Καλοκαίρι 2012 κεφάλαιο Α: Αραζοντας με παππουδογιαγιάδες.

Έξω βρέχει, έχει μπεί για τα καλά το φθινόπωρο με τα υπέροχα κίτρινα και κόκκινα στα δέντρα να έχουν ξεπροβάλλει πολύ πιο νωρίς φέτος. Σε ένα από τα παιχνίδια του ο Αλέξανδρος άρχισε να μιλάει για τον ψωμά στην Ακράτα. Έντονη ανάμνηση για τον μικρό. Έτσι κινητοποιήθηκα να γράψω για τις φετινές διακοπές μας και να καταγράψω όσα θυμάμαι, γιατί ο καιρός περνάει τόσο γρήγορα που δεν ξέρω κι εγώ πότε και πώς αλλάζουμε μήνα πιά. Και ξεχνάμε! Απίστευτο, αλλά ξεχνάμε όλα αυτά με τα οποία γελάγαμε λίγο πριν. Καταγραφή λοιπόν, όσο δυνατόν περισσότερα, με φωτογραφίες (και κάποιες τις ανέβασα εδώ, εδώ, και εδώ), με βίντεο, αλλά και μέσα από το μπλογκ.

Οι φετινές καλοκαιρινες διακοπες στην Ελλάδα ήταν υπέροχες! Φτάσαμε λίγο πριν τον Δεκαπενταύγουστο, την καρδιά του Ελληνικού καλοκαιριού και δεν σταματήσαμε καθόλου στην Αθήνα. Μπήκαμε στο γραφικό ΚΤΕΛ και βούρ για την Ακράτα. Εκεί παραθερίζουν η Ελληνίδα γιαγιά και ο τρελλο παππούς τα τελευτάια χρόνια. Το σπίτι το έχει οικειοποιηθει τόσο ο Αλέξανδρος που την πρώτη φορά φέτος την Ανοιξη που πήγε η μητέρα μου να το ανοίξει, έπεσε σε παραλήρημα. Παντοφλάκια νούμερο 24 από εδώ, φιαράκια πιο κει, αυτοκινητάκια ΠΑΝΤΟΥ, ποδηλατακι-“γλάστρα” φάτσα μέσα το δωμάτιο, δεν άντεξε η δόλια με πήρε τηλέφωνο από το κινητό στο κινητό (=ο κούκος αηδόνι) και με το που το σήκωσα άρχισε να ψελίζει “ οοοοόλα σε θυμίζουν… Μικρά κι αγαπημένα...”. Καρδιακό έπαθα η γυναίκα μέχρι να καταλάβω τί έπαθε. Αυτή σαν σε τρανς δε σταματούσε το τραγούδι. Και την φαντάζομαι να μυρίζει ένα ένα τα ρουχαλακια του μικρού χορεύοντας αγκαλιά με το κινητό. Είναι το πρώτο εγγόνι, δε ξέρω αν φαίνεται.

Φέτος, λοιπόν, περάσαμε τρεις ολόκληρες βδομάδες στην παραλία της Ακρατας. Και μπορεί να μην είναι το πιο εξωτικό μέρος στον κόσμο, αλλά είναι ο ορισμός των οικογενειακών διακοπών. Με το λούνα πάρκ και το θερινό σινεμά το βραδάκι, μπάνιο, φαΐ και παγωτό την ημέρα. Είναι αλήθεια ότι δεν ήξερα ότι με το που αποκτας παιδί μπορείς να ξαναζησεις το επεισόδιο αυτό.

Αυτά είναι τα στιγμιότυπα μας από τον Αύγουστο στην Αχαΐα λοιπόν, χεράκι με τον 3χρονων και 10 μηνών, νούμερο 26παππουτσι-κόκκινο με φωτακια, 1μέτρο και επτά πόντους (στο τέλος των διακοπών) ύψος, καστανοτριχη μπόμπιρα!

Στην παραλία ένα πρωινό, εκει που ρεμβαζαμε κάτω από την ομπρέλα, ο μικρός εμφανίστηκε μπροστά μας κάνοντας τον πλανοδιο πωλητη! Ειχε δυό τρεις μάσκες θαλάσσης στο χέρι του: “you like? Five pounds.” (Συναλλαγες, μονο σε pounds παρακαλω!) είπε σκύβοντας προς το μέρος μας. Αρχικά είχαμε μείνει άφωνοι και μετά το ρίξαμε στο γέλιο και στα παζάρια “οι δύο πόσο έχουν Αλέξανδρε;” το σκέφτηκε “one pound!”

Ένα βράδυ είχε μισοφέγγαρο και όπως όλα τα βράδια σχεδόν, είχαμε αράξει στην παραλία με ποτάκια και παρέα. Κοίταζε εκείνος το φεγγάρι και κάποια στιγμή μας εξήγησε: “see…. It’s a small moon. In a little the other one will come and it will join this one and they will become a moon!” σύμφωνα με τη λογική του Αλέξανδρου δύο κομμάτια του φεγγαριού ενώνονται και μας δίνουν την πανσέληνο.

Το φετινό καλοκαίρι στο έξοχικό της γιαγιάς κύλησε με τον μικρό να επιδίδεται σε άπειρες βουτιές με την καινούργια του μάσκα. Ένα πρωινό, καθόμουν κάτω από την ομπρέλα, δυό βήματα από το νερό, ενώ ο μικρός μόλις είχε μπεί μέσα μαζί με την γιαγιά του. Τον είδα να πλέει μπρούμιτα ακίνητος. Τον χάζεψα για λίγο. Η ακινησία του δε μου άρεσε. Περίμενα να τον δώ να βγαίνει απ το νερό. Φώναξα το όνομά του κι εκείνος τίποτα. Σε φάση πανικού πετάω την πετσέτα και τις σαγιονάρες και βουτάω στο νερό τσιριζοντας “Αλεξανδρε!!!!”. Σχεδόν ταυτόχρονα εκείνος έβγαλε το κεφάλι του απ τη θάλασσα και με κοίταξε τύπου ” τί κάνεις;”.

Στο απογευματινό μπάνιο, είχε πιάσει κύμα. Είχαμε βάλει την ομπρέλα πολύ κοντά στη θάλασσα. Κάποια στιγμή έρχεται ένα μεγάλο κύμα και βρέχει τα πάντα. Για κάποιο λόγο, αντανακλαστικά άρχισα να φωνάζω “το iPhone, το iPhone” ενώ η μητέρα μου φώναζε ” το παιδι! Το παιδι”. Ντρέπομαι, αλλά έτσι μου βγήκε.

Παραμονές Δεκαπενταύγουστου και ενώ παρακολουθήσαμε έναν υπέροχο επιτάφειο σε γειτονικό εκκλησάκι, έπεσα ενώ κρατούσα αγκαλιά τον Αλέξανδρο. Εκείνος ήταν καλά, αλλά εγώ έσκισα το γόνατό μου χειρότερα κι από μικρό παιδι. Δύο βδομάδες μετά και δεν έχει περάσει. Ο μικρός κάθε τρεις και λίγο ερχόταν: “don’t worry, you will get better soon!”.

Το φετινό καλοκαίρι στο Ελληνικό εξοχικό με χαροποίησε και για έναν άλλο λόγο. Ο Αλέξανδρος άρχισε να μιλάει Ελληνικά. Ξαφνικά, όλα όσα του έλεγα εδώ και τόσο καιρό, ξεπηδήσανε από το στοματάκι του! Σαν να ναι άλλο παιδι. Εκεί που τον είχα συνηθίσει με τις Αγγλικές του εκφράσεις, τώρα μου φαίνεται περίεργο να μιλάει με Ελληνικά.

Τα βράδια κατεβάζαμε τα καρέκλακια στην παραλία με μαρτινάκι, σπράιτ και ξηροκάρπι, καθόμασταν σε ευθεία αντικρίζοντας τη θάλασσα με τα μικρά να γυροφέρνουν. Πάιζαμε χαλασμένο τηλέφωνο και παντομίμα. Φέτος συμμετείχε και ο δικός μου (περισυ είχαμε μπλοκάρει με τα Ελληνικά και πιο πολύ μπεμπέδιαζε ο μικρός). Μετέφερε τις Ελληνικές λέξούλες μια χαρά και χαιρόταν να κάνει όλα τα αγωνίσματα των Ολυμπιακών Αγώνων στη παντομίμα (είχε πρόσφατες τις εμπειρίες και δεν ξεκολλουσαν εύκολα).

Ενα από τα κοριτσάκια στη παρέα έκανε παντομίμα. Είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά και τα είχε ενώσει. Ψάχναμε να βρούμε τί είναι και κάποια στιγμή πιάσαμε τα δέντρα. Εξστασιάστηκε η μικρή, είμαστε σε καλό δρόμο! Το δέντρο ήταν κυπαρίσσι, αλλά η μικρή εννοούσε κει (εκεί)Παρίσι γιατί η λέξη που είχε βάλει ήταν Eurodisney! (Μανθάκι, δε γινόταν να μη το καταγράψω ήταν όντως στα highlights του καλοκαιριού! Και ένα ακόμα της κόρης σου θα πω για να μην ξεχαστεί!)
Ενα απόγευμα με καφεδάκι στη παραλία συζητούσαμε για τα μικρόβια και λέγαμε πως πρέπει να πλένουμε καλά τα χέρια μας. Ειπώθηκε μεταξύ μαμάδων, λοιπόν, ότι καλό είναι να τα πλένουμε όσο διαρκεί τοhappy birthday. Μετά από λίγο πάλι η μια μικρή της παρέας πήγε τουαλέτα με τη μαμά της. Περίμενε να τελειώσει η μαμά, αλλά τίποτα. Κάποια στιγμή ανοίγει την πόρτα και την ακούει να τραγουδάει το, σαφώς μεγαλύτερο “να ζήσεις…και χρόνια πολλά… με άσπρα μαλλιά, παντού να σκορπίζεις…”

Αυτά από το κομμάτι της Ακράτας λοιπόν. Εύχομαι κάποια στιγμή, σε κάποιο άλλο φθινοπωρινό κενό, να καταγράψω όσα θυμάμαι από το ταξίδι μας στις Κυκλάδες, γιατί ήταν πραγματικά ονειρεμένο!

Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Ελλάδα που λίγο, λίγο, παλεύουμε να την κάνει δικιά του και ο μικρός.

Όλα σε θυμίζουν

5 thoughts on “Καλοκαίρι 2012 κεφάλαιο Α: Αραζοντας με παππουδογιαγιάδες.

  1. αν και δεν είναι παρά ένας μήνας που έφυγα από την Ελλάδα και συγκεκριμένα από Αίγιο Αχαία μου ήρθε μια νοσταλγία και περιμένω το καλοκαίρι πως και πως για να πάω στο σπίτι μου και στις υπέροχες πεντακάθαρες παραλίες μας΄..αν και φέτος οι μέδουσες με ψιλοενόχλησαν….αντέ και του χρόνου να βρεθούμε…έχω κάνει πάρτυ στην Ακράτα(είμαι κλόουν)ένα σωρό..είμαστε και κοντά

    1. Φέτος οι μέδουσες…. ήταν σαν alien που ήρθαν να κατασκοπεύσουν ομαδικώς! Χ Α Μ Ο Σ! Άντε τουχρόνου μακάρι να βρεθούμε παραλία τότε! Ωραία θα είναι! 🙂

  2. αχ αυτες οι μεδουσες καλεε οκ δεν μας τσιμπισε καμια αλλα και μονο που τις εβλεπες τοσες πολλες και πολλες τις ειχαν βγαλει και εξω στη στερια ηταν μπλιαχ…για να δουμε μακαρι να βρεθουμε γελιο θα εχει

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s