Euro 2012! Ομαδάρα!

Ποιός θα μου το λέγε ότι εγώ η πλέον αδιάφορη με τα ποδοσφαιρικά θα πέρνα τόσο, μα τόσο ωραία σε τούτο εδώ το Euro! Με τον άντρα μου εγγλεζάκι κ κατεξοχήν φαν των αθλητικών δρώμενων, πολύ νωρίς στη σχέση μας ήρθε η συμφωνία: μπορεί να βλέπει ό,τι θέλει αρκεί να μου το λέει 1-2 μέρες πιο νωρίς οπότε και κανονίζω κάτι άλλο όσο εκείνος πορώνεται. Εδώ να υπογραμίσω πως το σιγκεκριμένο Εγγλεζάκι δε βλέπει μόνο ποδόσφαιρο! Έχουμε και ράγκπυ κάθε χρόνο το Φλεβάρη, το world cup κάθε 4χρόνια, the ashes στο kricket κάθε δύο χρόνια, Wimbledon κάθε χρόνο, the masters στο γκολφ, the open, κάθε χρόνο, the ryder cup στο γκολφ κάθε δύο χρόνια και τέλος το snooker (μπιλιαρδο) world championship κάθε χρόνο. Grand prix (“but that’s not really a sport” κ άρα δικαιούται άλλο χρόνο, λέει).
Επίσης, για να σας δώσω εικόνα, κάθε Σάββατο υπάρχει μία εκπομπή που τη βλέπουν όλοι οι φαν εδω (μιλάμε κ για πολλές γυναίκες) η soccer Saturday. Σε αυτή την εκπομπή συμβαίνει το εξής ιδιαίτερο: έχουν βάλει ένα κάρο αθλητικούς δημοσιογράφους στο στούντιο να παρακολουθούν τους αγώνες με ακουστικά. Το λοιπόν όλοι αυτοί βλέπουν τη δικιά τους μπάλα κ η κάμερα μας τους δείχνει απλά να βλέπουν το καντραν. Αγώνα δε δείχνουν (για να μην αγοράζουν πνευματικά δικαιώματα) κ τη μία κάνει ζουμ στη φατσα του ένα σε ζωντανή μετάδοση να μουρμουρίζει σχόλια, την άλλη ο άλλος. Στο κάτω μέρος της οθόνης περνάνε οι ενημερώσεις των γκολ (γίνονται όλοι πάνω κάτω την ίδια ώρα). Δηλαδή, ουσιαστικά, καθηλώνεται όλος αυτός ο κόσμος και εστιάζει σε ένα άσπρο κουτάκι με νούμερα που αλλάζουν. Όταν προτογνώρισα τον άντρα μου δεν τον πίστευα! Νόμιζα ότι μου έκανε πλάκα! Αλήθεια!
Η αλήθεια είναι ότι γενικά είναι πολύ διακριτικός κ σε αντίθεση με τον αδερφό μου, για παράδειγμα, που για έναν αγώνα του Παναθηναϊκού θα έχουν πειραχτεί τα νεύρα του μέρες πριν και μετά με αποκορύφωμα, βέβαια, κατά τη διάρκεια του αγώνα όπου κάνει το απόλυτο νοητικό τούνελ με την τηλεόραση και παράλληλα βλέπει αγώνα με τους τριφυλλοφίλους του ενώ τηλεφωνιέται με τους Ολυμπιακάκιδες φίλους του και εκτονώνονται. Μετά πώς τα βρίσκουν ξανά δεν έχω καταλάβει!
Ο άντρας μου λοιπόν, είναι πολύ κουλ με το όλο θέμα κυρίως γιατί η ομαδάρα (του) είναι 3η εθνική και άφραγκη και οι ελπίδες για οτιδήποτε σε κύπελλο είναι μάλλον αυτό στις παμπ για να πιουν τις μπυρίτσες τους. Βέβαια τουχρόνου θα έχουμε το εξής ενδιαφέρον. Η αντίπαλη τοπική ομάδα με την σκίζονται, έπεσε κατηγορία. Και τώρα, λέει, θα είναι στην κατηγορία του δικού μου. Τρελή επιτυχία(αποτυχία) όπως καταλαβαίνετε! Το επίσης κοσμοιστορικό γεγονός είναι ότι η γειτονική μας ομάδα εδώ στο Λονδίνο έπεσε κι αυτή κατηγορία και θα είναι στην ίδια με τις άλλες δύο! Σας μπερδεψα; Το αποτέλεσμα αυτών των καρμικών γεγονότων θέλει τον άντρα μου κατ´ ευτυχισμένο αφού θα μπορεί να δει τις δύο ομάδες δίπλα από το σπίτι του live και σε διάφορους συνδυασμούς: να δει την δικιά του ομάδα (Burnley), αλλά και να παει με την τοπική κ να γιουχαρεί την εχθρική από παιδί (Blackburn). Είναι να μη σταυροκοπιέσαι; Επίσης, να σημειώσω πως αυτή η αισιοδοξία και χαρά ενώ όλα έχουν καθοδική πορία είναι επίσης γενικό χαρακτηρηστικό του άντρα μου που εμένα σαν Ελληνίδα γαλουχημένη στο αντανακλαστικά απαισιόδοξο με έπιανε αδιάβαστη στην αρχή!

Έν παση περιπτώση, πίσω στη μπάλα, φέτος είναι το πρώτο Euro με τον μικρό! Και ο μικρός είναι σε μια υπεροχή ηλικία με τρελά κέφια! Επίσης, είναι τρισήμιση! Και απ ότι μου αποκαλύπτεται στα τρισίμιση τα βρίσκει όλα πολύ αστεία. Κατάλαβα, λοιπόν ότι φέτος μάλλον θα είναι και η μόνη χρονιά που θα είμαστε στο ίδιο μήκος ποδοσφαιροκύματος! Με το που φτάνει ο πατέρας του αρχίζει: ” daddy, can I watch football with you?
Αγγλία (με τα άσπρα) v Γαλλία (με τα κόκκινα): “Daddy, which color do u like?”
Πέφτει η σχετική προσυλλητηση για την ομάδα με τα άσπρα (Αγγλία).
“no I don’t like the white ones, I want the yellow ones” (τους διαιτητές)
“well, you can’t have the yellow ones cause they are not players, they are the referees. How about the white ones?”
“no, I don’t want the white ones, I want the blue ones”
“you can’t have the blue ones, they are the goal keepers. It’s either the red or white ones, but daddy likes the white ones, don’t you want to be with daddy?”
“but I don’t want the white ones! I want, I want…. I want the red ones”
Και τρέχει πάνω να βρεί ο,τι ρούχα έχει να τεριάζουν με την ομάδα του. Έπειτα γυροφέρνει στο σαλόνι μια μπάλα ασταμάτητα. Κι έτσι ξαφνικά το γιούρο μεταφράστηκε στη δική μου γλώσσα με τα χρώματα και ασχολούμαστε και με ρούχα! Άραγε το επόμενο το 2016 που ο μικρός θάναι 7μιση, θα τον χει πιάσει αρκετή αντρίλα ώστε να μην αλλάζουμε γκαρνταρόμπα κάθε βράδυ; Εύχομαι όχι.

ΥΓ. Μόλις προκρίθηκε η Ελλάδα! Άντε να χαμογελασουν επιτέλους στη πατρίδα μερικά μουτράκια! 🙂

ΥΓ2. Ο μικρός στηρίζοντας Ολλανδία (πορτοκαλί).

20120617-030723.jpg

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s