Adventures keep us alive.

Εκεί στο πουθενά μέσα στη μέση του Τάμεση πάνω σε μια βαρκούλα που καθόλου δε μου γέμιζε το μάτι, μούσκεμα από τη βροχή και φορώντας ένα παλιό δανεικό αδιάβροχο, είδα τη βάρκα να σηκώνεται, τον άντρα μου να οδηγεί (!), τον παλιό ναυτικό να γελάει με τις φωνές μου και να αισθάνομαι την αδρεναλίνη να ρέει στις φλέβες μου!

Όλα ξεκίνησαν όταν είπαμε να δούμε στα πλαίσια του London Open House ένα από τα κτήρια στο Τάμεση, το Greenwich Yaght Club. Αυτό που με τρελλαίνει με το London Open House είναι ότι τις περισσότερες φορές, και αν αποφύγεις τα πολύ γνωστά κτήρια του Λονδίνου που ανοίγουν τις πόρτες τους εκείνο το Σαββατοκύριακο, είναι οι ίδιοι οι χρήστες που σου δείχνουν τις εγκαταστάσεις τους. Ο ενθουσιασμός τους για το κτήριο είναι πάντα εμφανείς, η συμμετοχή είναι εθελοντική άλλωστε. Βλέποντας ένα κτήριο μέσα από τα μάτια ενός ευχαριστιμένου χρήστη μπορείς να μάθεις πολλά και κυρίως τη σημασία που έχει όταν το αποτέλεσμα είναι καλό. Δεν το είχα πολυσκεφτεί όλο αυτό σε σχέση με το yaght club. Τη ξενάγιση μας την έκανε ένας από τους διοργανωτές των εκδηλώσεων ο οποίος στη κυριολεξία χοροπηδούσε στο κάθε του βήμα.

Το κτήριο ήταν σχεδιασμένο με πολύ λεπτομέρεια, καθόλου δήθεν και στην ουσία αναδείκνυε τη χρήση του χώρου. Μπορώ να μιλήσω πολύ ώρα για αυτά τα καλοσχεδιασμένα κέλυφη που ουσιαστικά είναι το σπίτι για τη συντήρηση των πλοίων του club. Σχολιάζαμε διάφορα με τον άντρα μου και ακολουθούσαμε το πλήθος. Η ξενάγηση τελείωσε στο bar του club. Και ενώ έβγαζα τις καλλιτεχνικές μου φωτογραφίες..

.

είχε πιάσει την κουβέντα ο άντρας μου μ έναν τύπο. Από το body language, φαινόντουσαν και οι δυό πολύ ενθουσιασμένοι. Μ έπιασε η περιέργεια του τί μπορεί να λένε. Πάω κοντά με το χαμόγελο στα χείλη…”…come on then hop on!” άκουσα τον τύπο να λέει. Για πότε με ντύσανε με αδιάβροχο δεν κατάλαβα. Κι εκείνη τη στιγμή που πάω να πατήσω το πόδι μου στη βάρκα που ανεβοκατέβαινε από το κύμμα, συνειδητοποιώ τον γρί ουρανό γύρω μου, ασορτί με την γκρί θάλασσα “what the heck am I doing!” σκέφτηκα αλλά ήταν πολύ αργά για να κάνω πίσω. Και η βάρκα έτρεχε και η μπόρα ξεκίνησε και όσο του έδινε να καταλάβει, τόσο γούσταρε ο βαρκάρης και γκάζωνε. “so what’s the restriction limit? ρώτησε ο άντρας μου. “Οn this part of the river? there isn’t one!” και γέλασε με τη καρδιά του. Από την αδρεναλίνη άρχισα να γελάω υστερικά…Γέλαγα εγώ, γκάζωνε αυτός…μας πήγε μέσα από μέρη που δεν έχω εντοπίσει ακόμα στο googlemaps! Και κάποια στιγμή λέει δίνει και το τιμόνι στον άντρα μου ο οποίος, προς μεγάλη μου έκπληξη, όχι μόνο το πήρε αλλά γκάζωνε και πολύ περισσότερο! “what are you screaming about?” γύρισε και με ρώτησε κάποια στιγμή ο τύπος ενώ, δίπλα στη μηχανή στο πίσω μέρος της βάρκας, ναι, το μόνο που ακουμπούσε στο νερό, πάσχιζα να κρατηθώ. “I don’t know what else to do…!” φώναξα πίσω. “you can keep quiet!” είπε και γέλασε για άλλη μια φορά με τα πνευμόνια του!

Η μπόρα πέρασε, το ουράνιο τόξο βγήκε μέσα στη γκριζαμάρα και επιτέλους πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Βγαίνοντας από τη βάρκα έτρεμαν τα πόδια μου και τα μάγουλά μου πονούσαν από το υστερικό γέλιο. Τον ευχαριστήσαμε για τη βόλτα (κυρίως ο άντρας μου!!) δώσανε υποσχέσεις για μελλοντικές βόλτες και events και φύγαμε ενώ ο δεύτερος κύκλος της βροχής μόλις ξεκινούσε. “what the h… did just happen?!” Γυρίσαμε σπίτι βρεγμένοι ως το κόκκαλο και βάλαμε να φτιάξουμε καφέ. Κάτι μέσα μου γούσταρε τρελλά! Παράνοια; εγω 😉

2 thoughts on “Adventures keep us alive.

    1. ήταν μια μέρα που είχα πεί στο twitter ότι έζησα σουρεαλισμό και με ρώτησες τί έγινε…ε, αυτό έγινε! χαχαχαχα!

      ΥΓ. χαχαχαα…. θαλασσόλυκο…. χαχαχαχαα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s