Twentyfour snowy hours! Εικοσιτέσσερις χιονισμένες ώρες!

It’s one o clock in the morning and everything outside is completely white! Within the past hour and ahalf everything has been covered by this amazing untouched blanket! I open the door to our house to take some photos. In the middle of the road there is a man walking, the only one around. “Hello!…what a night eh?” he shouts whilst trying to safely walk. It is funnly to watch him walk where it is normally the middle of the two lanes. “Yes it is!” I said back clicking away! Unlike any other snowy day, the night was extremely peaceful. Tiny snowflakes were falling rapidly. It didn’t feel like a deep wintery night. It’s all very magical…and I refuse to go to sleep in case I miss it.

Είναι μία το πρωί και έξω όλα είναι κατάλευκα! Την τελευταία μιάμιση ώρα τα πάντα γύρω μας, φυσικά ή τεχνητά, έχουν καλυφθεί από μια πανέμορφη λευκή κουβέρτα! Ο μικρός κοιμάται. Ανόιγω την εξώπορτα και βγαίνω έξω για άλλη μια φορά, να πάρω κι άλλες φωτογραφίες. Στη μέση του δρόμου ένας άντρας περπατάει. “Γεία!….τί νύχτα έτσι?!” φώναξε για να τον ακούσω. Μου φαίνεται αστείος έτσι αργά που περπατά στη μέση του δρόμου, εκεί που συνήθως περνάνε μόνο αυτοκίνητα. “Ναι είναι!” απάντησα και συνέχισα να φωτογραφίζω. Μονάχα μια τέτοια μέρα θα μου μίλαγε κάποιος άγνωστος στο δρόμο. Οι νηφάδες του χιονιού είναι πολύ πολύ μικρές και λεπτές. Δε σου γεμίζουν το μάτι ότι είναι υπεύθυνες για αυτό το θέαμα. Δεν θα μπορούσες να το πείς και κακοκαιρία. Όλα είναι ήρεμα γύρω, είναι σαν μια μαγική βραδιά…. και δε θέλω να κοιμηθώ μη τη χάσω.

Rewind a few hours and it is just before eight o clock. Alexandros’s bedtime. The snow only just started falling. I pick him up and show him the flakes outside our bedroom window. He went quiet and was looking around…. “It’s snowing It’s snowing!”  he starts shouting! Popped his hand outside the window to touch the flakes. He comes back inside, climbs on our bed and starts jumping up and down. “Father Christmas is coming!Father Christmas is coming!Father Christmas is coming!” We can’t stop laughing. We explain how the big redcoat guy will not be visiting anytime soon and that he has done his job for the year. He is still jumping up and down on our bed ” Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!” What are you meant to say to that?!

Λιγες ώρες νωρίτερα, είναι λίγο πριν τις οκτώ, λίγο πριν κοιμηθεί ο Αλέξανδρος. Μόλις άρχισε να χιονίζει. Τον σηκώνω, ανοίγω το παράθυρο και του δείχνω τις πρώτες νηφάδες. Χαμογελάει, δεν μιλάει πολύ. “It’s snowing It’s snowing!” (χιονίζει! χιονίζει!) αρχίζει να φωνάζει! Βγάζει το χεράκι του έξω να πιάσει τις νηφάδες. Ξαναμπαίνει μέσα, φεύγει από την αγκαλιά μου, ανεβαίνει στο κρεβάτι και αρχίζει να χοροπηδά. “Father Christmas is coming!Father Christmas is coming!” (έρχεται ο άγιος Βασίλης). Μας έπιασε νευρικό γέλιο. Του εξηγούμε πως ο χοντρούλης κύριος δε θα έρθει απόψε και ότι δε θα έχει δώρα το πρωί. Συνεχίζει να χοροπηδά με ενέργεια, αλλά μας ακούει ” Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!” (έρχεται ο Μάννυ το μαμούθ!) Τί μπορείς να απαντήσεις σε αυτό?! απλά γελάσαμε όλοι με μιά παιδική χαρά! χιονίζει έξω! Γιατί όχι, να βλέπαμε λέει το Μάννυ το μαμούθ να περπατά στη μέση του δρόμου μας… άντε μετά να κοιμηθούμε!

It’s eight in the morning. I open my eyes, and remember! I get up and open the curtains. Yeeeeeah! It’s all brilliant white! I want to wake everyone up!! I am so excited! Before I even put myself into the diallemma I can hear the rattle of the two giraffes. ” Good morning Alexandros, look! Everything is white!” I hold him next to the window. ” “whooooao, mummy, look at all the snow!” He’s got his nose stuck on the glass for a while..He jumps into our bed and we have a play and a lie in. I am so glad it is a Sunday!

Είναι 8 το πρωί. Ανοίγω τα μάτια μου και τρέχω να ανοίξω τις κουρτίνες. Ναιαιαιαιαια! Όλα είναι λευκάαααα! Θέλω να τους ξυπνήσω όλους! Δε προλαβαίνω. Ακούω τα κουδουνίσματα των Gerry να πλησιάζουν. “Καλημέρα Αλέξανδρε, κοίτα! Όλα είναι χιονισμένα!” Τον ανεβάζω στο παράθυρο. “ουάου, mummy, look at all the snow!” (κοίτα το χιόνι μαμά) έχει κολλήσει τη μύτη του στο τζάμι για ώρα. Έρχεται στο κρεβάτι μας και παίζουμε ώρα. Τι ωραία που είναι Κυριακή και μπορούμε να το χαρούμε!

 

We all spent the morning in the garden. Exploring the transformation. Alexandros was the first to step on the snowy blanket. Phil and I are now making a snowman. I haven’t made many snowmen in my life, and those made where always with my husband. He knows how much I love it and we get working! Alexandros is not happy with the cold or the fact that all the attention is now on a pile of snow. He goes into a tantrum and refuses to help us out. Phil and I carry on playing in the snow, determened to make a bigger snowman than last year. When we finish I go inside and calm Alexandros down. Within seconds he turns happy and we are now looking for a name…”Snowy-Stavros” it is! Later on and whilst cooking I sneak out to make a smaller one. This is Rita the Snowman-eeta and it is dadicated to a webfriend Magicasland because for weeks now she has been excited to see some snow.

Το πρωί βγήκαμε στο κήπο. Κοιτάζαμε όλοι με θαυμασμό τις αλλαγές γύρω μας. Ο Αλέξανδρος ήταν ο πρώτος που πάτησε στο χιόνι και για κάποιο λόγο μου έχει μείνει αυτή η εικόνα. Ο Phil κι εγώ ξεκινάμε να φτιάχνουμε χιονάνθρωπο. Είναι ένα σπορ που πάντα με ενθουσιάζει! Δεν έχω φτιάξει πολλούς χιονάνθρωπους στη ζωή μου, και όλοι είναι μαζί με τον Phil. Το ξέρει, το θυμάται πόσο με τρελλαίνει! Αποφασίζουμε να κάνουμε έναν μεγαλύτερο από πέρσυ και ριχνόμαστε στη δουλειά. Ο μικρός τσαντίζεται με το κρύο και το ρυθμό που δουλεύουμε και κυρίως με το ότι η προσοχή έχει μετατοπιστεί στο σωρό από χιόνι. Μπαίνει μέσα και αρχίζει τα κλάματα. Μας πιάνει υστερικό γέλιο με τον Phil. Τον αφήνουμε να ξεσπάσει μέχρι να τελειώσουμε. Αργότερα, κουρασμένοι, μπαίνουμε μέσα και ξεκινάμε να ψάχνουμε όνομα για τον κύριο με το πορτοκαλί καπέλο στην αυλή μας. Ο μικρός γελάει πάλι. Το όνομα αυτού “Snowy-Stavros”. Αργότερα και ενώ μαγειρεύω αποφασίζω να φτιάξω κι έναν μικρούλι. Αυτή είναι η “Ρίτα η Snowman-ίτα” και είναι αφιερωμένη στην Magicasland γιατί εδώ και βδομάδες τη διαβάζω στο twitter να πετάγεται στην ιδέα του χιονιού.

It’s lunchtime and I made my own version of shepperds pie. I thought it was just right for the day and I have to say, it went down a treat!

Η ώρα του φαγητού και έφτιαξα μια shepperds pie αρκετά παραλλαγμένη με μεσογειακές επιρροές. Δεν αλλάζουν εύκολα αυτά. Και δεν είδα και κανέναν παραπονεμένο, δηλαδή!

It’s 2 o clock and we are walking tawards Blackheath, everything is white!!!!

Είναι 2 και έχουμε πάρει το δρόμο για το Blackheath. Όλα γύρω μας είναι λευκάααααααααααα!

Like living in a painting!

Σαν να ζείς σε έναν πίνακα!

Greenwich park, the North entrance.

H είσοδος για το πάρκο του Greenwich.

One of our favorite Pavillions. We have spent so much time at their garden over in the summer, it’s odd seeing it covered in snow.

Ένα από τα αγαπημένα μας καφέ στο πάρκο. Το καλοκαίρι και την Άνοιξη περάσαμε τόσες πολλές ώρες εκεί, το μέρος είναι τόσο οικείο, αλλά το χιόνι το κάνει τόσο διαφορετικό!

On the Greenwich Observatory the view is just spectacular! The park is covered in white and Canary Wharf is on the background. I wasn’t expecting so many people! Everyone seems to be on the park! And there’s so many sledges out there, where did they get them from? ” I told you we should have got one too!” I hear Phil getting exhited whilst sipping his takeaway tea.  There’s two and three of them on one tiny piece of plastic slidding down hills! Those Brits are just nuts! Or is it that I am a little less brave than I thought I was… Right in front of me a dad has put his two boys on the sledge he is climbing. The one in the middle is younger than Alexandros. I see them go and I can hear the scream of the little one and the laughte from dad. They have now dissapeared to a dot, but I can still hear the little one scream. “Maybe next year…” I reply and I am glad I didn’t give in…this year anyway. And anyway, what happened to Health and Safety? pffft I smile with the sound of my thoughts. A small chocolate bar has made Alexandros’s day perfect!

Πάνω στο παρατηρητήρειο του Γκρίνουιτς η θέα ήταν απίστευτη! Όλο το πάρκο ήταν καλλυμένο στα λευκά! Αυτό που δεν περίμενα ήταν τόσο κόσμο! Είχαν βγεί όλοι έξω! Και τόσα πολλά έλκηθρα, από πού ξεφύτρωσαν? “See I told you everyone would be sledging! We should have got one too!” Βλέπω τον Phil δίπλα μου με το ζεστό τσάι στο χέρι να τους ζηλεύει, ρείχνω μια ματιά και βλέπω δικάβαλα και τρικάβαλα έληθρα να γλιστράνε πολύ γρήγορα τους λόφους. Είναι τρελλοί αυτοί οι Βρετανοί! Ή μήπως τελικά είμαι πιο φοβιτσιάρα απ ότι νομίζω? Βλέπω έναν μπαμπά μπροστά μου να έχει βάλει τα δυό του μικρά μπροστά του στο έλκηθρο. Στη μέση το ένα μικρό ήταν χαλαρά πιο μικρό απ τον Αλέξανδρο. Αρχίζουν να τσουλάνε και ακούω την τσιρίδα του μωρού και τον μπαμπά να γελάει! Έχουν γίνει μια μικρή κουκίδα πιά αλλά τη τσιρίδα την ακούω ακόμα. “Maybe next year…” απαντάω και χαίρομαι που δεν ενέδωσα, για φέτος τουλάχιστον. “Και εν πάση περιπτώσει πού είναι το Health and Safety?!” Με πιάνω να σκέφτομαι και γελάω με τον εαυτό μου. Ο μικρός έχει χαζέψει με όλα, αλλά δε μου αφήνει το χέρι. Μία σοκολατίτσα τον σιγουρεύει ότι είναι μια ωραία μέρα.

I find myself smiling constanly! So much snow…everywhere… I wonder if we will have more snowy days in the future. Who knows! We have to make the most of this one! I am secretely beginning to see how many things i have miss out on when insisting to live in the centre of cities. I am so glad we are not in a flat. And it took a lot for me to say that!

Με πιάνω και χαμογελάω συνέχεια! Τόσο χιόνι…σε τόσα μέρη… παντού! Αναρωτιέμαι αν θα ζήσουμε πολλές τέτοιες χιονισμένες μέρες. Ποιός ξέρει, ας χαρούμε τη σημερινή! Σκέφτομαι πόσες τέτοιες μέρες έχασα σαν παιδί και σαν ενήλικη όταν επέμενα να μένω στο κέντρο της κάθε πόλης που ζούσα. Σε καμία περίπτωση δεν είμαστε επαρχία, και πολλοί φίλοι μας γελανε όταν τους μιλάω γι αυτή την αίσθηση. Πόσο χαίρομαι που δεν είμαστε πια σε διαμέρισμα, όμως! Πόσα πολλά χάνουμε κλεισμένοι στα κουτάκια μας…

We continued to walk around the park and there were so many groups of people playing snowfights and building snowmen, it felt really good!

Συνεχίσαμε τις βόλτες στο πάρκο και είχε τόσο πολύ κόσμο που έπαιζε χιονοπόλεμο, γελούσε δυνατά, και φτιάχνανε χιονάνθρωπους!

We got home and Snowy-Stavros and Rita were waiting for us. Around of hot Vimpto and teas and we cuddled up in the sofas. “yes, you can put on Cars 2 Alexandros…” He is tired from all the excitement, the snow and everything being different. Cuddle up time!

Φτάσαμε σπίτι και η Ρίτα με τον Snowy-Stavro μας περιμένανε. Ένας γύρος ζεστά φλιτζάνια και χουχουλιάσαμε στους καναπέδες. “Εντάξυ Αλέξανδρε, θα βάλουμε το Cars 2….” Είναι εξουθενωμένος από όλη τον ενθουσιασμό της ημέρας, το χιόνι, όλα διαφορετικά! Αγκαλίτσα time!


6 thoughts on “Twentyfour snowy hours! Εικοσιτέσσερις χιονισμένες ώρες!

  1. Simply “ζηλεύω”!! Μην σου πω ότι μικρή μου δεν έχει δει χιόνι πραγματικό, παρά κάτι γιαλαντζή νιφάδες, κάποια πρωτοχρονιά στο Μπαθ. Εnjoy 🙂

    1. χαχα “γιαλαντζή νιφάδες”!! Πώς το συνέδεσες! Bath δεν έχω πάει και πολύ θέλω! Θα το βάλουμε στο ανοιξιάτικο πρόγραμμα μου φαίνεται… Με τις δικές σου φωτογραφίες έχεις ανάψει συζητήσεις εδώ στα κρύα! Νομίζω ήρθε ο καιρός να περάσουμε μια βόλτα…να δούμε πότε όμως! will let you know! 🙂

  2. Πολύ όμορφες εικόνες και φωτογραφίες για κορνίζα, πραγματικά! Ευχαριστούμε για το μοίρασμα!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s