Eνδοοικογενειακά: Αυτά που δεν πρόλαβα να καταγράψω το 2011.

Λένε πως το να κοιτάζεις πίσω συνέχεια, σε αποτρέπει από το να προχωρίσεις μπροστά.

Το 2011 ήταν ένα πολύ σημαντικό έτος για μας, για το “‘Εθνος των δύο σύν ένα”. Ήταν το έτος τζετλαγκ. Αν έχετε πάρει ποτέ πτήση πάνω από δεκάωρο για να βρεθείτε σε άλλη ήπειρο, σε άλλο τόπο και χρόνο τότε ξέρετε πού το πάω. Θέλεις μια δυό μέρες να συνέλθεις. Να βρεθείς στο σωστό χρόνο, με το βιολογικό σου ρολόι σε συντονισμό με αυτό των ντόπιων. Πόσο μάλλον εμείς που το 2008 αποφασίσαμε να έρθουμε Ελλάδα για μόνιμα και το 2010 να επιστρέψουμε Λονδίνο(πλέον δε θα ξαναπώ τη λέξη μόνιμα, όπου μας βγάλει η ζωή! ενέργεια να υπάρχει!).

Ένα μούδιασμα το είχαμε όλοι οικογενειακώς. Εκείνος μες την αγωνία αν θα το μετανιώσω, με τα μάτια στραμένα για το αν θα αγαπήσω τη νέα μας φωλιά, αν θα καταφέρω ποτέ να αγαπήσω τη πατρίδα του όσο αγάπησα τη δική μου ή αν θα γυρίσω να του πώ “what the f…. did we do?!”. Εγώ μέσα στην απογοήτευση για το δικό μου λαό, για τη δική μου πατρίδα για το όνειρο της επιστροφής που τελικά άνηκε σε ένα άλλο εγώ, που υπάρχει ακόμα στο χρόνο απλά ζει και αναπνέει πριν μια δεκαπενταετία. Με την ίδια αγωνία, του, τώρα θα είμαστε καλά εδώ ή εκτός από “πολίτες του κόσμου” (που λέει και η Πηνελόπη στο ¨ ο Τζονι κι εγώ¨) θα καταλήξουμε να είμαστε και πλανόδιοι του κόσμου, αυτή τη φορα με βίζα στα διαβατήριά μας. Κανένας από τους δύο δεν πήρε απάντηση στις ερωτήσεις αυτές, ή μάλλον τελικά αυτές οι ερωτήσεις πρέπει να απαντώνται συνέχεια και αναλόγως προχωράμε.

Μέσα στο 2011 διάβασα και το βιβλίο The time travelers wife της Audrey Niffenegger και ενώ ίσως να έχω διαβάσει πολύ πιο όμορφα βιβλία κάποια πράγματα μου μείνανε. Και κυρίως οι διάλογοι. Θα ήθελα πολύ να πήγαινα στο παρελθόν μου και να με έβρισκα. Θα είχα τόσα να μου πώ! Ίσως, όμως πιο πολύ να ήθελα να μεταφερθώ σε διάφορες φάσεις στο παρελθόν μου τα τελευταία τρεία-τέσσερα-πέντε χρόνια. Όπως και τώρα τελευταία πολύ θα εκτιμούσα μια συνάντηση από εμένα στο μέλλον. Έτσι, να τα πούμε βρε αδερφέ! Να δώ ότι είμαι καλά, να μου πώ τα του μικρού και να μου θυμήσω πόσο γελάω αυτή τη περίοδο και να μου κρύψω ότι μεγάλωσε και δεν απαντά τα τηλέφωνα πια. Να ρωτήσω αν το όνειρο έγινε πραγματικότητα, στα επαγγελματικά και στα προσωπικά. Να με κοιτάξω καλά, να δώ αν οι ριτίδες των ματιών (crows feet τα λέμε εδώ, είναι αυτές που σχηματίζονται όταν γελάμε) κερδίζουν τις ριτίδες του Δόξαπατρί!

Δεν ξέρω ποιά από τα ξεσπάσματα του μικρού, μέσα στο 2011, ήταν λόγω μετακόμισης και ποιά λόγο ηλικίας και χαρακτήρα. Αν έμαθα ένα πράγμα από τη μέχρι τώρα πορεία μου στη μητρότητα, είναι ότι τελικά εξασκείς τη Πηθεία! Όταν κλαίει το παιδί. τα βάζεις όλα με το μυαλό σου. Όταν το πετυχαίνεις…γλέντια τρικούβερτα! Εκεί λές στον εαυτό σου (κ όσους πετύχεις εκείνη την ημέρα) I was born to be a mum και κάνεις high fives και με τον σκουπiδιάρη! Πολλές φορές όμως, δεν το πετυχαίνεις. Έτσι κι εγώ λοιπόν εκείνες τις νύχτες του Φλεβάρη δεν θα μάθω ποτέ γιατί επί τρείς εβδομάδες, ούρλιαζε μες τον ύπνο του. Γιατί έμεινε άϋπνος για τόσες μέρες, γιατί τόσα νεύρα!

Τον Μάρτη ήρθε η γιαγιά και ασχοληθήκαμε με την κηπουρική. Απρίλη, Μάη και Ιούνιο κάναμε τόσες εκδρομές σαν να θέλαμε να μπούμε στο βιβλίο Guinness! Οργώσαμε όλη τη Νότιοανατολική Αγγλία! Αγαπήσαμε τόσες γωνιές της… την κάναμε δική μας!

Εκεί στο τέλος της Άνοιξης βάλαμε όλες τις πιπίλες σ’ένα μεγάλο καφέ φάκελο. Ζωγράφισε ο μπαμπάς έναν τεράστιο donald απ έξω. Σε ρώτησα αν θέλεις να τις στείλουμε, τώρα που είσαι μεγάλος. Πήρες το φάκελο και περπατήσαμε μέχρι τη γωνία στο κόκκινο ταχυδρομικό κάδο. Είχε πολύ ζέστη, είμασταν με τα κοντομάνικα και πήγαινες πολύ αργά. Σε ρώτησα αν είσαι σίγουρος και μου έγνεψες ναι. Το πέταξες μόνος σου μέσα στο κάδο και φύγαμε. Στα μισά της επιστροφής πήρες στροφή για τον κάδο. Άλλαξες γνώμη, αλλά ήταν αργά. Το πάλεψες, λίγο με το κλάμα, και πού και πού σε έβλεπα να κάνεις την κίνηση της πιπίλας στα χείλια. Το κατάφερες όμως σχετικά γρήγορα.

Η Άνοιξη του 2011 ήταν ανέλπιστα ζεστή! Πιάσαμε τους 35-37 βαθμούς κελσίου εδώ στο μεγάλο νησί! Πακετάρωντας από Ελλάδα, το 2010, θυμάμαι να τιλίγω μια φουσκωτή πισίνα, δώρο του θείου σου και να μιξοκλαίω πεισμένη πως δεν την βλέπω να ξαναβγαίνει απ το κουτί της. Και να που η ζωή τα φέρνει τούμπα και πριν καλά καλά χρονίσει στο κουτί, ξαναφούσκωσε και έκατσε φαρδιά πλατιά στο κέντρο της αυλής. Είχε τόση ζέστη που δεν με άφηνες ούτε πάνα να σου βάλω. Τριγύριζες με το άσπρο φανελάκι πάνω κάτω στο γκαζόν τσίτσιδος. Κάποια στιγμή πήρες και τη μάνικα και με ξεκίνησες τα μπουγέλα! Με είχε πιάσει υστερικό γέλιο! Δεν το πίστευα αυτό που ζούσα!

Η ζέστη κράτησε πολύ και σαν να με καλούσε να περάσω στην επόμενη πίστα. Μια μέρα, εκεί τον Ιούνιο, και μετά από προετοιμασία, ξεκινήσαμε το θέμα με την πάνα. Αρχικά όλα καλά, αλλά μετα είχες πισωγυρίσματα. Το αποκορύφωμα ήταν όταν χάλασε το πλυντήριο ρούχων. Εκεί μικρέ, η μάνα σου τα είδε όλα μέχρι να μας έρθει καινούριο! Και για του λόγου το αληθές, ακόμα το παλεύεις το θέμα με την πάνα. Αν το ξανάκανα, ίσως να σε άφηνα λίγο παραπάνω να μεγαλώσεις. Έχει τελικά σημασία πότε μαθαίνουμε να πηγαίνουμε τουαλέτα? Πολύ θα ήθελα κάποιος να μου πεί….

Μέσα σε όλ αυτά εγώ κατάφερα να φέρω δουλειά στο σπίτι. Ήμουν και τυχερή, πρέπει να πω. Κι έτσι τώρα αυτό που έμοιαζε σαν όνειρο μακρινό, άρχισε σιγά σιγά να υλοποιείται. Το δικό μας γραφείο. Με έδρα το σπίτι. Να είμαι εδώ με σένα και όχι στους δρόμους για σένα.

Το καλοκαίρι ένα από τα έργα του γραφείου, μας έφερε, εσένα κι εμένα στην Ελλάδα! Από τον Ιούλιο βόλταρες στις παραλίες το 2011 και σε μάζεψα τον Σεπτέμβριο! Χόρτασες θάλασσα, τρέξιμο στα χαλίκια, ατελείωτες φεγγαράδες και λούνα παρκ! Αυτό είναι το δώρο μου σε σένα μικρό Αλβιονάκι. Μη ξεχάσεις ποτέ πόσο μεγάλα είναι τα φεγγάρια όταν βυθίζονται στις ελληνικούς ορίζοντες. Πόσο ζεστό είναι το νερό όταν κολυμπάς στη Μεσόγειο και πόσο σε αγκαλιάζει ο ήλιος το σούρουπο. Εύχομαι το ίδιο δώρο να μπορείς να κάνεις κι εσύ στα παιδιά σου. Παράλληλα όμως ήταν και δύσκολο να είσαι στην Ελλάδα, έτσι; Κι άν νόμιζες πως δεν το παρατήρησα γελιέσαι. Σε όλα σου τα παιχνίδια σου ξέφευγαν τα αγγλικά. Δεν μιλούσες που δε μιλούσες μέχρι τώρα, έφαγες και τη σνομπαρία από τα άλλα παιδιά και το βούλωσες. Μετρημένα τα λόγια σου και πριν τα πείς χιλιοφιλτραρισμένα. Ένα απόγευμα παίζαμε με ένα καινούριο παιδάκι στη παραλία αρκετά μεγαλύτερό σου. Είσασταν οι δυό σας πάνω σε φουσκωτά κι εγώ σε βοηθούσα να παραβγείς. Κάποια στιγμή κουράστηκε το άλλο παιδάκι να μη μπορεί να συνενοηθεί μαζί σου (ποιός ξέρει κι εγώ με τί όρεξη έπαιζα) και μου λέει “άστον αυτόν, δε βλέπεις δε καταλαβαίνει, έλα να παίξουμε οι δυό μας!” Έβαλα τα γέλια τόσο δυνατά!

Τι να πρωτοπώ για το καλοκαίρι του 2011! Απλά δεν προλάβαινα να τα γράψω! Με έβαζες να καθαρίζω ηλιόσπορο για να το φας. Είχες έρωτα με το ελικόπτερο στο λούνα παρκ που ανέβαινε και κατέβαινε. Είχες τη δική σου ομπρελίτσα δίπλα στη δική μας με όλα τα παιχνίδια σου. Τα βράδια σε έπαιρνε ο παπούς κι η γιαγιά για ουζάκι στη παραλία και τους τσάκιζες τους μεζέδες. Και φυσικά το soundtrack του καλοκαιριού ήταν ο ρυθμός του Cars 2 που μόλις είχε βγεί στους κινηματογράφους! Για κάποιο λόγο σ αρέσει να βάζεις τα αυτοκινητάκια στη σειρά. Ο θείος σου γελάει πολύ με αυτή σου την εμμονή. Τα στοιχίζεις πάνω στο μπράτσο του καναπέ και πριν καταλάβω πότε τα βλέπω στοιχισμένα στο κατώφλι της πόρτας. Σε τρίτη ματιά είναι όλα πάνω στο τραπέζι.

Τον Οκτώβριο ξεκίνησες και παιδικό. Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί. Σε βλέπω το παλεύεις κι αυτό. Τώρα τελευταία κλαίς αλλα με αποχαιρετάς. Με φιλάς μου λες bye bye και σα να μου λες “οκ, θα περάσω καλά, αλλά ασε με να ξεσπάσω.” Το φθινόπωρο βολτάραμε πολύ πάλι. Ήρθαν φίλοι, συγγενείς, πήγαμε βόλτες κι εκδρομές. Τρέχουν οι μέρες σαν το ποτάμι που προσπαθώ να πιάσω μές στην φωτογραφική μου μηχανή, και μέσα στα άρθρα αυτά.

Ήρθε κι επαίτειος του ένα χρόνου από την επιστροφή στην Βρετανία.Κι εσύ έτσι ξαφνικά, αφού έσβησες τα τρίτα σου κεράκια αποφάσισες να ανοίξεις το στόμα σου και να πεις όλα όσα δεν είπες τόσο καιρό. Όλα μα όλα στα αγγλικά. Ώρες ώρες αισθάνομαι σαν να με μεταφράζεις. Ο διάλογος είναι πλήρης, απλά μου απαντάς στα Αγγλικά. Και τώρα τελευταία ειδικά, δε βάζεις και γλώσσα μέσα! Και αυτό που με εντυπωσιάζει δεν είναι πώς μιλάς, αλλά το τί λες. Ολόκληρο μυθιστόρημα που μου το εξηγείς σα να θες να το καταλάβω, μη μείνω πίσω στην εκπαίδευσή μου. Κι έτσι τώρα το βουλώνω εγώ μικρό μου μαϊμουδάκι. Να σε ακούσω να δώ τί θα πείς. Γιατί πρέπει να σου ομολογήσω πως έχω αρχίσει να σε θαυμάζω! Γιατί ο κόσμος σου είναι πολύ παραμυθένιος! Κι εκεί που περίμενα ότι με το να είσαι γονιός ότι σοβαρεύεις τελικά σαν να βλέπω την τρυπούλα που οδηγεί στον κόσμο σου…και αρχίζω να την σκαλίζω …να δω αν με χωράει…

Καλή Χρονιά μικρέ μου!
Χαίρομαι τόσο που το 2012 θα είναι γεμάτο περιπέτειες μαζί σου!

4 thoughts on “Eνδοοικογενειακά: Αυτά που δεν πρόλαβα να καταγράψω το 2011.

  1. Πολύ όμορφη η αναδρομή στη χρονιά που πέρασε και πολύ αληθινή! Είναι μια περιπέτεια η ζωή κι εσύ βουτάς με τα μούτρα! Σίγουρα ο γιος σας θα την πάρει προίκα τη λαχτάρα για ζωή και δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο δώρο! Καλή χρονιά λοιπόν!

  2. Με συγκίνησες! Να είστε όλοι καλά και να χαίρεστε τις πολύτιμες στιγμές της μέρας, του μήνα, της χρονιάς, της ζωής…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s