Πολύχρωμα πολιπολιτισμικά (παιδικά) πάρτυ.

Είμαστε γύρω από το ξύλινο τραπέζι, μικροί και μεγάλοι. Εχουμε πάρει στα πολύχρωμα πιατάκια μας φαγητό και μιλάμε έντονα. Βασικά, μιλάμε κυρίως στα παιδιά μας. Ο μέσος όρος ηλικίας των παιδιών είναι περί τα δύο, αφού ο πρωταγωνιστής της παρέας μπήκε στο δεύτερο έτος ζωής. Ο δικός μου είναι ο πιο μεγάλος στη παρέα, παρότι μόλις τεσσάρων. Μεγάλο σοκ αυτό, αφού είχα συνηθίσει να ναι ή ο πιο μικρός ή το μόνο παιδί. Ωρα φαγητού με μια παρέα που όλοι έχουν διχρονα θα πει αφοσίωση των γονιών στα μικρά για να φάνε. Στα αριστερά μου ο Σουηδός μπαμπάς λιβάνιζε το γιό του στη γλώσσα του. Δίπλα του, και διαγώνιά μου, ο Δανέζος μπαμπάς με τα δίδυμα έπαιζε σε διπλό ταμπλό. Η Αγγλιδα μαμά ευθεία μπροστά μου θήλαζε το νεογέννητο μπέμπη και δίπλα της ο Ρώσσος μπαμπάς είχε αναλάβει τη μεγαλύτερη κόρη. Οι δυό μαμάδες στα δεξιά μου μιλούσαν ευτυχώς Αγγλικά και φυσικά, εμείς με τον Αλεξανδρο παίζουμε στο Ελληνικό τερέν. Οχι, δεν είναι η Ευροβίζιον! Είναι ένα απλό παιδικό πάρτυ γενεθλίων. Η Lingua Franca είναι φυσικά τα αγγλικά αφού είμαστε στην Αγγλία.

Τί είναι η lingua franca; Η εξήγηση που δίνει το Αγγλικό wiki είναι η εξής:

A lingua franca (or working language, bridge language, vehicular language) is a language systematically used to make communication possible between people not sharing a mother tongue, in particular when it is a third language, distinct from both mother tongues.

Εχει ενδιαφέρον το πώς το μεταφέρει το Ελληνικό wiki:

Lingua Franca ή Κοινή διάλεκτος αποκαλείται μια γλώσσα όταν χρησιμοποιείται για την επικοινωνία ατόμων από διαφορετικές γλωσσικές κοινότητες, επειδή είναι εκτενώς διαδεδομένη και ευρέως κατανοητή. Για παράδειγμα, η αγγλική γλώσσα χρησιμοποιείται σήμερα ως lingua franca στη διεθνή διπλωματία.

Λέω πως έχει ενδιαφέρον το πως το μεταφέρει το Ελληνικό βικιπαιδεία γιατί φαίνεται έντονα πως υπάρχει το κενό της κοινωνικής, καθημερινής διάστασης στην εξήγηση. Είναι αρκετά καινούριο το πολιπολιτισμικό φαινόμενο στην Ελλάδα ίσως, ή απλά μέχρι τώρα δεν υπήρχε σε μεγάλο βαθμό. Ετσι ο συγγραφέας μεταφέρει σαν παράδειγμα τη διπλωματική κοινότητα. Η lingua franca για μας για παράδειγμα όταν είμαστε στην Ελλάδα με παρέες Ελληνικές είναι τα Ελληνικά, αφού και ο σύζυγος μιλάει τη γλώσσα.

Το Λονδίνο είναι σίγουρα μία τεράστια πολιπολιτισμική κοινότητα. Δεν μπορώ να πώ ότι είναι το ίδιο και γενικότερα στην Αγγλία και ακόμα λιγότερο στην Σκωτία και την Ουαλία. Η πλειοψηφία του κόσμου που θα γνωρίσεις στο Λονδίνο, σε όλους τους κύκλους και στις κοινωνικες τάξεις είναι ένα μωσαϊκό από γλώσσες και κουλτούρες. Πριν αποκτήσεις παιδιά, αυτή η lingua Franca, τα Αγγλικά δηλαδη, είναι η μόνη που ακούγεται στις παρέες. Μαθαίνεις μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον αρκετά γρήγορα να το αποδέχεσαι. Και είναι κι αυτό μία τέχνη. Αποδέχομαι δε θα πει απλά να συνυπάρχουμε. Μαθαίνεις πολύ γρήγορα να είσαι ειλικρινής με αυτά που δε ξέρεις. Οι πρώτες ερωτήσεις είναι συνήθως “από πού είσαι, πού ακριβως είναι αυτο, ποιά γλώσσα μιλας σαν μητρική, πώς είναι εκει” κτλ. Ένα από τα θέματα που είχαμε με τον Phil όταν ήρθαμε Ελλάδα, και που μας είχε εκπληξει επειδή είχαμε συνηθίσει στα δεδομένα του Λονδίνου, ήταν το πόσο λίγο του μιλούσε ο κόσμος. Εδώ να πω πως τα Ελληνικά του άντρα μου είναι πάρα πολύ καλά. Ήταν όμως σαν να μη ξέρανε τί να του πούνε. Ήταν πιο εύκολο να τον αγνοούν στις παρέες. Είναι κι ο ίδιος σαν χαρακτήρας κλειστός οπότε δεν μπορώ να πω ότι βοήθησε κι αυτο, βέβαια. Λες και η Ελληνική καθημερινότητα δεν ήταν αυτή που βίωνε κι εκείνος, λες και δεν υπήρχε ο άνρθωπος πίσω από την εθνικότητα. Είναι λοιπόν, κι αυτό μία τέχνη που θέλει δουλειά από όλους γιατί η πολιπολιτισμικότητα, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι εδώ.

Στις παρέες αυτές, τις πολιπολιτισμικές, πολλά ανατρέπονται με το που αποκτάμε παιδιά. Με το που έρχονται οι απόγονοι, όλα ξεσκεπάζονται! Γιατί, εκεί ενώ πριν κάναμε όλοι τον αγώνα να βρούμε κοινό έδαφος, κοινή γλώσσα, τώρα πια, μπαίνεις στη διαδικασία ενός νέου αγώνα, αυτόυ της μετάδοσης της κουλτούρας σου, της γλώσσας σου και των πολιτισμών. Ακούς ανθρώπους που μπορεί να τους ξέρεις πολυ καλά, να μιλάνε στην γλώσσα τους και σου αποκάλυπτεται ένα άλλο κομμάτι του εαυτού τους. Και εδώ απλά να αγγίξω το τεράστιο θέμα-γεγονός ότι δεν είναι απλά η γλώσσα η μητρική που είναι η αποκάλυψη, αλλά και τα πιστεύω, οι παραδόσεις, τί θεωρεί η κάθε κουλτούρα σημαντικό και τί περιττό, όλα βγαίνουν στο τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά.

Πίσω στο πολυπολιτισμικό μας πάρτυ, όμως. Εκεί ανάμεσα από τα cheers, skoal ( αν θυμάμαι καλά στα Δανεζικα) και τα γειά μας, και αφού το κεφάλι σου έχει γίνει καζάνι ( θα ήταν και χωρίς την πολιγλωσσική αναμπουμπούλα) θέλεις να γυρίσεις στο σπιτάκι σου, να πιεις ένα ποτηράκι κρασί και να μη μιλήσεις! Να μη πεις τίποτα! Να είναι λέει και το παιδί για ύπνο και να μπορείς να ζήσεις τη σιωπή. Γιατί το σίγουρο είναι ένα: θέλει και θέληση και ενέργεια όλο αυτό το πολυπολιτισμικό γαϊτανάκι!

4 thoughts on “Πολύχρωμα πολιπολιτισμικά (παιδικά) πάρτυ.

  1. Πολύ ωραίο Ελισάβετ! Spot on και η παρατηρησή σου για τον Ελληνικό και Αγγλικό ορισμό του όρου lingua franca σε Αγγλικό και Ελληνικό wikipedia.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s