Ένα πανηγύρι στο Λονδίνο.

Μου είχαν πει για το πανηγύρι του Σωτήρα στο Λονδίνο και την πρώτη φορά δεν το πολυπίστεψα. Η λέξεις πανηγύρι και Λονδίνο σαν να αποθούνται μεταξύ τους. Όχι όμως και στα στόματα τόσων Ελλήνοκυπραίων δύτερης και τρίτης γενιάς με τους οποίους μιλάω εδώ στην Ελληνική κοινότητα. “we need to organize the baniyiri”. Το άκουσα να το προσφέρουν με χίλιους τρόπους. Και δε θα ξεχάσω έναν διάλογο με μια κοπέλα που μου έλεγε επίμονα ότι δε θα προλαβαίνει “we are in charge of the lokomoto”. Μετά από πολλές φορές που το είπε κατάλαβα ότι εννοεί το μηχάνημα που φτιάχνει λουκουμάδες. Η Ελληνικές κοινότητες εδώ στο Λονδίνο εστιάζονται γύρω από την εκκλησία. Είναι ως επί το πλήστον Ελληνοκύπριοι και μιλάνε Κυπριακά, οι πιο παλιοί, αγγλικά οι πιο νέοι. Σαν “νέο αίμα” μου είναι δύσκολο να ταυτιστώ μαζί τους. Έχουν όλο το σεβασμό μου, γιατί καταφέρνουν και κρατάνε τον Ελληνισμό ζωντανό. Σε πολλούς από εμάς που έχουμε μεγαλώσει στην Ελλάδα μας φαίνονται παλιομοδίτες. Στην Ελλάδα τα πράγματα έχουν αλλάξει, αλλά ο Ελληνισμός στο εξωτερικό προχωρά με τους δικούς του ρυθμούς πια. Δεν έχει αγωνία να συμβαδίζει με την Ελληνική πραγματικότητα. Επιπρόσθετα, υπάρχει μία συνεχή πάλη για τον Ελληνισμό του εξωτερικού να επιβιώσει και να κρατηθεί ζωντανός στις επόμενες γενιές που λίγη έως καθόλου επαφή μπορεί να έχουν με την Ελλάδα σαν χώρα.
Η πρώτη, αντανακλαστική κίνηση σαν Έλληνας μεγαλωμενος στην Ελλάδα, είναι να μη θέλεις να πας. Ειδικά μία μεικτή οικογένεια σαν τη δική μασ, πού και πώς μπορούμε να χωρέσουμε σε μία τέτοια κοινότητα. Αυτό όμως που άρχισα να σκέφτομαι τελευταία είναι πώς κι εμείς έτσι θα είμαστε. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να μιλά με εκφράσεις που ακουγονται παλιές πια, να μη καταλαβαίνω τις καινούριες και η ψαλίδα της ταυτισης με την Ελληνική πραγματικότητα να ανοίγει. Και τότε θυμήθηκα τις Ελληνικές κοινότητες που πάντα πήγαινα σαν τελευταία λύση Πάσχα και Χριστούγεννα άντε και κανέναν Δεκαπενταύγουστο αν έπεφτε Σαββατοκύριακο. Έτσι είμαστε κι εμείς που είμαστε δεκα πέντε και χρόνια εδώ, απλά δεν το έχουμε χωνέψει. Ίσως το χωνεύουμε μετά από καιρό και μέσα από τα παιδιά μας, θα δείξει.
Ένα άλλο γεγονόσ που μασ διαφευγει είναι ότι οι Ελληνικές κοινότητες έχουν ανάγκη τη συμμετοχή μας. Όπως προανέφερα, η δεύτερη και τρίτη γενιά στο εξωτερικό είναι πιο εύκολο να απέχει. Το συμπερασμά μου είναι ότι το νέο αίμα χρειάζεται και το θέλουν. Απλώς, όπωσ σε κάθε κοινότητα, χρειάζεται χρόνος για να σε εμπιστευτούν. Εάν θεωρείτε πώς είστε Έλληνας του εξωτερικού από αυτούς που είναι δημιουργικοί, ενθουσιώδης και αρκετα ανοιχτόμυαλοι ώστε να αγαπατε το Ελληνικό στοιχείο με ο,τι μορφή κι αν είναι αυτό, τότε θα σας έλεγα να δοκιμαζατε τις τοπικές σας κοινότητες. Μετά την εκκλησία που συνήθως ξεκινάει αργά (10.30-12.30) δίνεται καφές και είναι ανοιχτό σε όλους. Πηγαίνετε και ρωτήστε τους αν έχουν ελληνικό σχολείο, αν κάνουν ελληνικούς χορούς και εκδηλώσεις. Το μόνο σίγουρο ότι δεν θα βρείτε τις πληροφορίες αυτές στο ίντερνετ.

20120823-170144.jpg

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s