Eπαναπατρισμός. Repatriation.

Εμείς που μένουμε μακριά από τον τόπο που γεννηθήκαμε έχουμε ένα θέμα με την “πατρίδα”. Σα να είμαστε αλυσοδεμένοι με μία ουτοπία. Και είναι τόσο έντονη μέσα μας η καθημερινή αναφορά και σκέψη που μπορεί να στοιχειώσει και να χαλάσει ολόκληρη την καθημερινότητά μας, όσο υπέροχη κι αν είναι αυτή. Εμένα, εκεί γύρω στη δεκαετία μακριά από την Ελλάδα, το συναίσθημα αυτό με έκανε να παρατήσω τη δουλειά μου, να πουλήσω το σπίτι μου και να μετακομίσω με τον μη Έλληνα άντρα μου στην Αθήνα παρότι έγκυος. Η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική όμως. Και είναι πάρα πολύ δύσκολο να μεταφέρεις το συναίσθημα σε συγγενείς και φίλους.

Πριν λίγες μέρες διάβασα το παρακάτω άρθρο στο μπλόγκ της Ευανθίας και ενοιωσα μια ανακούφιση που επιτέλους βγήκε σε λόγια αυτό το συναίσθημα.

Η ίδια αναφέρει πως το ίδιο ισχύει και για πολλούς που φεύγουν αυτή τη στιγμή από την Ελλάδα με το όνειρο μιάς καλύτερης ζωής και που τελικά βρίσκουν μία πραγματικότητα που δεν τους ταιριάζει.

Σας το παραθέτω και μεταφράζω μονάχα δυό σημεία.


Αυτά, σήμερα 5 Νοεμβρίου, ανήμερα του γυρισμού, μία βραδιά συναισθηματικά πολύ φορτισμένη που δε θα ξεχάσω ποτέ.

……

From Evanthia Lychrou’s blog

For those who have not read my posts before, let me introduce myself. My name is Eva Lychrou and I’m a psychotherapist practicing both in Athens as well as in London. Due to my cultural background I tend to work therapeutically with many Greeks, and this is because my clients tend to feel more comfortable expressing themselves in Greek while sharing the same cultural background with me. I have been asked numerous times if there is any common issue that arises when working with Greek clients, regardless of where they are geographically based. The first thing that comes to mind is the strong desire of wanting to relocate from Greece due to the economic recession and its implications on each individual, or leave the UK and return back home where they feel safe, secure and familiar with the language, the lifestyle and the communication patterns.

I just happened to read the following article which is very much related with the issue of trying to find a lost soul and what is the meaning of “home” for everyone of us and therefore I would strongly encourage you to spend some time reading it. This article was posted inPsychotherapy Networker, within the current issue (September/October 2012)  which is a magazine addressing issues related to psychology and psychotherapy.Michelle Flaum Hall is an assistant professor of counseling at Xavier University and co-owns the private practice The Highlander Group. Enjoy…

Isle of Dreams
Searching for a lost self in the Ould Sod (pages 87-88)
Ever since I was a little girl, I’d dreamt of visiting Ireland. Two years ago, I decided to do it. The truth is, I’d begun to feel I’d lost myself, due in large part to a cascade of losses from which I was still recovering. Six years earlier, I’d gone through the traumatic birth of my duaghter, Cate, and in the process had nearly lost my own life. I was forever changed: I had to reassimilate after having lost my entire blood supply and my heart’s health.
Two years later, my beloved grandparents died, one following a long battle with cancer and the other a week later, of a broken heart. At the time of their deaths, I was struggling through a difficult divorce, writing a dissertation, and wondering how I’d ever make it as a single mom.
On the day I woke up and decided I’d had enough of the emptiness gnawing at me, I made a choice that seemed natural for a girl whose family had passed through Ellis Island about a century earlier: I’d go to Ireland and find myself again.
Ι booked my flights, hotels and rental cars. Then a week before I was to leave, a now-famous Icelandic volcano erupted, making the prospect of the trip as cloudy as the ash floating over Western Europe. I spiraled down into an existential panic at the thought of missing my opportunity. What if I couldn’t get there? What about my dream?
It didn’t take long for me to realise that a volcano was, ahem, actually out of my control. Somehow, I gave it back to the universe to sort out. Two days later, the ash cloud dispersed and I was Ireland-bound.
Saying good-bye to Cate was hard. I hugged her compact little body and then looked into her tearful green eyes. “I’ll be home soon”, I promised. She wiped her kiss from her cheek and placed her hand on her heart, her way of telling me she’d keep me with her. As I watched her waving from my rearview mirror, I felt a pang of guilt and self-doubt. At 6, she was unable to understand what called me away from her.
I landed at Dublin Airport the next morning and quickly found bus transportation into the city. Once I’d settled into the comfy window seat, I exhaled. “I dreamt of you”, I whispered softly, resting my head against the damp window. The swaying, emarald grasses on either side of the road seemed to beckon me closer. Never in my life had I seen so many shades of green, made brighter and more vibrant by the heavy gray sky. Never had I felt so close to the truth of who I was than in that moment, seeing my own reflection cast against the blurred backdrop of my ancestors long gone.
I wondered how I’d experience this visit. Would I wander about like a tourist, devouring every morsel of space and time? Would I feel oddly connected to strangers walking past? Would I just sit, experiencing the air- actually feeling it feed every cell of my body and spirit? I imagined journaling about my every passing thought, emotion and experience in an effort to bottle time. To say the least, I had high expectations for this trip- for myself and for Ireland.
Perhaps I should explain what a trip to Ireland was supposed to mean to me. I spent my childhood dreaming of the enchanted Emerald Isle. I read stories about funny little men dressed in green who lugged pots of gold to the foothills of rainbows. I believed that all fireflies were fairies, that there was at least one four-lead clover in every field, and that breaking a mirror meant seven long years of bad luck. I believed (and still do in my heart of hearts) that unicorns exist. At core, I was- and perhaps still am – a dreamer.
Then in my teenage years, I learned of the collective heartache of this strong, proud people and what they’d endured, both at home and far away in the strange, new land of America. I was appalled and outraged by the injustices and brutality heaped upon my people. Carrying a self-righteous chip on my shoulder, I vowed to someday visit the land that seemed to hold the answer to a question that had always eluded me: who am I?
The Dubliners told me what they could. I learned that there’s a difference between the “True Jack” (someone born and raised in Dublin) and the “Blow-In” (someone who moves to Dublin from elsewhere). I discovered that Guiness made in America is considered poison compared to Guiness poured in Ireland. And who knew that you hadn’t eaten a true breakfast unless you’d consumed at least 3000 calories? I found out that driving on the opposite side of the road isn’t nearly as easy or intuitive as you’d think, and that when you factor in a manual transmission and a round-about at every intersection, the process can be downright tooth-grinding.
After two days in Dublin, I went off to explore counties Wicklow, Cork, and Kerry, whose landscapes I’d traversed over and over in my dreams. Surrounded by Ireland’s landscape, weather, energy, and profound beauty, I could feel the power of the feminine. Like the many beautiful Irish women I know (including my sisters), Ireland is an enigma, and at the same time, utterly approachable. She welcomes you with the charm of her people, but simultaneously challenges you with her landscape: her rocky shores aren’t for the faint at heart. Her weather changes continuously, ensuring that you never take her glorious gifts for granted.
Toward the end of my trip, I traveled the Ring of Kerry, a daylong drive that boasts some of the most awe-inspiring, sheep-speckled vistas in all of Ireland. It was on this route that I happened upon a small village called Sneem, where I decided to stop for lunch. Settling back into a comfortable booth at he local cafe,  I casually glanced at a newspaper left by a patron. On the cover was a photo of a large mushrooming ash cloud, and I thought to myself. That’s funny! Why would someone be reading a paper from last week? I did a double-take when I glanced at the date at the top of the page and realised that it was the day’s date. I looked down at the caption below the picture, which read:”Second Eruption”.
Swallowing hard, I scanned the story’s lead paragraph until I came to a sentence that froze me: “All airports in the Irish Republic are closed”.  In an instant, my longed-for escape had become my prison. Instantly, I thought of my little Cate. I knew she was being well cared for, but eight days without her was pushing it – for both of us. Now, how long would our separation last – 10 days? Two weeks? Even more? Equal parts dread and quilt settled in the pit of my stomach.
I spent the next day mentally strategizing my escape, as though I could somehow affect the jet stream. I concocted plans A, B and C, each of which involved different combinations of airports and rental cars. I’d get home some way. Once I felt that I’d accounted for every possible contingency, there was nothing to do but sit tight and wait.
That night, when there was no more planning to do, no more news to watch, no more futile attempts to control the uncontrollable, I allowed myself to feel. As I knelt, weeping at the thought of being stranded away from my daughter, I prayed – not to God, as one might expect, but to Ireland. I asked her to let me go.
“I dreamt of you when life wasn’t fair, on the days when I felt small, and when I was bored”, I admitted. “I thought that you could save me, or at the very least, give me a reprieve from the ordinary. I wanted you to show me what life means, and you’ve done it. Now, please let me go home and live it”.
The next morning, my flight was the only one to leave Shannor Airport for Dublin. Then I caught the last flight to leave Dublin before the ash cloud shifted, trapping thousands of travelers for the next several days.
Thinking back to my fervent prayer the night before we’d left, I realised that I wasn’t just pleading for divine intervention to reunite me with my daughter; I was also mourning my expectations of Ireland. I wept because she was exactly what I’d expected she’d be- majestic, wild and free- and because she wasn’t what I needed, after all. It wasn’t until I arrived home and saw my daughter’s face that I understood what truly mattered to me: she was nearly four feet tall, and thought it entirely appropriate to catch bugs while wearing pink taffeta; her eyes, as often as not, twinkled merrily (she’s part Irish, after all).
Next year, I’ll travel back to Ireland’s shores with my husband, leading a group of 20 therapists to study mindfulness and positive psychology while trekking across the southern countryside. Athough I’ve already visited most of the sites on our planned itinerary, I believe that I’ll see them with new eyes- without the desperation that accompanies the search for a lost self.
This time, I believe I’ll travel with the confidence of a woman who’s a bit more settled in her own skin, and I’ll carry with me a set of adult expectations. This time, I’ll take in each moment – smelling the moss-covered hills, feeling the mist on my face, listening to the lilt of Irish voices. Perhaps I’ll even spot a unicorn or two.

2 thoughts on “Eπαναπατρισμός. Repatriation.

  1. Από τη δική μου εμπειρία (είμαι σίγουρη ότι είναι κι άλλες οικογένειες στη θέση μου): οι γονείς μου ήταν απλοί άνθρωποι που μετανάστευσαν με το κύμα του ’60 στην Ευρώπη. Όταν λέω απλοί, εννοώ ότι ήταν σαν να βγήκαν από ταινεία του Ξανθόπουλου. Το τονίζω αυτό γιατί στις ένδοξες μέρες της καφρίλας, όταν κάποιοι μάθαιναν ότι γεννήθηκα στο Βέλγιο μου έλεγαν “ααα, στο Διπλωματικό Σώμα ήταν οι γονείς σου”; όχι λοιπόν, απλοί, πολύ φτωχοί και πολύ νέοι. Και μιας γενιάς πολύ αθώας και ρομαντικής, παιδιά της κατοχής, που ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ την Ελλάδα. Πάλεψαν μόνοι τους, έβαλαν δυο δραχμές στην άκρη μόνοι τους, βοηθούσαν τους γονείς τους που έμεναν πίσω. Έκαναν οικογένεια έξω, έφτιαξαν μία πολύ καλή ζωή έξω, κι όμως πάντα έλεγαν ότι ήταν προσωρινό. Μόνοι τους. Ποτέ δεν τους βοήθησε το Ελληνικό κράτος. Ο πατέρας μου ούτε που διανοήθηκε ποτέ τα τρία παιδιά του να πάρουν τη Βελγική υπηκοότητα. Παρ’ όλα αυτά όλοι μας νιώθουμε απέραντο σεβασμό για μια ξένη χώρα που μας στήριξε, μας αγάπησε και μας βοήθησε, χωρίς να μας οφείλει τίποτα.

    Γύρισαν λοιπόν στην πατρίδα, μεσήλικες αλλά νέοι ακόμα, χαρούμενοι που άφησαν την ξενιτειά, και βέβαιοι ότι η ζωή τους θα ήταν απλή και ήρεμη. Έστησαν μια μικρομεσαία, όχι μεσαία, όχι μεγάλη, ΜΙΚΡΟμεσαία επιχείρηση εδώ με αίμα. Έζησαν πάντα μια ζωή μετρημένη. Τα μόνα έξοδα που έκαναν ήταν για τις σπουδές των παιδιών τους, επειδή είχαν καημό ότι οι ίδιοι δούλεψαν από παιδιά και δεν μπόρεσαν να σπουδάσουν. Ένα σπίτι. Το ίδιο αμάξι για δεκαετίες. Χωρίς λεφτά για διακοπές. Χωρίς οικογένεια από το χωριό να τους στηρίζει. Χωρίς λεφτά για εξόδους και περιττά έξοδα. Τώρα η μητέρα μου δεν δικαιούται σύνταξη. Ο πατέρας μου παίρνει 400 Ευρώ το μήνα από την Ελλάδα και με συντηρεί.

    Για ποιό επαναπατρισμό μιλάμε; Για ποιά πατρίδα; Όλα αυτά είναι ρομαντικά στα βιβλία. Όταν όμως ζεις μια ολόκληρη ζωή και ξεσκίζεσαι για το παιδί σου για να δεις το παιδί σου να μην μπορεί να βρει δουλειά για ΤΡΙΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ, τα ξεχνάς αυτά. Οι ίδιοι πολλοί συχνά σκέφτονται ότι αν είχαμε μείνει στο Βέλγιο θα είχαμε κάθε καλοκαίρι τα λεφτά να χαρούμε διακοπές στην Ελλάδα αντί να καθόμαστε στην Αθήνα να μας τρώει ο καύσωνας (λεφτά για air-condition; χαχαχαχα αστείο!). Αν είχαμε μείνει στο Βέλγιο, τώρα οι εβδομηντάχρονοι γονείς μου δεν θα αγωνιούσαν για φάρμακα. Δεν θα αγωνιούσαν για τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Εγώ θα είχα δουλειά.

    Όλα στη ζωή κάνουν κύκλο και καλό είναι να καταλάβουμε όλοι το εξής: Η Ελλάδα έχει διαφθαρεί μέχρι το κόκκαλο. Χρειάζεται κάτι πολύ δυνατό για να επανέλθει. Εν τω μεταξύ λυπάμαι που θα το πώ αλλά η δική μου οικογένεια έχει ήδη συνεισφέρει. Δεν έχω κανένα σκοπό να καταστρέψω τη ζωή μου για μία χώρα που μου γυρνάει την πλάτη.

    Επομένως όλοι εσείς που ζείτε τώρα εκεί έξω και νοσταλγείτε τα καλά της Ελλάδας προσγειωθείτε. Σας το λέω με μεγάλη αγάπη γιατί το έζησα δύο φορές. Μία σαν μέλος της ομογένειας και μία σαν φοιτήτρια στο εξωτερικό. Πρώτα ο εαυτός σας. Πρώτα τα παιδιά σας. Πρώτα η ζωή σας. Δεν μπορείτε να σώσετε εσείς αυτή τη χώρα. Καθήστε εκεί που είστε και εκτιμήστε τα καλά της χώρας που σας φιλοξενεί. Δεν αξίζει το να καταστρέψετε τις ζωές σας. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν τους πόρους και την εξουσία αν το θέλουν να κάνουν την Ελλάδα παράδεισο. Αλλά γι’αυτούς δεν μετράτε. Δεν είστε παρά στατιστικά νούμερα και καυτό παραδάκι με το συνάλλαγμα που φέρνετε. Μην βάζετε ροζ γυαλιά και βλέπετε την Ελλάδα διαφορετική απ’ότι είναι: μία κόλαση όπου υπάρχουν πτωχευμένοι, υπερβολικά πολλοί νεόπλουτοι και δυστυχώς πολλοί ρατσιστές πια.

    Eliza η λέξη-κλειδί που έγραψες είναι ουτοπία. Έτσι είναι. Δεν το καταλαβαίνουν όλοι όμως.

    Αυτά από μένα, συγνώμη που ήταν τόσο τεράστιο το σχόλιο. Είναι νομίζω ένα θέμα για το οποίο θα μπορούσα να γράφω και να γράφω αλλά … η αλήθεια είναι ότι μπορούν να με καταλάβουν μόνο όσοι έχουν νιώσει τί σημαίνει μετανάστευση. Δεν μετράω το να φεύγεις για φοιτητής, αυτό είναι τελείως διαφορετικό. (Και ιδιαίτερα στην Αγγλία το να είσαι Έλληνας φοιτητής είναι σουρρεαλιστική εμπειρία). Σαν παιδί μεταναστών μπορώ να πω το εξής: είμαι Ελληνίδα. 100%. Αλλά η Ελλάδα δεν κέρδισε ποτέ το σεβασμό μου. Κι αυτό πονάει πάρα πολύ. Δεν νιώθω ότι ανήκω σε μια χώρα που τιμά την υποκρισία, τη λαμογιά και το δήθεν. Κι οι γονείς μου μου λένε συνέχεια ότι άλλη Ελλάδα άφησαν κι άλλη βρήκαν.

    Που θα καταλήξει όλο αυτό ένας Θεός το ξέρει…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s