Πάμε εκδρομή; Μy way or your way?

Μερικές φορές αναρωτιέμαι κι εγώ πώς επιβιώνει ένα Βρετανο-Ελληνικό ζευγάρι. Δηλαδή, το πρακτικό κομμάτι είναι στα πλαίσια του άτοπου! Δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει! Πάρτε για παράδειγμα εμάς. Αυτό το Σαββατοκύριακο είναι το Βρετανικό Πάσχα. Και όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος ο άντρας μου έχει κανονίσει να πάμε στον Βρετανό best man μας/κολλητό του από παιδί στη Βόρεια Αγγλία. Αυτό που κυριεύει/ηρεμεί τον άντρα μου και ένα μεγάλο ποσοστό των Άγγλων είναι το πρόγραμμα. Μόνο έτσι ηρεμούν! Είναι η δεύτερη φύση τους. Δεν είναι σε καμία περίπτωση αγγαρία το να έχουμε οργανώσει, αν γίνεται και κάθε μέρα των διακοπών μας 3-6 μήνες πριν. Ακόμα και αν αυτή είναι με την υποσημείωση “free day”.  Και ξέρω, νομίζετε ότι υπερβάλω. Ειδικά εσείς που μας ξέρετε θα λέτε τώρα “μα ο Phil είναι το πιο βολικό άτομο που ξέρω!”. Ω, αγαπητοί, εδώ έρχεται να προστεθεί ένα άλλο χαρακτηριστικό των Άγγλων που θα εξηγήσω σε άλλη ανάρτηση γιατί δε με χωρά το διαδίκτιο. Και ναι θα γενικεύσω γιατί ναι μεν ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, αλλά μέσα σε κάποια όρια.

Τί θα πεί αυτό. Εάν είχες ένα υποθετικό μέτρο για το πόσο αγαπά τον προγραμματισμό ένας άνθρωπος από τη Μεσόγειο για παράδειγμα, τότε η κλίμακά σου θα ξεκινούσε ας πούμε από το 2 στα 10 για την κατηγορία εκείνων που δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα. Όχι τί θα κάνουν αύριο, αλλά ούτε σε 10′.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα έχουμε τον πατέρα μου. “Μπαμπά πήρε τηλέφωνο ο τάδε και μας κάλεσε το βράδυ, θα πάμε?” ” Θα δούμε” “Τί θα δούμε ρε πατέρα πρέπει να απαντήσω” “Καλά μη μου βάζεις και το μαχαίρι στο λαιμό, τί σε έχει πιάσει, μέχρι το βράδυ ποιός ζεί ποιός πεθαίνει!”.

Το μέγιστο που θα μπορούσε να πάει η ίδια κλίμακα στην Ελλάδα θα ήταν φαντάζομαι για την οικογένεια ενός στρατιωτικού όπου τάξη και οργάνωση είναι σημαντικά. Εκεί λοιπόν, πιστεύω ότι το φανταστικό μας κοντέρ θα έφτανε το 6 στα 10. Κάποια πράγματα στην καθημερινότητά τους γίνονται συστηματικά και επαναλαμβανόμενα χωρίς ιδιαίτερη γκρίνια αφού δε υπάρχει χώρος στο βαριέμαι και γενικά η ζωή λειτουργεί με πιξίδα, προορισμό και χάραγμα πορίας σε γενικές γραμμές πάντα.

Ας κοιτάξουμε όμως την ίδια υποθετική κλίμακα στο Βρετανικό περιβάλλον. Α, η Βρετανική οικογένεια (εκτός Λονδίνου γιατί εδώ έχουμε και τις αποστάσεις)… θα φάει πρωινό στις 7.40, μεσημεριανό εκεί στις 12.30-13.00 και βραδινό στις 6. Όχι 6.30 ούτε 7. Στις 6. Βασικά οι ώρες φαγητού είναι ένα κλασσικό παράδειγμα στο θέμα που προσπαθώ να σας μεταδώσω. Η Βρετανική οικογένεια έχει καθιερώσει αυτές τις ώρες φαγητού αιώνες τώρα. Ακόμα και στον πόλεμο και ανάμεσα από τους βομβαρδισμούς, τα συσσίτια δινόντουσαν αυτές τις σιγκεκριμένες ώρες. Δεν τίθεται θέμα το τί ώρα θα φάμε. Αυτά τα πράγματα εννοούνται αγαπητέ. Όταν σε ρωτά ο μέσος Βρετανός “what are we having for lunch” εννοεί στις 12-30 άντε 13.00. Ενώ όταν ρωτάει ο Έλληνας “τί θα φάμε για μεσημέρι” εννοεί οποιαδήποτε χρονική στιγμή από τις 13.00 (ίσως και πιο νωρίς μη με ζορίζεις τώρα, αν είναι να πεινάσω να μη φάω?) έως τις 16.30-17.00 (ίσως και πιο αργά, τί κάρτα χτυπάμε αμάν πιά!). Οποιαδήποτε αλλαγή της ώρας φαγητού χωρίς λόγο και αιτία* έχουν ως αποτέλεσμα την είστατη διαμαρτηρία του μέσου Βρετανού: το μακροχρόνιο κοίταγμα στα μάτια.…. Αυτό που με νόημα που μόνο εκείνοι καταλαβαίνουν και θέλει να πει are you insane? why on earth would we not eat at 13.00? Οποιαδήποτε απάντηση κι αν τους δώσεις αντιμετωπίζεται με το ίδιο μακροχρόνιο κοίταγμα στα μάτια…. χωρίς καν παίζει καν το βλέφαρο. Μόνο όταν σερβίρεις το φαγητό στην ώρα του διακρίνεις το αίμα να επανέρχεται ξαφνικά στα μάγουλα και τους πολυαγαπημένους σου να έχουν ξαναβρεί την μιλιά τους.

Αυτή η υποθετική κλίμακα, λοιπόν, στους Βρετανούς θα ξεκινούσε από το 6 στα 10 και θα έφτανε στο 9 στα 10 (το δεκάρι το κρατάω για τους Γερμανούς).

Αγαπητοί μου αναγνώστες, φίλοι και συγγενείς που με διαβάζετε, σε έναν γάμο Βρετανού με Ελληνίδα καλούμαστε οι πρωταγωνιστές να ενώσουμε την κλίμακα! Δηλαδή να στριμωχτούμε και οι δυό σε εκείνο το 6αράκι στα 10 που έχουμε κοινό. Ξέρεις τί θα πεί αυτό αγαπητέ? Ότι εκείνος θα συμβιβάζεται καθημερινά με το να τρώει κατά τις 7-8-9 και εγώ να συμβιβάζομαι καθημερινά με το να προσπαθώ να πετύχω το φαγητό για τις 6 (το οποίο τελικά σερβίρεται κατά τις 7-8-9 όπως είπαμε). Το θέμα είναι πόσο αγαπάς τον άλλο ώστε να μην πετύχεις το δικό σου ιδανικό, σε καθημερινή βάση (στην δική μου περίπτωση το να ξεκινάω φαγητό όταν μου τη βιδώσει και στην δική του περίπτωση να τρώει στις 6 on the dot!).

Και μετά από αυτόν τον πρόλογο, διότι περί προλόγου πρόκειται και είπα να μην σας κουράσω με τα άπειρα βιωματικά επισόδια που έχουν συμβεί, θα μπώ στο κυρίως θέμα.

Πάμε εκδρομή; My way or your way? Αυτή η ερώτηση εννοείται και καθορίζεται εξολοκλήρου από τους συμπρωταγωνιστές και τον προορισμό. Και θα σας εξηγήσω τί εννοώ κάνοντας την πολύ απλή περιγραφή του Σαββατοκύριακου που έρχεται! Ναι, αν με παρακολουθείς στο instagram να ξέρεις θα ανεβάζω εκεί τα δρώμενα (αν θέλεις να με ακολουθείς κι εκεί κάνε κλικ εδώ). Όταν προλάβω θα σας τα αναμεταδώσω και στο μπλογκ.

Αυτό το τριήμερο θα πάμε Βόρεια Αγγλία, λοιπόν και αυτό σημαίνει ότι το πρόγραμμα από τη μεριά του Phil έχει βγεί, μου το έκει κοινοποιήσει (έχει τον τρόπο του να μου το φέρνει σιγά σιγά εδώ και βδομάδες, μη με ταράξει και πάθουν τα νεύρα μου, είπαμε στόχος είναι το 6 στα 10 που λέγαμε!). Σημείωση: έχω παρατηρήσει ότι έχει βρεί έναν τρόπο να μου κοινοποιεί το πρόγραμμα με το σταγονόμετρο. Δηλαδή, θα μου δώσει μία πληροφορία ότι πχ έχει κανονιστεί ότι θα πάμε στο τάδε μέρος την Κυριακή του Πάσχα το απογευματάκι (κράτα σημειώσεις: το απογευματάκι για τον οποιοδήποτε Βρετανό είναι 12-17.00 και όταν αυτό εμπεριέχει δραστηριότητα εννοούμε 13-17.00. Μη σου φαίνονται δύσκολα, οι εξετάσεις θα είναι γραπτές και με ανοιχτό βιβλίο.) Μετά θα αφήσει 3-5 μέρες να περάσουν και θα μου ανακοινώσει μία άσχετη επίσκεψη για άλλη σιγκεκριμένη μέρα, και το όλο θέμα επαναλαμβάνεται έως ότου συνειδητοποιήσω ότι δεν υπάρχει στιγμή που να μην είναι βάσει προγράματος! Έξυπνο από την μεριά του, δε λέω.

Και συνεχίζουμε με την ημέρα του ταξιδιού:

Για την σιγκεκριμένη εκδρομή πρέπει να ληφθεί υπόψιν

1) ότι ο προορισμός είναι εντός Βρετανικού εδάφους. Άρα όλα τα μαγαζιά, καφέ, εστιατόρια κινούνται βάσει του ίδιου βιολογικού προγράμματος,
2) ότι οι συμπρωταγωνιστές θα είναι εξολοκλήρου Βρετανοί και άρα το DNA που θα πλανάται στον αέρα θα είναι αυτό του lunch time και tea time (το βλέπετε το 6αράκι οργάνωσης να φουσκώνει σιγά σιγά και να γίνεται 8αράκι ή μονάχα εγώ?)
3) έχω αουτσάιντερ-συμπρωταγωνίστρια την μαμά μου
που είναι εδώ αυτές τις μέρες και εννοείται θα έρθει στα συμπεθέρια της (τσααααακ το 6αράκι ξαφνικά έγινε 5αράκι!!! όοοολε! διότι η μέση Ελληνίδα γιαγιά έχει τον τρόπο της αγαπητέ. Και δηλαδή είναι το καλύτερό μου χαρτί, ας μην κρυβόμαστε, στο να φέρω τα πράγματα λίγο προς το μέρος μου. Βέβαια, διότι όπως προανέφερα το 2/10 του πατέρα μου θα έφερνε άλλες (αν)ισορροπίες.

Διάλογος μέσω μέηλ (έτσι επικοινωνούμε εμείς εν ώρα εργασίας, τί να κάνουμε?):

Εγώ γκρινιάζω για το πόσες ώρες ταξίδι είναι.

Phil: The journey will be fine as long as we leave EARLY to avoid all the traffic jams – please convey this message to all greek passengers with our compliments. (διακρίνετε τον τόνο αγωνίας στα αστειάκια του έτσι?)

Εγώ: Don’t know… I think there is a strike for that day… we are still in discussions about things… You will just have to hope for the best.

Phil: The car leaves at 9.00am. (άχου το ζουζούνι μου….προσπαθεί να βάλει τάξη…)

Εγώ: on the dot?!

Phil: On the dot.  (θα το δούμε αυτό στην ώρα του  😉 )

Αγαπητέ, ποτέ δεν περνά μία βαρετή ημέρα στο σπίτι ενός Βρετανο-Ελληνικού ζευγαριού. Κάθε κοκτεηλ πρωταγωνιστών και τοποθεσιών έχει τα δικά της παρατράγουδα. Διότι μπορεί να θέλουμε να περάσουμε καλά και οι δύο, αλλά με ποιανού το λογική? Όπως πάντα, η νίκη είναι κάθε φορά διεκδικίσιμη και ανατρεπόμενη όπως κι αυτή τη φορά!

Μέχρι τότε όμως,

σας φιλώ στα δύο μάγουλα Ελληνικά!

*λόγοι και αιτίες που θα μπορούσε να μην φάει φάει τις σιγκεκριμένες ώρες ο μέσος Βρετανός δεν είναι το ταξίδι, οι διακοπές ή αρρώστια. Όταν λέμε αιτίες εννοούμε να είναι ναυαγός σε μία βραχονησίδα και έχεις χάσει το ρολόι σου (αν και εδώ έχω επιφυλάξεις γιατί το μηχανηματάκι χειρός το χάνεις εύκολα, το βιολογικό σου ρολόι όμως με τίποτα!), με ρητές εντολές γιατρού τύπου πεθαίνεις δεν κάνει να φας παρά τσάι (το οποίο θα το πάρουν βέβαια εκεί κατά τις προαναφερόμενες ώρες, μη τρελαθούμε).

24 thoughts on “Πάμε εκδρομή; Μy way or your way?

    1. Να σου πώ την αλήθεια, δεν ξέρω πώς μπορεί να ειναι χωρίς αυτές τις διάφορες. Είμαστε μαζί με τον άντρα μου απο 20 χρονών, δεν έχω ιδέα πώς είναι να συμβαδίζεις σε αυτά τα καθημερινά! Δεν έχει να κάνει με το πόσο αγαπημένοι είμαστε πάντως. Είναι απλά η καθημερινότητας μας.

  1. Λοιπόν, μια φιλενάδα μου ετοιμάζεται να παντρευτεί τον έρωτα της που είναι Βρετανός. Της το κοινοποίησα, βεβαίως βεβαίως! Όχι, ότι δεν τα ξέρει αυτά περί προγράμματος και φαγητού αλλά τα είπες ωραία!

    1. Α! Πες της τωρα με το γάμο θα ζήσει τα πιο τραγελαφικα! Αν κανει ανοιχτό γάμο βέβαια, διότι πολλοι τα αποφεύγουν με τον πολιτικό. γιατί να τα αποφύγει όμως;! Χωρίς αυτά δεν έχει πλάκα!

  2. Γεια σου Μπέτυ!

    Πολύ καλό, γέλασα πολύ.

    Χαιρετίσματα στους άντρες.

    Λευτέρης

    1. Χαίρομαι να σας κάνω να γελάτε! Αλλά η αλήθεια είναι ότι μέσα από αυτά τα άρθράκια μας γνωρίζετε και ακόμα καλύτερα οι φίλοι, έτσι δεν είναι?
      Φιλιά σε όλους! Ανυπομονώ να σας δώ το Πάσχα!

  3. Μια χαρά τα βρίσκω όλα αυτά . Το μονο που κάπως με τρομοκράτησε είναι το βραδυνο στις έξι. Αν σημαίνει ύπνος στις οκτώ δηλαδή αλλιώς οκ. Και στην…άλλη χώρα…από τις δώδεκα ξεκιναν να τρώνε μεσημεριανό και πάντα το σχολιάζω όταν τους βλέπω να κατακλύζουν τα εστιατόρια πρωίνιατικα (;)
    Αλλά να, τώρα που έχουν κ αυτοί Πάσχα και ήρθε ο JoJo να με δει εντάξει τους συγχωρώ το ωράριο .

    1. Ξεδίπλωσέ μου τους φόβους σου να σου λύσω τις απορίες. Να σου πώ όλα αυτά που ο καλός σου αφήνει να εννοηθούν γνωρίζοντας πολύ καλά ότι μία Ελληνίδα δεν θα τα αποσαφινίσει έως ότου γίνουν όλα δεύτερη συνήθεια και εθισμός. Above all, embrace the change my dear! 🙂

      1. I agree! μου πήρε δέκα χρόνια, αλλά τώρα πια τρώμε ελαφρά το μεσημέρι και κανονικό φαί το βράδυ. Παρόλο αυτά, τα παιδιά τρώνε στις 6μμ με εμένα που τρώω λίγο, γιατί θέλω να φάω με τον άντρα μου, που επιστρέφει στις 8μμ στο σπίτι…. Ε, τί να κανουμε! 😉

  4. Τα παιδιά είναι οι ύστατοι προδότες τελικά….. Έχουν γίνει έλουροι, αλλάζουν συνήθειες σε κλασματα δευτερολέπτων αναλόγως τις περιστάσεις και την χώρα. Έτσι, για να μην έχει ποτέ το backup ο Βρετανός το καλοκαίρι στην Ελλάδα και ποτέ η Ελληνίδα μάνα κάποιον να κάνει κόμμα στην Αγγλία. “Daddy… κ α ρ π ο ύ ζ ι το λέμε στην Ελλάδα. Μαμά πες του.”

    Πάντως το θέμα με το φαγητό με αποπροσανατολίζει ακόμα αναλόγως τις φάσεις που περνάμε (δίαιτα, μόλις γυρίσαμε από Ελλάδα κτλ) το χειρότερο και πιο εύκολο είναι να αφεθείς και να τρώς … όλη την ώρα! Προσοχή!

    1. yeap! εγω τρωω οτι τρωνε τα παιδια, οποτε δεν φομαβαι (ella’s kitchen snacks… haha) Προσπαθω κι εχω μονο υγειηνα σνακς στο σπιτι, οποτε και ολη μερα να τρωμε, ε δεν πειραζει…

  5. Ax. Εγώ έλληνα έχω . μόνιμο στο εξωτερικό ομως οπότε με οοοοοοοολες της συνήθειας της άλλης χώρας τις οποίες δεν παραδέχεται κιόλας ότι έχει . Ασεεεεε

  6. Με εντυπωσιάζεις που κρατάς το 10 για τους Γερμανούς! Με αυτά που γράφεις και κρίνοντας από τους Γερμανούς που ξέρω θα τους έβαζα χαμηλότερα από τους Άγγλους … Αυτό το “on the dot” ιδιαίτερα! Και με μικρό παιδί! Ή το 6 η ώρα το απόγευμα! Ούτε τα πεθερικά μου που είναι από τους πιο “της συνήθειας και του προγράμματος” Γερμανούς που ξέρω δεν έχουν σταθερό δείπνο στις 6! Εύγε, απολαυστικότατο κείμενο!

    1. Έτσι τους έχω. Νομίζω στο έχω ξαναπεί, με τις Γερμανίδες δεν έχω καλό ιστορικό.Με 4 που είχα καθημερινά νταραβέρια (συνάδελφοι/συμφοιτήτριες) πάντα καταλήγαμε ψιλοτσακωμένες. Κι αν με γνώριζες από κοντά θα ήξερες ότι εγώ γενικά δεν τσακώνομαι εύκολα. Με τους Γερμανούς άντρες ποτέ δεν είχα θέμα. Δεν έχει τύχει να κάνω φίλους Γερμανούς, αλλά συναδέλφους όσους είχα είχαμε πάντα πολύ καλή συνεργασία!

      Νομίζω όμως, ότι καλείσαι να μας τους εξηγήσεις εσύ καλύτερα! Η ανατομία ενός συζύγου/λαού (λέμε τώρα)! για λεγε για λέγε…

  7. Επίσης μόλις κατάλαβα ότι το σχόλιο μου έχει ορθογραφικά. Συγγνώμη δεν ελέγχω τι γράφει το λεξικο πριν Πατησω το post comment

    1. Αγαπητό μου κατινάκι, μετά από τόσα χρόνια εκτός συνόρων είμαι η τελαυταία που θα έπρεπε να φοβάσαι για τα ορθογραφικά. Εγώ ευχαριστώ για την υπομονή σας στο θέμα αυτό! Ποιός ξέρει τί μαργαριτάρια έχετε δεί τόσο καιρό!

    1. Καλώς μας ήρθες και καλώ σε βρήκα! Θα σε βάλω στη λίστα να σε διαβάζω! Φιλιά από το κρύο (παρά την Άνοιξη) Λονδίνο.

  8. Εδώ είμαστε πολύ χαλλλλλαρά σε όλα τα θέματα, εκτός του φαγητού. Δεν αλλάζει παιδί μου ο αγγλοσάξονας, όσο νότια κι αν πάει, όσο κι αν αλλάξει η σημαία του (βλέπε Αυστραλία). Μια ζωή τα ίδια χούγια. Χα χα χα. Πολύ γέλασα με την ανάρτησή σου.

    Κι εμείς εδώ με μεσημεριανό στις 12 και βραδινό στις 6 την βγάζουνε, εγώ επιμένω παραδοσιακά κι ελληνικά πάντως. Δεν μπορώ να το συνηθίσω με τίποτα… Χαιρετισμούς από Μελβούρνη

    1. Αλήθεια και στην Αυστραλία τα ίδια?! Μα να γίνει μία έρευνα τί στα κομμάτια στο DNA τους το έχουν ποτίσει? Δηλαδή, έλεος! Βρε, εδώ εγώ με Άγγλο μέσα στο σπίτι μου επί 13 χρόνια και δεν μπορώ λέμε! Φιλιά στην μακρινή Μελβούρνη!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s