It’s my Olympics and I’ll fly if I want to! – HRH the Queen

“Bonnkers! bonkers!” ήταν αυτο που τραγουδούσαμε  (Μεταφράστε ελεύθερα αν μπορείτε!) όλοι με το τέλος της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών.

Ανήμερα της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων εδώ στο Λονδίνο, κατεύθασε το σόι από την μεριά του άντρα μου, όλοι πορωμένοι με τον αθλητισμό όπως ολοι οι “καθώς πρέπει” Βρετανοί. Τα Βρετανικά σημαιάκια, μπλουζάκια, καπελάκια και διακοσμητικά ήταν τα πρώτα που βγήκανε από τις τσάντες. Η επόμενη κίνηση ήταν η επίσκεψη στην τοπική κάβα για ποτά. Αυτό παρεπιπτόντως συμβαίνει κάθε φορά ό,τι κι αν έχει το σπίτι, θέλουν τα δικά τους. Εμείς είχαμε φροντίσει το beer tender να είναι εξοπλισμένο και εγώ προσωπικά επιμελήθηκα τον μπουφέ. Γέμισα το τραπέζι με ρολό κιμά, κοτόπουλο με σάλτσα μπαρμπεκιου, κοτόπουλο λεμονάτο, χορτοπιττάκια, pork pies, scotts eggs,  σαλάτες, και άλλα finger food. Όλα διακοσμημένα και στο Ολυμπιακό πνεύμα. Στρωθήκαμε μπροστά από την τηλεόραση και play!

H αρχή, όπου έκανε ένα γρήγορο ταξιδάκι ανά τον Τάμεση μου θύμισε ένα ντοκυμαντέρ με έναν τύπο που έψαχνε να βρεί σολωμούς στον Τάμεση βασιζόμενος στις αναφορές ότι η εκαθάριση του ποταμού έχει επαναφέρει πολλά είδη στα νερά. Είχε βρεί τελικά, δε θυμάμαι. Επίσης, μου θύμισε την βόλτα που είχαμε κάνει περσυ προς την άλλη μεριά του Τάμεση και πως στα σχέδιά μας είναι να κάνουμε λίγο λίγο όλη την πεζοπορία. To τμήμα που διασχίζει το Λονδίνο μόνο, είναι 64 χλμ και μπορείς να το κάνεις τμηματικά. Από αυτήν την ιστοσελίδα μπορεί κανείς να κατεβάσει τους χάρτες καθώς και audiobooks με πληροφορίες για τα επιμέρους κομμάτια. Επίσης στο τέλος μπορείς να τυπώσεις και το Completion Certificate σαν επιβράβευση (αν έχετε παιδιά όπως καταλεβαίνετε θα το εκτιμήσουν).

Το πρώτο γνωστό πρόσωπο που βγήκε στη σκηνή ήταν ο Bradley Wiggins! Μόλις πριν μια βδομάδα ήταν η πρώτη φορά που Βρετανός βγήκε πρώτος στο Tour de France! Οι ποδηλάτες ξέρουν καλά τί σημαίνει αυτό, αλλά και οι περισσότεροι Βρετανοί το παρακολουθούν μανιωδώς κάθε χρόνο. Φωνές από το σαλόνι μας! Ενθουσιασμός! Σαν να τους έταξε ότι θα τα σαρώσουν όλα και στους Ολυμπιακούς! Το σόι του άντρα μου (όπως και οι περισσότεροι Βρετανοί) κάνουν σαν μικρά παιδιά σε τρία πράγματα: Χριστούγεννα, γεννέθλια και αθλητισμός. Στο σαλονάκι μας άνοιξε η σαμπανια και τα ψιλα ποτήρια γεμίσανε.

Ήταν πολύ ωραίο που το σκηνικό με την Βρετανική επαρχία μεταφέρθηκε στο στάδιο.  Είναι η εικόνα της χώρας που ποτέ δεν προλαβαίνω να δείξω σε όσους Έλληνες έρχονται, αλλά και πολλοί Έλληνες που μένουν χρόνια εδώ δεν έχουν εξερευνήσει.
Oh, flower of Scotland” ακούστηκε και στις οθόνες μας το κάστρο του Εδιμβούργου.  Άρχισαν να σιγοτραγουδάνε ο πεθερός μου και η αδερφή του να στηρίξουν τις ρίζες τους. Το αλκοόλ έφτασε στον προορισμό του, τους αποπήραμε οι υπόλοιποι. Πιο δυνατά εκείνοι να τiμήσουν τις ρίζες.
Στη σκηνή χαμός από κόσμο και ξαφνικά o ηθοποιός Kenneth Branagh. Respect! Απίθανος ηθοποιός! Ενθουσιασμός στην κκερκίδα-σαλόνι μας. O Brunel μου θυμίζει τον αδερφό μου και τα φοιτητικά του χρόνια στο ομώνυμο πανεπιστήμιο. Για κάποιο λόγο μου θυμίσε και το ατελείωτο τένις που τότε ξεκίνησε, αλλά και το φανταριλίκι του που ήρθε στο καπάκι.

(photo via)

To κλιπάκι με το παλάτι έφερε σε έξταση τους Βασιλόφρονες της παρέας. ” I bet it will be Prince William lightening the flame!” ακούστηκε από τους μεγαλύτερους. “I love Daniel Craig!” φώναξε η κουνιάδα μου! κι εγώ κι εγώ, αλλά αυτή είναι όντως η Βασίλισσα? Οι Βρετανοί δεν φοβούνται να διακομωδίσουν τους εαυτούς τους, κι έτσι και η Ελισάβετ, πήρε τα σκυλάκια της και πετάξανε από το αεροπλάνο (και καλά). Η ομάδα pr της βασιλικής οικογένειας κάνει άριστη δουλειά εδώ και χρόνια. Κατάφερε και έστρεψε ένα ολόκληρο έθνος που με το θάνατο της Νταϊάνας δεν ήθελε να μιλάει για βασιλεία, σε έναν λαό που ξέθαψε την 4γενιές συλλογή από βασιλικές κούπες από τη ντουλάπα και είναι πλέον σε καθημερινή χρήση. Πότε ακριβώς έγινε αυτό; αναρωτιέμαι και θυμάμαι τα τέλη του 90 πόσο uncool ήταν να ρωτάς για το θέμα.  Ούτως ή άλλως το stiff upper lip είναι ένα Βρετανικό χαρακτηριστικό. To “Never talk about relιgion, politics and music” είναι γνωστή Βρετανική αρχή για την ακρίβεια καλύτερα να μιλάμε κυρίως για την δουλειά και τον καιρό. Κοιτάζω γύρω μου στο σαλόνι και θυμάμαι το σόκ που έφερα, η τυπικά διαχυτική Ελληνίδα, σε τούτη την οικογένεια με τις αγκαλιές, τα φιλιά και τα Μεσογειακά σ’αγαπώ μου. Χαμογελάω μόνη μου, ήμουν μικρή και δεν το καταλάβαινα.

Χτυπάει το τηλέφωνο. Ο πατέρας μου “Έλα καλησπέρα! Μωρέ, πετάξατε την Ελισάβετ απ το ελικόπτερο?” Γελάνε και τα μουστάκια του έχει όρεξη για καλαμπούρι. Θέλω πολύ να το διακομωδίσω αλλά όλο το σαλόνι έχει σταματήσει την τελετή και περιμένει να τελειώσω. “‘Ελα μπαμπά θα σε πάρω αύριο. Ναι, ναι, την πετάξαμε μωρέ, τη βαρεθήκαμε τώρα έχουμε την Κέητ!” Με κοιτάζουν όλοι.Πάλι καλά που δεν καταλαβαίνουν, σκέφτομαι, το βλέμμα μου πιάνει τον άντρα μου, ουπς, να κι ένας που παρακατάλαβε. Με κοιτάζει αγριεμένα σε φάση τελείωνε, “σε κλείνω, γειά”

[Δεύτερος γύρος φαγητού απο τον μπουφέ για όλους]

Ακολούθησε ο εθνικός ύμνος στη νοηματική και ο χαμός από τα παιδιά στο νοσοκομείο. “Glorifying the NHS?! That’s a bit rich!” (θα θεοποιήσουμε το σύστημα υγείας τώρα?! Υπερβολικό!) Τί ήθελα και το είπα… τί θέλω και μιλάω γενικά δηλαδή! Ακολούθησε λεπτομερής αναδρομή από όλους, που εννοείται ότι θυμήθηκαν, όλα όσα συνέβησαν στα Ελληνικά νοσοκομεία τα δύο χρόνια που ήμασταν Ελλάδα και που φυσικά τους τα είχα πεί εγώ. Το φακελάκι για τη γέννα, τα λεφτά σε παιδιάτρους για απλά εμβόλια και στο τέλος η ατάκα “..and anyway this is the Great Ormond Street Hospital. It is a legacy!”

Γιατί το σιγκεκριμένο νοσοκομείο για παιδιά είναι και φιλανθρωπική εταιρία. To νοσοκομείο έχουν στηρίξει ο Charles Dickens και ο sir J. M. Barrie, συγγραφέας του βιβλίου Peter Pan ο οποίος δώρίσε τα δικαιώματα του Peter Pan στα έσοδα του νοσοκομείου. Οι Βρετανοί έχουν από τις πιο οργανωμένες φιλανθρωπικές εταιρίες, είναι γεγονός.  Καμία από αυτές τις οργανώσεις όμως δεν θα ήταν πετυχημένη αν δεν ύπήρχε η βαθιά πεποίθηση από τον απλό λαό ότι τα χρήματα πηγαίνουν όντως για το σκοπό που λένε. Μπορεί να ακούσεις πολλούς Βρετανούς να είναι αδιάφοροι ως προς την εκκλησία (τουλάχιστον μέχρι να κάνουν παιδιά, μετά είναι ένα άλλο σενάριο) αν όμως κάνεις το παραμικρό υπαινιγμό ότι η οποιαδήποτε φιλανθρωπική οργάνωση μπορεί να είναι διευθαρμένη και θα βρεθείς στο στόχαστρο αρνητικότητας και υπεραμυντικών σχολίων! Περνάνε από μπροστά μου τα ξενύχτια του πεθερού μου (οικονομολόγος εργασιομανής που δεν έχει χρόνο ούτε να μας δεί πολλές φορές) στο σούπερ μαρκετ της περιοχής του με το κουτάκι να μαζεύει τα νομίσματα των περαστικών εκ μέρους φιλανθρωπικής οργάνωσης. Την κουνιάδα μου να δουλευει με άτομα με νοητική στέρηση εθελοντικά δυό φορές την εβδομάδα, τον γείτονά μας (οικονομολόγο στο City) που πρόσφατα απολύθηκε και από τότε ψάχνει για δουλειά μόνο σε φιλανθρωπικές παρά την μείωση μισθού στο μισό “I want to work somewhere that gives something back to society, not somewhere that helps to make rich people richer” μου είπε πριν μερικές βδομάδες και από τότε βγήκε από τη λίστα των γειτόνων και μπήκε στη λίστα των φίλων. Θυμήθηκα το φετινό comic relief που μάζεψε £62 εκατομμύρια λίρες και που γίνεται ετησίως. Χμ… τελικά δεν είναι απλά καλή πρόθεση. Μανία και εμμονή είναι η φιλανθρωπία εδώ στη Βρετανία γιαυτό και βγήκε στην τελετή έναρξης. Δεν μιλάω, αλλά θυμάμαι να έχω βοηθήσει ελάχιστα σε ένα φιλανθρωπικό event στην Ελλάδα και μετά να ακούω από έμπιστη πηγή ότι η πρόεδρος τα μοιράστηκε 50-50 με όσους ήταν έτοιμοι να ξαναβοηθήσουν. “Ακόμα ένα ποτηράαακι…” σιγοτραγουδώ και πάω να βάλω λίγη cider.

O mr Bean ήταν πιθότατα ο πιο αναγνωρίσιμος της όλης τελετής. Η συνέχεια ήταν μία σειρά από στιγμές που έχουν μείνει στη μνήμη των Βρετανών. Κωμικές, και κυρίως μουσικές. Κάθε φορά που ένα καινούριο κομμάτι έμπαινε, στο σαλόνι μας τραγουδούσανε γελώντας. Ήταν μία γιορτή από Βρετανούς για Βρετανούς. Όλα τα αγαπημένα (τους), και αξέχαστα (για αυτούς) κομμάτια. Το πάρτυ είχε ανάψει στο σαλόνι μας. Η εποχή των χίππι, του ροκ, των πανκ, σιγά σιγά οι δεκαετίες τρέχανε. Μπήκανε και οι Oasis και μου θύμησε τα 18μου, τις φοιτητικές εστίες με όλα τα δωμάτια να έχουν τεράστια πόστερ στους τοίχους, το trainspotting ήταν ένας απότομος τρόπος για να συστηθώ με την Βρετανική κουλτούρα. Ένα τεράστιο πάρτυ στο κέντρο του σταδίου και ένα στο σαλόνι μας. Αυτή η τελετή δεν είχε στόχο να καλύψει και να ικανοποιήσει τον κόσμο, αλλά κυρίως τους Βρετανους. Άλλωστε, είναι περήφανοι γι αυτό που είναι. Εκκεντρικοί, ιδιόρρυθμοι, ιδιότροποι εννοείται πως θα απορήπτανε οποιαδήποτε παρεμβολή στην δική τους τελετή από οποιοδήποτε ξένο ή οτιδήποτε ξενόφερτο, όπως άλλωστε κάνουν και στην καθημερινότητά τους. Δεν λέω ότι μ αρέσει ή ότι το εγκρίνω, αλλά αυτοί είναι, δεν αλλάζουν και για αυτούς ήταν μία τέλεια τελετή έναρξης!

Από τα τελευταία κομμάτια που παίξανε ήταν και και το bonkers (απόλυτη τρέλλα ή όπως αλλιώς θέλετε να το μεταφράσετε). Τους εκφράζει απόλυτα αυτό το τραγούδι. Άλλωστε ποιός άλλος θα μπορούσε να παντρέψει τον απόλυτο συντηρητισμό με την την απόλυτη τρέλλα;

H Ελληνική αποστολή πήρε ιδιαίτερο ξεφωνητό από το σαλόνι μας. Η Βρετανική εννοείται ακόμα περισσότερο. Τελικά την φλόγα άναψε η επόμενη πολλά υποσχόμενη γενιά και ήταν υπέροχη η κίνηση, αλλά σας εγγυώμαι ένα πράγμα: θα είναι κι αυτοί περήφανα bonkers!

One thought on “It’s my Olympics and I’ll fly if I want to! – HRH the Queen

  1. Πόσο μου άρεσε που με έκανες να δω την τελετή από την οπτική των Εγγλέζων. Ξέρεις παρόλο που δεν την είδα, δεν άκουσα καθόλου καλά πράγματα!!! Χαίρομαι όμως που ευχαρίστησε τους δικούς σου τόσο ώστε να το ζήσετε λες και ήταν ένα πάρτι! Callie by Anthomeli

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s