“well done daddy!”

Είναι μόλις επτά οι μήνες που είμαστε μόνιμα Λονδίνο. Για μας είναι όλα οικεία, γυρίσαμε σπίτι μας. Για τον μικρό όλα καινούρια, αυτός άφησε το σπίτι του. Και ενώ τις πρώτες εβδομάδες μιλούσε κυρίως Ελληνικά, τώρα πια μιλάει μόνο Αγγλικά. Εξακολουθώ να του μιλάω αποκλειστικά στα Ελληνικά, αλλά λίγο η τηλεόραση και τα καρτούν και κυρίως νομίζω η αντίληψή του ότι εδώ τα Ελληνικά δε φτουράνε, την πήρε την απόφαση ο μικρός και μου την έκανε! Πολλές φορές με κουράζει όλο αυτό.

-Θέλεις να παίξουμε με τον δεινόσαυρο Αλέξανδρε?

-yes, mummy the dinasaur!

-Πάμε στο κήπο να ποτίσουμε τα λουλούδια?

-no, no flowers, water me mummy!

Σαν να έχει βάλει πείσμα να μεταφράζει όλες μας τις κουβέντες. Γιατί τον θυμάμαι όταν πρωτοήρθαμε. Τις πρώτες φορές που είχα βρεθεί με φιλενάδες μου και μιλούσαμε αγγλικά είχε νευριάσει μαζί μου! Σαν να τον είχα απογοητεύσει. Είναι το άλλο μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου που εκείνος αγνοούσε. Τι κι αν μιλάμε πάντα αγγλικά με το μπαμπά του, στη δική του πραγματικότητα η διγλωσσία είναι απολύτως φυσιολογική. Τώρα βέβαια το έμαθε! Σου λέει χαζός είμαι. Θα τη στρώσω εγώ. Θα της μιλάω συνέχεια αγγλικά και θα τη τουμπάρω! Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι οσο αγώνα κάνω εγώ για να τον μάθω τη μητρική μου γλώσσα, τόσο αγώνα κάνει κι εκείνος να μου μάθει τη πατρική του!

-πατάτες Αλέξανδρε, θέλεις?

-no πατάτες mummy, potatoes!

-potatoes. Πετάγεται ο άντρας μου.

-that’s right! well done daddy!

ΥΓ. δε θα πάμε καλοκαίρι στην Ελλάδα? Θα σε στρώσω…..χαχαχα…!

14 thoughts on ““well done daddy!”

  1. Αχ το μικρούλι, πανέξυπνο χεχε.. Θα σου πρότεινα να του πάρεις dvd στα Ελληνικά και ίσως να μην του απαντάς όταν σου μιλάει στα Αγγλικά; Πάντως φαντάζομαι πόσο δύσκολο είναι για σένα να προσπαθείς να του μάθεις τη γλώσσα όταν δεν την ακούει πουθενά γύρω του..

  2. η αδελφή μου μένει Βέλγιο και μιλάει μόνο ελληνικά στον ανηψιό μου (5χρονών), όμως αυτός της απαντάει πάντα στα γαλλικά. όταν έρχεται για διακοπές το καλοκαίρι μας μιλάει ελάχιστες φορές στα ελληνικά παρότι τα καταλαβαίνει πολύ καλά. είναι πολύ δύσκολο πάντως και για το παιδί και για το γονιό

    1. 5 είπες έτσι? Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα… Έχει πολύ να κάνει με πολλούς παράγοντες. Πάντως σίγουρα το καλύτερο είναι ο χρόνος διαμονής στην Ελλάδα τα καλοκαίρια. Εγώ δε βλέπω τον μικρό να δυσκολεύεται, απλά όπως όλοι μας τεμπελιάζει και βαριέται να μάθει. Αυτό είναι το παιχνίδι που παίζεται! Ίσως γι αυτό λένε ότι τα δίγλωσσα είναι κ έξυπνα, γιατί πρέπει να μαθαίνουν συνέχεια (λέει πάντα η κουκουβάγια μάνα έτσι? lol!)

    2. Τί είπες τώρα! Εγώ γεννήθηκα στο Βέλγιο από ελληνική οικογένεια αλλά γυρίσαμε στην Ελλάδα και ήμασταν πάντα ένα γλωσσικό πανδαιμόνιο. Ακόμα και τώρα που γεράσαμε (που λέει ο λόγος). Σε άλλη γλώσσα ξεκινάει ο ένας, σε άλλη συνεχίζει ο άλλος, βάζουμε και δικές μας λέξεις στο mix που ανάθεμα κι αν καταλάβει κάποιος ξένος, τέλος πάντων εμείς συνεννοούμαστε αλλά φαντάζομαι κάποιος τρίτος θα ξύνει το κεφάλι του με απορία αν μας βλέπει. Η πλάκα είναι ότι μιλούσαμε στα Ελληνικά στο Βέλγιο και στα Γαλλικά στην Ελλάδα. Το γιατί να μας το εξηγήσει ένας ψυχολόγος παρακαλώ!!!!!

      Αλλά σοβαρά τώρα, όταν μεγαλώνεις δίγλωσσος, φαίνεται δύσκολο, και είναι σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά είναι τόσο φυσιολογικό για εσένα τον ίδιο που δεν το σκέφτεσαι καν. Και κυρίως: ακόμα κι αν δεν μιλάς στη μία γλώσσα, δεν σημαίνει ότι την ξεχνάς. Απλά κάποιες φορές θέλεις λίγο “ζέσταμα” μέχρι να πάρεις μπροστά, ε αυτό δεν είναι τόσο τραγικό! Κάποιες φορές με έχουν ρωτήσει ποιά θεωρώ ως μητρική μου γλώσσα κι ειλικρινά δεν μπορώ να διαλέξω μία. Και οι δύο είναι το ίδιο.

  3. Kαθώς διαβάζω τα πόστ σου, καμμιά φορά νομίζω οτι έχω βάλει την κασέτα της ζωής backwards.To ‘bilingualism’ με όλη την έννοια του δεν είναι απλό πράγμα θέλει πλανο και πειθαρχία κάθε στιγμή και να το πω αγγλιστί ‘it’s a real commitment’ στη ζωή . Kαλή συνέχεια χχ

    1. Αυτό έχω καταλάβει και εγώ…Δηλαδή καμιά φορά σκέφτομαι ότι έστω και να τα καταφέρω να μιλάει τη γλώσσα την προσχολική, με το που θα πάει σχολείο και το λεξιλόγιό του θα εμπλουτιστεί, πώς θα τα καταφέρω να είναι στο ίδιο επίπεδο ή έστω αρκετά κοντά με τα Ελληνικά ……Σαν να είμαι μόνη απέναντι σε χίλιους μου φαίνεται…. Αλλά είπαμε ένα ένα… Για να μην αναφερθώ στα Ελληνικά τα δικά μου που χάνονται, άρα πώς να τα μεταφέρω;!

      Το ότι με καταλαβαίνεις, αλλά και το ότι είσαι στη μετά φάση, με βοηθάει πολύ πάντως. Εσύ τί έκανες/κάνεις? Κουράστηκες τελικά? Το άφησες, και είπες as long as we are happy? Όποια συμβουλή δεκτή!!

      1. Εχω δύο παιδιά και βλέπω ότι έχουν διαφορετικές δυνατότητες όσον αφορά την γλώσσα και αυτό είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να το ανακαλύψεις νωρίς . Εχω διαπιστώσει ότι κανείς πρέπει να επιμένει στο να απαντά το παιδί στη γλώσσα που του μιλάς (ελληνικά) για να μπορεί να την χρησιμοποιήσει τελικά, γιατί το να καταλαβαίνει είναι εύκολο. Να κάνει τη χρήση είναι δύσκολο και εκεί είναι που χρειάζεται η πειθαρχία. Τώρα σε μια οικογένεια που ο σύντροφος δεν μιλά την γλώσσα σου, δεν υπάρχει μια συνοχή και χρειάζεται διπλή μην πω τριπλή προσπάθεια όσον την αφορά την επικοινωνία σαν οικογένεια. Οταν περνάνε τα χρόνια αναπτύσσεται το λεξιλόγιο τους και είναι αρκετά πιο δύσκολη η επικοινωνία στη γλώσσα σου που και εσύ η ίδια αρχίζει να την ‘ξεχνάς’ ειδικά αν δεν έχεις Ελληνες γύρω σου. Το ελληνικό σχολείο που τα στέλνω εδώ και τρία χρόνια ήταν το μεγάλο δεκανίκι για να αρχίζουν να νοιώθουν την γλώσσα που μέχρι τότε ήταν μόνο προφορικά.
        Εχω παρατηρήσει ότι τα μοναχοπαίδια τα καταφέρνουν καλύτερα γιατί έχουν κατευθείαν επαφή με τα μητέρα (εχω δύο φίλες γαλλίδες και τα παιδιά του μιλάνε απταιστα). Kαι όταν η μητέρα είναι ‘γενίτσαρος’ και δεν απαντά αυτό είναι το ξεκλείδωμα της γλώσσας για το παιδί. Οπως επίσης και επαφή με περισσότερους Ελληνες που μιλάνε την ελληνική γλώσσα και δεν κάνουν φιγούρα με τα αγγλικούλια τους και του μιλάνε αγγλικά γκρρρρρ….
        Εγω πάντως δεν τα κατάφερα να μου μιλάνε στα ελληνικά, μιλάνε ελληνικά με τη μαμά μου και τους άλλους συγγενείς εκτός από μένα. Α, ναι ξέχασα να σου πω, μου μιλάνε μόνο στη γλώσσα μου, όταν είμαι πολύ στεναχωρεμένη 😉
        .

  4. Penelope το να σου μιλάνε στη γλώσσα σου όταν είσαι στεναχωρημενη είναι πολυ γλυκο! Τι υπέροχα παιδια. Καταλαβαίνουν ότι είσαι στεναχωρημενη και σε παρηγορουν. Ξέρουν ότι θα χαρεις που θα τα ακούσεις.
    Τι υπέροχο να είσαι μανούλα!
    Elisa μου, τι πανεξυπνο μικρουλι που έχεις!!! Μια φίλη μου ειναι σε παρομοια κατασταση. Λίγο πιο πολύπλοκη. που παντρεύτηκε και ζει μόνιμα Γερμανία. Ο Μπαμπας δεν μιλάει Ελληνικά, αλλα καταλαβαίνει. Η μαμά μιλάει μόνο Ελληνικά. Και τώρα, θα μετακομίσουν μόνιμα Γαλλία και η μικρή θα πηγαίνει εκει παιδικό σταθμό, που θα μιλάνε μια άλλη, καινούρια για αυτη γλώσσα!

  5. Lovely post! All the best for your family and your new start in London!

    I’m glad I found you through mama…des, mpampa…des. My daughter (4y) is bilingual, we speak Greek at home but she speaks English at the nursery and with the majority of our (or her) friends. I teach young kids Greek and I strongly believe that early exposure and familiarity with the language helps them develop a very strong bond with the language even if it is not spoken at home as the primary language. The daughter of a very good friend of mine is trilingual. Mummy is from Serbia, Daddy is from Cyprus and the little girl goes to an English kindergarten. It is amazing that at the early age of 3 she is eloquent in all three languages! Consistency is the key. If he insists on speaking to you in English, you could try explaining to him that mummy speaks Greek and he should speak Greek to you too. I can imagine this being really hard work at the beginning but it will definitely pay off in the future.

    You could also check out my blog where I post printables and ideas for fun Greek language learning through games, crafts and other child-friendly activities.

    1. Hello Eri! It’s really nice to meet you! Although I only scanned your blog (will get my pc back in the next few days) I love the fact that you are collecting or designing materialfor the Greek language! I have been looking to find something like this everywhere and really is nonexistent! Will have a proper look soon. Thanks for your comments, I will be following you on twitter ( I am gaitanaki) for future posts n chats. As for the trilingual kids, we have so many here in London, yet I have the feeling the 3rd language is mainly on a badic conversational level. It always depends on the time and effort the parents an put into it…

      1. Nice to meet you too!

        Following you back on Twitter! I have been reading your blog and I love it! Having spent 5 years in England (Manchester) as a student and a mum I totally relate to most of your posts! Keep them coming please!

        I am a Greek language teacher and a mum of two craft/game/activity/colouring-loving little girls. I have been designing this material for children who may have Greek as a second language, who may live in a Greek speaking country but don’t speak Greek themselves (and neither do their parents), may live in a country where Greek is not spoken, yet they want to learn and expose themselves to Greek (because of family heritage or future move to a Greek speaking country) or even for young native speakers of Greek (preschoolers) who want to start experimenting with writing and reading Greek. I hope you will find it helpful.

        Good luck with your new life! Your little boy is too cute! 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s