the countdown..

Λίγες μέρες μείνανε για να φορτώσω τον μικρό στο αεροπλάνο (με φουλ εισητήριο παρακαλώ, σα δε ντρέπεστε οι αερογραμμές…έτσι για να υπογραμμίζουμε κάποια πράγματα, κι εσύ μικρέ αν με διαβάζεις μετά από χρόνια θέλω να το λάβεις υπόψη σου και να το καταγράψεις στις προσπάθιες που έκαναν οι γονείς σου για να έχεις γερή δοση από την  άλλη πατρίδα σου) και να έρθουμε στην Ελλάδα.

Πώς αλλάξανε τα χρόνια, και πώς από τα φοιτητικά καλοκαιρινά countdown για Ελλάδα, ήρθαμε τώρα στα οικογενιακά…. Περιμέναμε τότε, ειδικά τα πρώτα χρόνια, πώς και πώς να έρθουμε. Θέλαμε να παραδώσουμε όλες τις εργασίες πριν την ημέρα που πετάγαμε. Και με το που ερχόμασταν Ελλάδα, εμείς οι Ελληνικές παρέες στο εξωτερικό, εξαφανιζόμασταν. Πηγαίναμε να ανταμώσουμε τους “κολλητούς” μας. Τι μεγάλη αυταπάτη ζούσαμε. Στη δική μας τη σχολή εδώ δε προλάβαινες να αναπνεύσεις. Εγώ δηλαδή έτσι αισθανόμουν. Σε κουβέντες με άλλους Έλληνες ονειρευόμασταν τα παλιά σχολικά μας στέκια. Εκεί που φανταζόμουν ότι θα πίνει ακόμα καφέ η φίλη μου η Ε. Τους γνώριμους δρόμους της Αθήνας, τα κίτρινα ταξί και το σχολικό χαβαλέ. Είχαμε σπάσει τα νεύρα των Άγγλων συμφοιτητών μας οι οποίοι φαντάζομαι λίγο από ζήλεια λίγο από έλλειψη ταύτισης είτε μας τη λέγανε είτε απλά μας αποφεύγανε τις τελευταίες μέρες των εξαμήνων. Ή μήπως ήταν ιδέα μου; Γιατί η αλήθεια είναι πώς όταν μιλάς συνέχεια για το εκεί, ουσιαστικά σνομπάρεις το εδώ. Εγώ πάντως θα είχα νευριάσει στη θέση τους.

Ποιός θα μου το έλεγε τότε ότι θα ερχόταν η μέρα που αυτό το ίδιο countdown θα έπεφτε ασήκωτο. Και η πλάκα είναι πώς δεν είναι το εκεί που με βαραίνει, αλλά ότι δεν θα είμαι εδώ. Πόσο κωμικό μου φαίνεται όλο αυτό! Θέλω το σπίτι μου και τον άντρα μου και το εδώ μου. Θέλω τη βροχή μου και τον καφέ φίλτρου μου και το κρασάκι μου τις Παρασκευές μπροστά από αγορασμένο dvd, τις ευχητήριες κάρτες πάνω στο τραπεζάκι και τον πακεταρισμένο μου κιμά. Το εκεί μου φαίνεται κουραστικό. Όλα αυτά τα μικρά στα οποία θα σιωπίσω γιατί τα θέλω αλλιώς. Αλλά και να τα πω θα φανούν γελοία και ασήμαντα. Και όλη αυτή η προσπάθεια που πρέπει να ξαναγίνει για να γεφυρωθεί το κενό σε φιλίες. Ωραίο θα’ταν να προσπαθούσαμε όλοι λίγο περισσότερο πάντως (αυτό είναι παράπονο διαχρονικό άρα άτοπο σε τούτο το ποστ). Δεν νομίζω ότι πολλοί από τους φίλους και συγγενείς καταλαβαίνουν τί θα πει να γυρνάς μετα από μήνες. Έχει μια διαδικασία, κυρίως ψυχολογική. Γιατί, ναι μεν όταν κατεβαίνεις από το αεροπλάνο και σε χτυπά το κύμμα ζεστού αέρα αισθάνεσαι ότι γύρισες σπίτι σου, αλλά με το που πάς να μιλήσεις… Το χιούμορ είναι άλλο πια. Οι προσλαμβάνουσες διαφορετικές, για να μη πώ για τις “ατάκες”. Το ξέρω ότι έκανα 2 χρόνια εκεί πρόσφατα, αλλά ποτέ δε θα καταφέρω να καταλάβω τι θα πεί “δεν τη παλεύεις” και πού κολλάει το “οέο”. Μεγάλα τα κενά που τα πρώτα χρόνια που έλειπα έτρεχα να τα καλύψω. Τώρα πια κουράστηκα. Δε με ενδιαφέρει κι όλας. Που θα πεί ότι μεγαλώνει το κενό. Και τελικά το όλο ταξίδι γίνεται πολύ κουραστικό. Αντί για διακοπές ξεκούρασης, γίνεται ταξίδι επανασύνδεσης με κάποιους λίγους που ελπίζεις ότι θέλουν να είναι δεμένοι με σένα, με μία χώρα που δεν είναι πια η παιδική σου.

Ένας΄Ιρακινός καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο θυμάμαι να μου λέει με τόση λαχτάρα ότι θέλει να πεθάνει στη χώρα του. Είχε διαρρεύσει ότι ήταν ένας από τους Αρχιτέκτονες που σχεδιάσανε κρυφά παλάτια και καταφύγεια στη πατρίδα του και είχε φυγαδευτεί με τις πολιτικές αλλαγές για να γλιτώσει τη ζωή του. Δεν μπόρεσε ποτέ να γυρίσει ούτε για ένα ταξίδι. Για πολλά χρόνια, δεν μπορούσε ούτε να επικοινωνήσει με την οικογένειά του για να μη κινδινεύσει η ζωή τους. Θυμάμαι που μας μιλούσε για το Ιρακ και το πώς ήθελε να γυρίσει. Μια μέρα ήρθε η κόρη του στο γραφείο του, μια κοπέλα στην ηλικία μου με άπταιστη Σκωτσέζικη προφορά. Πιάσαμε κουβέντα. Όταν έφυγε μιλούσαμε με τον καθηγητή μου και τον ρώτησα αν έχει σκεφτεί ότι αν ποτέ γύριζε θα ήταν μία άλλη χώρα στην οποία θα πήγαινε και όχι αυτή που άφησε πίσω. Το ξέρω μου είπε και εκείνη τη στιγμή ήταν που κατάλαβα ότι δε θα γυρίσει ποτέ.

Πριν από κάποιες μέρες το BBC έδειχνε ένα ντοκουμαντέρ με τίτλο Illegal Immigration Destination UK. Παρακολουθούσε δύο διαφορετικές πορείες παράνομων μεταναστών με προορισμό τη Βρετανία. Η μία πορεία μάλιστα ήταν μέσω της Ελλάδας. Εδειχνε από πού ξεκίνησαν και με τί καθεστώτα και πώς προχωρούσαν με μοναδικό στόχο τη ζωή στη Βρεττανία. Χωρίς να γνωρίζουν τί θα κάνουν όταν έρθουν εδώ ούτε κάν τί ζωή ονειρεύονταν. Περνούσαν πάνδεινα. Ακόμα και το ντοκυμαντέρ αυτό να μη προβληθεί ποτέ στην Ελλάδα νομίζω μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας όλοι έχουμε κάνει, καταλλαβαίνετε τί εννοώ. Αυτό που με σόκαρε ήταν όταν κάποια στιγμή τους έδειχνε να παίρνουν τηλέφωνα σπίτια τους. Τους ρώτησε ο παρουσιαστής αν είπαν στις οικογένειές τους για όλα όσα τους συμβαίνουν. Η απάντηση είναι όχι. Κι έτσι εξακολουθούν να ξεκινάνε και άλλοι για αυτό το ταξίδι. Κι εδώ, παρόλο που ο παραλληλισμός είναι άκυρος, αυτή η αλήθεια είναι κοινή.

Όταν φεύγεις από τη χώρα σου, είναι πολύ δύσκολο να επικοινωνήσεις τις δυσκολίες που έχεις στην άλλη χώρα. Γι όσους από εσάς φεύγετε από την Ελλάδα,  όταν ο αρχικός ενθουσιασμός περάσει, θα με θυμηθείτε. Αλλά κυρίως, για εσάς που είστε φίλοι ακόμα στην Ελλάδα και που έχετε καταφέρει το τηλέφωνο να μην είναι βαρύ όταν θα σας καλέσω, please keep trying I do appreciate it, και ευχαριστώ.

5 thoughts on “the countdown..

  1. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο (κι άλλη slung ελληνική φράση από διαφημιστικό σποτ, ξέρω, αλλά μου κόλλησε τέλεια!)
    Να περάσετε υπέροχα και να απολαύσετε τη θάλασσα, την ελληνική κουζίνα – φιλοξενία – μουσική και φυσικά τους αγαπημένους σου ανθρώπους.

    Μη νομίζεις ότι εμείς που “μένουμε Ελλάδα” κοπιάζουμε πολύ λιγότερο για να αισθανθούμε αποδεκτοί όταν πάμε στα μέρη της Ελληνικής περιφέρειας. Σαν UFO αισθανόμαστε…

    Καλό καλοκαίρι Elisa 🙂

  2. Μμμ… ένα χρονικό ταξιδιού τόσο μοναδικό αλλά μαζί και οικείο-ως μέρος του “εκεί” να ξέρεις ότι αντίστοφη μέτρηση υπάρχει κι εδώ: ολόκληρο ταξίδι μου φαινόταν τότε να πάμε στο παλιό αεροδρόμιο, θυμάμαι την αγωνία για μοίρασμα τραγουδιών, ταινιών, τηλεοπτικών σειρών! Και με χαρά ανακαλύπτω ότι σήμερα υπάρχει λαχτάρα, έγνοια, αλλά αντί για αγωνία, η σιγουριά της φιλίας! Καλή αντάμωση!

    1. πολύ ωραίο να το ακούς, κι ας το ξέρω ότι ισχύει αυτό για τη δική μας φιλία….Καλή αντάμωση…. 🙂

  3. Λιγο μελανχολικό και έξω από αυτά που μας έχεις συνηθίσει…γιατί κοριτσάκι…..”εδώ έχει πάντα ήλιο” και σε….σας περιμένουμε να σας δούμε και να γνωρισει ο μικρός Αλέξανδρος την μικρή Μαρίτα…μπορεί να γίνουν φίλοι που ξέρεις!!! μην ξεχασεις να τηλεφωνήσεις!!

    Ε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s