Μπερδεμένες σκέψεις και η Θάτσερ.

“Life is like a toilet roll. Towards  the end it always runs out too quickly” Rod Stewart on BBC Radio 2.

Πέθανε η Θάτσερ εχτες. Αιωνία η μνήμη (αδιαμφισβητητα δηλαδή). Ένα μεγάλο κομμάτι γνωστών στο Facebook  έβγαλε την ικανοποίησή του. Στη Γλασκόβη, μέλη των σοσιαλιστών και κουμουνιστικών ομάδων καλέσανε μέσω social media τον κόσμο σε κεντρικό σημείο για να το γιορτασουν. Παρόλο που το γεγονός μπλοκαρίστηκε σχεδόν αστραπιαία από τον δήμο της Γλασκώβης η εκδήλωση έγινε και σιγκέντρωσε μερικές εκατοντάδες κόσμο (κλικ εδώ για το βίντεο και το άρθρο). Το 2011 το Σκωτσέζικο γκρουπ Mogwai είχε βγάλει ένα τραγούδι με τον τίτλο George Square Thatcher Death Party, το οποίο κατά τα φαινόμενα έγινε πραγματικότητα εχτές το βράδυ και εννοείται ότι το γκρούπ ήταν εκεί. Το τραγούδι, όπως θα ανακαλύψετε αν κάνετε μία γρήγορη έρευνα στο ίντερνετ είναι δύσκολο να το βρείς.

Στο σημείο όπου κατατέθηκαν κάποια (λίγα απότι φάνηκε στις ειδήσεις) λουλούδια κάποιος έβαλε και ένα κουτί γάλα. Το γάλα που εκείνη σταμάτησε να δίνει στα σχολεία εκείνα τα χρόνια για να γλιτώσει χρήματα. Το γάλα που ακόμα και τώρα παίρνει ο γιός μου καθημερινά. Αλήθεια, πότε το επαναφέρανε;

Το θέμα είναι ότι εγώ σαν Ελληνίδα που ήρθε εδώ το 97 δεν την έζησα.

Βλέποντας τα ντοκυμαντερ εχτες, και με πολύ ενδιαφέρον θα παρακολουθήσω και εκείνα που θα βγούν στον αέρα τις επόμενες μέρες, αυτό που δεν μπορώ να διανοηθώ, είναι το πόσο διαφορετική ήταν η Βρετανία πριν τη Θάτσερ. Έννοιες όπως το η προσωπική ανάταση, ότι δηλαδή ,μπορεί ο καθένας μας να δουλέψει, να διαβάσει και να αλλάξει βιωτικό επίπεδο, πολύ απλά δεν υπήρχαν. Ζούμε αυτή τη στιγμή, σε μία περίοδο, όπου όλα εστιάζουν στην πεποίθηση ότι είμαστε ικανοί για τα πάντα. Και ότι αξίζουμε τα καλύτερα. Πριν τη Θάτσερ αυτό πολύ απλά δεν υπήρχε. Όχι ότι οι άνθρωποι ήταν δυστυχισμένοι, απλά ήταν ενταγμένοι και απόλυτα κατασταλαγμένοι στην κοινωνική τάξη από την οποία καταγόντουσαν. Η Θάτσερ λέει έφερε την αγάπη για την απόκτηση προϊόντων. Η ιδέα ότι η καινούρια ηλεκτρική σκούπα σε έκανε κατα κάποιο τρόπο καλύτερο, ανώτερο, από τον διπλανό σου, πολύ απλά δεν υπήρχε πριν. Η Θάτσερ έφερε την αγάπη για τον καταναλωτισμό. Μου είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ μία τέτοια κοινωνία, εκείνη πριν το ’74 όπου η μόνη τράπεζα μέσα από την οποία μπορούσες να κάνεις τις συναλλαγές σου ήταν η Τράπεζα της Αγγλίας, η οποία σου επέτρεπε σιγκεκριμένο ποσό για να πάρεις μαζί σου στις διακοπές.

Θυμάμαι αμοιδρά να κάνουμε συναλλάγματα όταν οι γονείς μου αποφάσισαν να μας πάνε το γύρο της Ευρώπης με το αυτοκίνητο, εκεί στις αρχές του ’90. Θυμάμαι τις αναμονές σε όλα τα σύνορα για να ψάξουν το αυτοκίνητο. Μία άλλη Ελλάδα παράλληλη με μία άλλη Αγγλία. Δεν μπορώ καθόλου να την φανταστώ.

Οι πιο συνειδητοποιημένοι φίλοι μας, ακόμα και οι σοσιαλιστές αποφασίσανε να υπενθυμίσουν στο facebook ότι η Θάτσερ κατάφερε να φέρει σε πέρας περισσότερα από τα σχέδια που είχε επιλέξει από οποιονδήποτε άλλο πρωθυπουργό της Βρετανίας παρά το γεγονός ότι ήταν γυναίκα σε ένα καθαρά ανδροκρατούμενο χώρο και γι αυτό και μόνο αξίζει το σεβασμό μας.

Αξίζει να διαβάσετε το άρθρο της Guardian  γραμένο από τον πολιτικό συντάκτη Hugo Young το 2003, λίγο πριν ο ίδιος πεθάνει. Το σημείο που εστιάζει είναι ότι το μεγαλύτερο ατού της Θάτσερ είναι το πόσο λίγο την ένοιαζε αν είναι αρεστή ή όχι. Στην εποχή μας όπου όλες οι κινήσεις των πολιτικών καθοδηγούνται από τους συμβούλους τους, με στόχο την νίκη στις επόμενες εκλογές, είναι όντως αξιοθαύμαστο ίσως και αδιανόητο ότι μία γυναίκα πολιτικός πολύ απλά δεν ενδιαφέρεται να είναι αρεστή.

Προσπαθώ μέσα σε όλα αυτά να δώ το παρελθόν, ένα παρελθόν που δεν μου ανήκει, αλλά ανήκει στον άντρα μου, και το οποίο εξηγεί πολλά από την σημερινή πραγματικότητα της Βρετανίας. Και είναι πολύ δύσκολο όταν δεν έχεις σημείο αναφοράς. Την πολιτική τελικά έχει σημασία από ποιά σκοπιά τη ζείς. Και θα μπορούσα να υιοθετήσω το κοινωνικό στάτους του άντρα μου και την δική του οπτική, αλλά για κάποιο λόγο θέλω τη δική μου.

Το μόνο που μου βγαίνει αυθόρμητα είναι το “τί ψυχή θα παραδώσεις”. Κι αυτό όμως, δεν είμαι εγώ για να το κρίνω, αλλά Εκείνος.

Και τώρα; Πού βρισκόμαστε τώρα; Πώς είναι η κατάσταση τώρα; Πώς προχωράμε; Γινεται να προχωρήσουμε μαζί ή αυτό είναι απλά μία ουτοπία; Μήπως ζώ στο συννεφάκι μου πιστεύοντας πώς το μαζί έχει δύναμη να χαράξει το μέλλον; Ή μήπως αυτή είναι η οπτική μίας γυναίκας που την νοιάζει τελικά αν θα είναι αρεστή; Μήπως τελικά δεν πρέπει να σε νοιάζει για να βρεις τη δύναμη να γυρίσεις τη σελίδα; Γιατί το μαζί προϋποθέτει κοινό όραμα από πολλούς! Πόσο εφικτό είναι αυτό άραγε;
Η φωτογραφία είναι η τελική παράγραφος από το άρθρο του μηνιαίου περιοδικού του Royal Institude of British Architects από μία γυναίκα Αρχιτέκτονα που προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν άλλον ανδροκρατούμενο χώρο.

RIBA journal

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s