματα). Να δω τι θα κάνουμε με την Ηλιανα…

    1. ‘Εχεις δίκιο για την Ελλάδα και το σκέφτηκα πολύ πριν τα γράψω όλα αυτά γιατί ξέρω πως πολλοί αναγνώστες είναι Ελλάδα και ίσως αισθάνονται ότι εκεί δεν υπάρχει επιλογή. Δύο σκέψεις μου θέλω να σου μεταφέρω μόνο. Είναι δυνατόν να είναι ήρεμο το παιδί στο σπίτι όταν υπάρχει ένα τεράστιο άγχος αυτό του επιπλέον οικονομικού λόγω σχολείου? Αυτά τα λεφτά που δίνεις κάθε χρόνο δεν θα ήταν πιο καλό για το παιδί να τα πηγαίνατε μία ωραία οικογενειακή εκδρομή? Και το δεύτερο είναι ότι, το δημόσιο δημοτικό σχολείο πρέπει έχει κι άλλους γονείς συνειδητοποιημένους και κινητοποιημένους όπως εσύ για να πιέζουν και να διεκδικούν τα αυτονόητα ειδικά τη σημερινή εποχή που το σύστημα καταρέει. Αν δεν υπάρχει κανείς να το διεκδικήσει τότε να είσαι σίγουρη ότι και τα παιδιά μας δεν θα βρουν κάτι καλύτερο για τα δικά τους παιδιά. Αυτά έξω από τον Ελληνικό χορό, και ίσως να πρέπει να γράψω ένα άρθρο για το τί κάνουν οι γονείς εδώ στα σχολεία για να σας μεταδώσω τη δύναμη του γονιού που μάλλον φροντίζουν να κρύβουν καλά στην Ελλάδα. Σε φιλώ Τατού μου!!

      1. είχα κάθε καλή θέληση να παραμείνει ο Γιάννης στο δημόσιο, εξάλλου αυτό ήταν το αρχικό μας σχέδιο, μετά από ένα χρόνο bullying (που θα μου πεις αυτό γίνεται παντού και έχεις δίκιο αλλά στην τελική είναι πώς αντιμετωπίζεις ένα προβλημα) και τυραννίας όπου είχα πάει επανειλημμένα στην διευθύντρια εκλιπαρώντας την να τον αλλάξει τραπέζι για να μην είναι με τα 2 ζιζάνια (όπως τα αποκαλούσε εκείνη) και δεν είχε κάνει απολύτως τίποτα, ο Γιάννης έβγαλε ψυχοσωματικά και έκλαιγε κάθε πρωι ότι δεν θέλει να πάει σχολείο. Μετά απο 9 μήνες καθημερινής ψυχολογικής φθοράς καταφύγαμε στην λύση του ιδιωτικού…

  3. Τι ωραία που ο Αλέξανδρος θα πάει στο σχολείο που θέλατε! Είναι σίγουρα μια ανακούφιση 🙂 Προς το παρόν, δεν έχω εμπειρία από ιδιωτικά σχολεία στην Αγγλία (μόνο ότι μου μεταφέρουν γνωστοί), αλλά ξέρω ότι τα καλά δημόσια Δημοτικά είναι φανταστικά με ανθρώπους που ενδιαφέρονται πραγματικά και για την εκπαίδευση και για το wellbeing των παιδιών και πολλές φορές ξεπερνούν τους ρόλους τους και κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για να στηρίξουν τα παιδιά. . Είναι κρίμα που τo comprehensive education δέχεται τα τελευταία χρόνια επίθεση και ελπίζω να αντέξει. Το κείμενο σου σηκώνει πολύ κουβέντα από την πρώτη του πρόταση μέχρι το τέλος! 🙂

    1. Όντως το θέμα σηκώνει πολύ συζήτηση! Όσο για την επίθεση του Comprehensive system, δεν την έχω ζήσει από μέσα, σαν γονιός. Μονάχα λόγο δουλειάς με νέα σχολεία και επεκτάσεις. Για να δούμε… Κι αυτό το θέμα σηκώνει κουβέντα πολύ όμως…

  4. Ενδιαφερουσες αποψεις,μπραβο που υποστηριξες τις επιλογες σου,ελπιζω να πανε ολα καλα!Σημαντικο θεωρω που θα ειναι με φιλους!

    1. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Αν σου πώ ότι εγώ δεν το θεώρησα και τόστο σημαντικό το κομμάτι με τους φίλους γιατί θεώρησα ότι είναι μικρός ακόμα και πιστεύω στο ότι θα μπορέσει να σταθεί κοινωνικά. Λάθος? Θα δούμε. Καλή σου μέρα!

  5. ουάου, μπράβο τα καταφερες να τον βάλεις στο σχολειο της επιλογή σου! Εμείς εχουμε ακομα εναμιση χρόνο, αλλά αγχωνομαι από τώρα! Δυο απο τις μαμαδοφίλες μου δεν μπηκαν! την μία την έστειλαν 20 λεπτα με το αμαξι σε μια κακοφημη περιοχή και στην άλλη δεν της δώσανε καν επιλογή σχολείου! Το παιδί της δεν μπήκε ΠΟΥΘΕΝΑ!

    1. Άσε, τα έχω ακούσει κι εγώ όλα τα σενάρια!!! Βασικά, πριν μετακομίσουμε είχαμε ήδη τον Αλέξανδρο, ήταν 2, και γι αυτό και είχαμε κάνει πολύ καλή έρευνα αγοράς με βάση τα σχολεία, γι αυτό και είπαμε ότι θα μείνουμε εδώ. Και οι προηγούμενοι είχαν κι αυτοί παιδιά οπότε ξέραμε σε ποιά σχολεία τα είχαν δεχτεί. Παρόλα αυτά, τίποτα δεν είναι σίγουρο γιατί πολλές θέσεις πιάνουν τα αδέρφια που έχουν προτεραιότητα και έτσι μικραίνει το catchment area. Ερεύνησε τις εναλλακτικές, δηλαδή σε ποιά σχολεία θα έμπαινε τώρα, φέτος. Μην δηλώσεις σχολεία που είναι καλά αλλά που είσαι εκτός catchment area γιατί πολύ απλά δεν θα σε βάλουν και τελικά θα σε πάνε όπου θέλουν εκείνοι. Στην ανάγκη κάνε αυτό που κάνουν πάρα πολλοί εδώ, στόχευσε το καλύτερο της περιοχής και μετακόμισε εκεί για 1-2 χρόνια. Μετά πάς όπου θες. Επίσης, μην χάσεις τις προθεσμίες. Είναι απίστευτο πόσος κόσμος αγχώνεται πολύ καιρό πριν και παρόλα αυτά χάνει τις προθεσμίες! Ειδικά όταν πηγαίνεις το παιδί σε ιδιωτικό παιδικό σταθμό οι υπεύθυνες εκεί είναι μεν υποχρεωμένες να σε ενημερώσουν αλλά δεν το τονίζουν και ιδιαίτερα! Καλή επιτυχία, ξέρω την αγωνία σου, την ζώ τώρα δύο χρόνια! Let us know how it goes!

      1. Yeap! Μετακομίσαμε κι εμείς εδώ γι’αυτο το λόγο, αλλά είδα τελικά, όλα τα σχολεια είναι over subscribed και δεν εχουμε ιδέα τί θα κάνουμε αν δεν μπει! Εχουμε 2 σχολεία πολυ καλά που είμαστε στο cathcment area και μάλιστα πολυ κοντα (5 λεπτα με τα ποδια). We’ll see! το πολυ πολυ τον κραταμε Montessori μεχρι τα 5 αν δεν τον δεκτουνε και μετα αξουω οτι πολλα παιδακια μετακομιζουν και εχουν θεσεις παλι.

  6. Mπράβο βρε Ελίζα! Εύχομαι ο Αλέξανδρος να το απολαύσει το δημόσιο. Και όπως λες το εμείς σαν γονείς ανεξαρτήτως εκπαιδευτικού συστήματος πρέπει να αναλαμβάνουμε δράση. Welcome λοιπόν to the other side (εεε παιδί δημοσίου και φανατικός υπέρμαχος της δημόσιας δωρεάν παιδείας) 🙂

    1. Κι εγώ εύχομαι να το απολαύσει όπως λες! 🙂 Ωραία που είσαι υπέρμαχος της δημόσιας δωρεαν παιδείας! Στη θεωρεία κι εγώ είμαι και νομίζω όλοι μας, στην πράξη όμως σε πιάνει κάτι… τα ανέλυσα νομίζω αρκετά στο άρθρο. Σε φιλώ πολύ! Άντε ξεκίνα ένα μπλογκ να μας πει τα εκεί δρώμενα! Είμαστε όλοι πολύ περίεργοι! Εγώ σίγουρα! Πώς είναι το σύστημα εκεί? Γιατί όλοι λενε για τις Σκανδιναβικές χώρες τα καλύτερα! Φιλιά!

  7. Πολύ ωραία συνοψίζεις τόσες αγωνίες, σκέψεις, αναζητήσεις! Καλή αρχή!!! Εγώ κρατώ ειδικά το κομμάτι που λες για τη σημασία να κρατά και να αναλαμβάνει ο γονιός τη φροντίδα της εκπαίδευσης του παιδιού, είναι μεγάλη παγίδα και πολύ δελεαστικό να αναθέτουμε, το συναντώ κι εγώ πολύ συχνά.
    Σας φιλώ (ψηφιακά κι εγώ)!

  8. Απο τη στιγμή που είχες τη δυνατότητα κι όμως πήγες κόντρα στο ρεύμα και σε όσα ενδεχομένως θα μπορούσες να είχες αποκτήσει ως στερεότυπα φοιτώντας σε ιδιωτικό σχολείο, σε παραδέχομαι. Είναι δέλεαρ τα ιδιωτικά σχολεία απο πολλές απόψεις, και ένα παραπάνω για όσους πήγαν σε δημόσιο και το βλέπουν απ’έξω. Αλλά συντάσσομαι με τις απόψεις σου ως γενικότερη φιλοσοφία του να είσαι συνειδητοποιημένος απέναντι στις αποφάσεις για το παιδί σου τουλάχιστον.

    1. Αυτό που λες για όσους έχουν πάει σε δημόσιο να το βλέπουν το ιδιωτικό πιο δελεαστικά το έχω συναντήσει κι εγώ. Μπορώ να το καταλάβω, και μάλιστα και εδώ και στην Ελλάδα έχω έρθει αντιμέτωπη με κόσμο που αντανακλαστικά θάβουν τα ιδιωτικά σχολειά ή λένε ότι είναι σνομπ κτλ Δεν τις συμμερίζομαι τις απόψεις αυτές και τις εντάσσω στις προκαταλήψεις για τις οποίες έγραφα στο άρθρο. Ένα καλό ιδιωτικό είναι πάλι ένα καλό σχολείο. Απλώς, ένα καλό δημόσιο εμπεριέχει και μία κοινωνική επιτυχία.

  9. Είχα και εγώ τις ίδιες σκέψεις με τον μεγάλο μου αγόιρι όταν ήτανσ την θέση που είστε εσείς τώρα!!!Και επειδήο μπαμπάς μας έχει τις δικές εμπειρίες απο Ιδιωτικό καιεγώ απο Δημόσιο καταλήξαμε τελικά να κάνω αυτόπου κάνεις και εσύ!!!και θές να σου πω τί έγινε τελικά??Έχουμε πολύ νέα πιαδιά ως Δασκάλους…με πολύ όρεξη…μεράκι.Μέχρι και θεατρική αγωγήκάνουν τα παιδιά///αγγλικά….μουσική και χαίρομαι τελικά για την απόφαση μας αυτήγιατι εκτόσ του ότι το παιδί πραγματικά είναι ανάμεσα σε ανθρώπους που πρέπει.σωστά εκπαιδευμένοι δλδ…έχει και τους φίλους του…και ΑΥΤΟ για εμένα είναι το πιο σημαντικό…Γιατί διαλέγοντας ένα σχολείο που το παιδί έχει και τους παιδικούς του φίλουσ δείχνεις οτι πραγματικάενδειαφέρσεσαι για το παιδί…το λαμβάνεις υπόψη σου ως προσωπικότητα και τέλοςτον σέβεσαι!!!!Πολύ σημαντικόαυτο….Σέβεσαι και τι΄ςεπιλογέςπου πιθανών να ήτν αυτέςτου Αλέξανδρου!!!!Καλή αρχή!!!!!Περιμένουμε νέα όταν με το καλ’ο αρχίσει….Φιλιάστο πάντα αγαπημένο μου Λονδίνο….η μισήμου ζωήείναι εκεί!!!!Φλιάπολλά….

    1. Στην Ελλάδα όλα αυτά? Μήπως πρέπει να γράψεις κι εσύ μία ανάρτηση γι αυτό το θέμα? Θα ήθελα πολύ να δω την οπτική σας στο Ελληνικό πλαίσιο αυτή τη στιγμή! Αυτό με τους φίλους ναι μεν χαίρομαι γι αυτόν, αλλά κάπως το είχα μέσα μου ότι θα προσαρμοστεί μωρε… λες ότι είναι τόσο σημαντικό τελικά? Ίσως επειδή δεν ήξερα αν τελικά θα βρισκόντουσαν στο ίδιο σχολείο να είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά για να τον βοηθήσω να κάνει νέες φιλίες. Η πλάκα ήταν ότι ενώ εμείς, οι μαμάδες χαιρόμασταν γι αυτά που θα είναι μαζί όταν τους το είπαμε μας κοιτάξανε στο στύλ “γιατί χαίρονται… μα…εννοείται ότι θα είμαστε μαζί για πάντα… τί χαζές…” και απλά συνεχίσανε να κυνηγιούνται! Καλή αρχή στο blog σου! Σε ακολουθώ μέσω wordpress και θα σε διαβάζω!

      1. ΘΑ ΕΓΡΑΦΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΘΑ ΕΒΡΙΣΑΚ ΕΚΕΙ..ΑΛΛΑ ΒΡΙΣΚΩ ΤΕΛΙΚΑ….ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚ ΘΑ ΤΟ ΓΡΑΨΩ…ΘΑ ΣΑΣ ΓΝΩΡΙΣΩ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΟΥ ΑΓΟΡΙ…..ΚΑΙ ΝΑΙ..ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ…ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟ ΒΛΕΜΑ ΤΟΥΣ!!!!!!ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΠΕΙΡΑΙΑ……

  10. Ελίζα μου γειά σου,     Καταρχήν να σ’ευχαριστήσω για τη βοήθεια που έχω πάρει μέχρι τώρα μέσα από όλα αυτά που γράφεις  και να σου ευχηθώ καλή δύναμη και συνέχεια στο έργο σου, το οποίο παρεμπιπτόντως  έχει αναχθεί σε πολύτιμο εργαλείο για εμένα που σαν ελληνίδα μαμά κουβαλάω τις ανησυχίες και τα άγχη μιας μετοίκησης.   Ας συστηθώ όμως !!!   Με λένε Γλυκερία και σου γράφω από Λονδίνο. Είμαι μητέρα δύο παιδιών 8,5 και 7 ετών κορίτσι αγόρι αντίστοιχα και παρακολουθώ το blog σου αρκετό καιρό απ΄όταν ακόμη ήμουν στην Ελλάδα.   Στο Λονδίνο  βρίσκομαι από το Μάρτιο, μόνη μου λόγω της δουλειάς μου και είμαι αρκετά πελαγομένη, οφείλω να πω στο θέμα σχολείων, μιας και τα παιδιά μου που βρίσκονται ακόμη στην Ελλάδα θα πρέπει να ενταχθούν στο εδώ σύστημα που είναι τελείως διαφορετικό από το ελληνικό.   Πήρα το θάρρος να σου γράψω κατόπιν της σχετικής ανάρτησής σου για την εισαγωγή του γιού σου στο σχολείο που επέλεξες.   ‘Ενα μπράβο είναι λίγο μιας και μέσα από τις αναφορές σου φαίνεται να είναι πολύ δύσκολο να πετύχεις κάτι τέτοιο.   Πάνω σε αυτό το θέμα λοιπόν, δεν ξέρω από που ν’ αρχίσω, ποιόν φορέα να προσεγγίσω, στο ofstead που μπήκα δεν βρήκα ratings και νομίζω πως κάτι κάνω λάθος γενικά. ‘Εχω διαβάσει σχετική αναρτησή σου στο παρελθόν αλλά και πάλι είμαι λίγο μπερδεμένη, απλά νομίζω πως χρειάζομαι λίγη καθοδήγηση ως προς την ιεραρχεία των κινήσεων που θα πρέπει να κάνω.   Το άλλο θέμα που με απασχολεί είναι το πότε θα είναι εφικτό να φέρω τα παιδιά για πετύχω ένα καλό σχολείο, αυτό το Σεπτέμβριο ή τον επόμενο?   Θα εκτιμούσα αφάνταστα την επικοινωνία μας επί του θέματος, οι περιοχές που στοχεύω να βρω σπίτι αναλόγως του σχολείου είναι    Kent-Beckenham/Chislehurst/Bromley South. Θα αναμένω απαντησή σου με ανυπομονησία.   Σου εύχομαι μια όμορφη μέρα (πέραν της συννεφιάς και βροχούλας που έχουμε σήμερα) και σε ευχαριστώ για μία ακόμη φορά που βρέθηκες στο δρόμο μου.     Με εκτίμηση,   Γλυκερία          

    1. Καλησπέρα Γλυκερία!
      Πώς να μην απαντήσω σε ένα τόσο όμορφο μήνυμα! Χαίρομαι αφάνταστα που βοηθήθηκες από τις πληροφορίες που σας δίνω. Βλέπω βέβαια και από τα στατιστικά της σελίδας ότι πολύς κόσμος τα διαβάζει, αλλά όταν οι αριθμοί γίνονται άνθρωποι είναι πολύ διαφορετικό!
      Καλως ήρθες στο Λονδίνο μας! Είναι πολύ δύσκολη η φάση που περνάς τώρα και για τα επόμενα 1-2 χρόνια, και ειδικά να είσαι μακριά από τα παιδιά σου! Καλή δύναμη!
      Οι περιοχές που μου αναφέρεις έχουν αρκετά σχολεία η κάθε μία, όχι απαραίτητα όλα καλά. Πρέπει να πας να τις περπατήσεις, να δεις τα σχολεία που έχουν καλό rating και να βγάλεις άποψη μόνη σου. Πάρε τηλέφωνο σε όποια νομίζεις ότι θα σου άρεσαν για τα παιδιά σου και μίλησε με τους υπεύθυνους. Πολλές φορές υπάρχουν κενά σε αυτές τις ηλικίες γιατί ο κόσμος εδώ μετακομίζει αρκετά συχνά. Τα σχολεία θα σου πουν πώς πρέπει να κινηθείς, αν πρέπει να κάνεις αίτηση μέσω δήμου ή απευθείας για να μπεις σε κάποιο waiting list και να σε ειδοποιήσουν όταν έχουν κενό. H διαδικασία είναι διαφορετική από εμάς γιατί εμείς ξεκινάμε από την αρχή. Άποψή μου είναι τα παιδιά να έρθουν όσο πιο νωρίς γίνεται. Όσο πιο μικρά τόσο πιο εύκολα θα μάθουν τη γλώσσα και θα εγκλιματιστούν. Επιπλέον, όσο πιο γρήγορα ενωθείτε σαν οικογένεια τόσο το καλύτερο! Τα σχολεία εδώ είναι πολύ καλά εκπαιδευμένα στο να εντάσσουν ξένους στο εκπαιδευτικό σύστημα, ειδικά στο δημοτικό. Ρώτησέ τους κι όλας να σου πουν τί βοήθεια θα προσφέρουν στα παιδιά σου.
      Επίσης, να σε ενημερώσω, αν είσαι στο facebook, πως υπάρχει το κλειστό γκρουπάκι στο “Ελληνίδες μητέρες ανα τον κόσμο” (https://www.facebook.com/groups/296905447045057/) το οποίο έχει μέλη μόνο Ελληνίδες του εξωτερικού και είναι μία πολύ δεμένη και ζεστή ομάδα ανθρώπων που σίγουρα θα σε βοηθήσουν σε ότι ερωτήσεις ή απορίες έχεις γιατί πολλές είναι στη Βρετανία.

      Εύχομαι να πάνε όλα κατ ευχήν!
      Θα τα πούμε και μέσω γκρουπ αν μας έρθεις!
      Ελίζα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s