τριαντατρία, τριαντατρία, τριαντατρία – baggage claim

Η φωτογραφία είναι από εδώ. Το baggage claim είναι διπλής ερμηνείας. 😉

Ήθελα να γράψω ένα αστείο ποστακι για τα τριακοστά τρίτα γεννέθλια μου που ήταν την προηγούμενη εβδομάδα. Θα έγραφα πόσο μου θυμίζει μία ταινία με την Βουγιουκλάκη που έλεγε “τριαντατρία, τριαντατρία, τριαντατρία” όταν την ακροαζόταν ο γιατρός. Μου φαινόταν αστείο και παράλληλα αναγκαία η επανάληψη της ηλικίας για να το χωνέψω πως τόσο είμαι. Καμιά φορά, πέφτουν τόσα πολλά πάνω σου που πρέπει να παλέψεις παράλληλα. Πράγματα που για άλλες οικογένειες που έχουν βοήθεια από παπουδογιαγιάδες κοντά είναι δεδομένα. Παλεύεις λοιπόν συνεχόμενα ώσπου ξεχνάς την ηλικία σου και απλά αισθάνεσαι μόνιμα κούραση, μόνιμα αγωνία, μόνιμη πάλη. Εκεί ξεχνάς και την ηλικία σου και νομίζεις από την πίεση ότι είσαι απαρχαιομένη. Κι έρχονται τα γεννέθλια σου και δε θες να τα προσπεράσεις, γιατί θέλεις να  σβήνεις κεράκια για να καταγράφεις όλες τις ηλικίες σου μέσα σου.  Δεν προλαβαίνεις και να τα οργανώσεις όμως. Έτσι την έπαθα φέτος. Αποφάσισα τελευταία στιγμή να το γλεντίσω και να καλέσω κόσμο σπίτι. Τελευταία στιγμή και Λονδίνο όμως δεν πάνε μαζί. Κι όταν λέω τελευταία στιγμή εννοώ δυό βδομάδες πιο νωρίς, όχι ανήμερα. Έτσι είναι εδώ. Κυκλοφορούμε όλοι με τις ατζέντες μας και κοινονικοποιούμαστε με ραντεβού. Δεν γκρινιάζω γιατί ξέρω ότι όλοι το παλεύουμε για να βρισκόμαστε και ότι χωρίς τις αντζεντούλες μας πολύ απλά δε θα βρισκόμασταν. Ειδικά όταν έχεις και παιδί, το να κυκλοφορείς αυθόρμητα στην άλλη άκρη του Λονδίνου το ψιλοαπορριπτεις. Φέτος λοιπόν, έμεινα μπουκάλα και πάνω που είχα πεί ότι θα πάρω μιά τουρτίτσα και ότι θα βγούμε έξω με τον μικρό και τον μεγάλο να κάνουμε το μεγάλο φουουουουουου εν σαμπλ (αυτά είναι τα τυχερά του να έχεις τη δική σου οικογένεια, μπορεί να τρώς ξενέρα από τους φίλους αλλά το μεγάλο φουουουου το κάνεις!) ήρθε η κρυολουσία. Ένα θέμα υγείας της μητέρας μου με τάραξε και μ έφερε Αθήνα για λίγες μέρες. Όλα καλά, Δόξα το Θεό. Άλλο βάρος όμως πιά τα γεννέθλια.

Στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης καθόμουν με την χειραποσκευή στο πλάι μου. Μπροστά μου ένας μεσήλικας Ελβετός είχε πιάσει κουβέντα σ ένα φοιτητή Έλληνα στη Γερμανία. Ο δεκαοχτάχρονος “δε την πάλευε” που λένε και τα καινούρια τρέντ στην Ελλάδα. Γύρω μου κόσμος πολύς. Ο καπουτσίνο ακριβοπληρωμένος και σφηνάκι. Ειχαμε καθυστέρηση. Ήμουν στο “in between”, σε αυτή την κατάσταση του ενδιάμεσα που μόνο όσοι ζουν έξω από τη χώρα τους γνωρίζουμε καλά, και οι μεικτές οικογένειες ακόμα περισσότερο. Αισθάνθηκα σπίτι μου. Αυτό το ξέρω καλά. Την αναμονή, την μεταβατική φάση, το τυπικό χαμόγελο στα χείλια μου για την αποδοχή της διαφορετικότητας γύρω μου. Μόνη. Μπήκα σ ενα μαγαζί και ψώνισα ένα πορτοφόλι. Άφησα την κοπέλα και μου το τύλιξε αργά και λεπτομερώς για δώρο. Βγήκα από το μαγαζί κι έκατσα σένα από τα καθίσματα κάτω από τον πίνακα ανακοινώσεων. Μέχρι τώρα ποτέ δεν ένοιωθα την ηλικία μου. Πάντα ήμουν η ξενέρωτη της παρέας. Πότε δεν έκανα παλαβομάρες. Δεν δοκίμασα ναρκωτικά, δεν πέρασα τρελλή φάση με αλκοόλ και ανεξέλεγκτες εξόδους. Κάποιοι με λέγανε το “καλό κορίτσι” και ποτέ δε μου άρεσε. Αυτό βλέπανε μόνο, αυτό σημειώνανε. Τώρα όμως, στα τριάντα αισθάνομαι πως είμαι στη δεκαετία μου. Αρκετά νέα ώστε να έχω πάθος και πίστη για τα όνειρά μου, αρκετά μεγάλη ώστε να τα υλοποιώ. Αυτή η ιστορία όμως με την περιπέτεια υγείας της μητέρας μου μ έκανε να θυμηθώ πως γύρω μου μεγαλώνουν και οι αγαπημένοι μου. Και δε θέλω. Θέλω να πατήσω ένα pause στους γονείς μου, ένα fast forward στις αγωνίες και τις πιέσεις της καθημερινότητας και ένα slow x 4 στον γιό μου. Κι εγώ να περιφέρομαι στο in between, άυλη, σαν πνεύμα τριγύρω.

Τράβηξα την μεταξωτή κορδέλα από το δώρο μου. “Happy Birthday to meee” είπα μέσα μου. Γέμισα το καινούριο πορτοφόλι με αυτά που είχε το παλιό, πέταξα τα κουτιά στα σκουπίδια. Ήταν που ο Θεός είχε πατήσει pause πάνω από το κεφάλι μου. Η τυποποιημένη αεροσυνοδός άρχισε να μιλάει στο μεγάφωνο. Αρχίζει η επιβίβαση. PLAY!

4 thoughts on “τριαντατρία, τριαντατρία, τριαντατρία – baggage claim

  1. Καλημέρα και χρονια πολλά…
    Ενα παιδι, δυο γλώσσες και για μενα. Οι γονεις μου ειναι και αυτοι πολυεθνικοί, μαλιστα καθως ειναι γεννημενοι πριν τον Πολεμο, ειναι εξαιρετικα μπερδεμενη η εθνικοτητα τους.

    Στα δικα μου 33 ημουν εντελως μονος. Περασα τη μερα κλαιγοντας, με τη διαπιστωση οτι δεν υπαρχει περιπτωση να περασω χειροτερα.

    Ομως με περιμενε μια εκπληξη!

    Ο πατέρας μου είχε κανονισει να με παει ενα ταξιδι στα μερη που γεννηθηκα και μεγαλωσα. Ενα μηνα γυρναγαμε απο πολη σε πόλη. Εδω γεννηθηκες. Εδω μεναμε οταν ησουν 2. Εδω μεναμε οταν ησουν 4.

    Απο οσο θυμαμαι, αυτος ηταν ενας απο τους καλυτερους μηνες της ζωης μου, για τον απλουστατο λογο οτι ποτε μεχρι τοτε δεν ειχα τον πατερα μου μαζι μου για τοσο μεγαλο χρονικο διαστημα.

    Εχουν περασει πολλα χρονια απο τοτε, ειναι ομως στα τοπ πεντε καλυτερα γενεθλια μου

    1. Ιωάννη, πολύ ωραία έκπληξη σου έκανε ο πατέρας σου! Και ωραία ιδέα να την υλοποιήσουμε κι εμείς κάποια στιγμή στο μέλλον.

      Οι πολυεθνικές οικογένειες έχουν τόσες ιδιαιτερότητες που κάποιες φορές όντως μπορεί να αισθάνεσαι μοναξιά και ιδιαίτερα στα γεννέθλια για κάποιο λόγο. Ίσως γι αυτό λένε ότι οι πλούσιοι είναι και μόνοι, όμως (;))! Γιατί είναι πλούσιες σε ερεθίσματα, εικόνες, αντιλήψεις. Τις αγαπάω όλες τις πολυεθνικές φωλιές, όπως θα έχεις καταλάβει από το μπλογκάκι μου.

      Χαίρομαι που άφησες σχόλιο στο μπλόγκ μου! Καλώς σε γνώρισα!

  2. Καλημέρα. Πρώτη φορά σε διαβάζω και έπεσα πάνω σε ένα ανάμεικτο από συναισθήματα post σου. Εγώ για αρχή θα σου ευχηθώ χρόνια πολλά και καλά και τα υπόλοιπα τα αφήνω για αργότερα! Οταν σε γνωρίσω καλύτερα μέσα από τις αναρτήσεις σου. Καλώς όρισα!

    1. Ευχαριστώ πολύ!! Τις περισσότερες φορές είναι ανάμεικτα και φορτισμένα συναισθηματικά τα ποστ που γράφω. Δεν μπορώ να το κοντρολάρω, βγαίνουν τα χαρακτηριστικά του ζωδιακού καρκίνου έντονα στις αναρτήσεις μου. Το όνομα σου, μου είναι οικείο… μήπως έχεις μπλογκάκι ή γράφεις κάπου;
      ΚΑΛΩΣ ΜΑΣ ΗΡΘΕΣ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s