Χίλιες και μία σκέψεις και συνειρμοί…

the British Museum

Η περασμένη εβδομάδα ήταν πολύ έντονη για όλους τους συγγενείς, φίλους και γνωστούς στην Ελλάδα. Με το κίνημα των Αγανακτισμένων (Άμεση Δημοκρατία) στις κεντρικές πλατείες για 3η συνεχόμενη εβδομάδα και τις πολιτικές μανούβρες στο προσκήνιο και την 5η δόση να αιωρειται σαν καρότο μπροστά στη γαϊδουρινή υπομονή του Έλληνα. Δεν γράφω πολιτική σε αυτό το μπλόγκ. Όχι γιατί δεν έχω απόψεις, highly opinionated this one! Πολύ απλά γιατί το κάνουν γραπτά, άλλοι πολύ καλύτερα και πιο όμορφα από εμένα. Θα καταγράψω όμως την οπτική μου, μέσα από τα δικά μου βιώματα, και επειδή είναι διαφορετικά από του μέσου Έλληνα, ίσως βοηθήσουν.

Με το που ξεκίνησα να δουλεύω στη Βρετανία, όλα ήταν περιορισμένα. Οι διακοπές, οι έξοδοι, το φαγητό, το αραλίκι. Έβλεπα τους φίλους στην Ελλάδα που “ο καφές” κρατούσε ώρες και εναλλασσόταν σε φαΐ και οι διακοπές κρατούσαν βδομάδες ολόκληρες είτε γιατί ζούσαν στα πατρικά ακόμα, είτε γιατί πηγαίναν διακοπές στα εξοχικά και ζήλευα. Πάνω κάτω τα περιγράφει και η Penelope στο τελευταίο της πιπεράτο άρθρο.

Γιατί αυτό που δεν ήταν περιορισμένο ήταν η δουλειά. Γιατί όταν ξεκινάς να δουλεύεις, εδώ τουλάχιστον, έχει πολλά να μάθεις. Ήμουν και μικρή και ήθελα να τα μάθω όλα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Δεν έκανα “υπερωρίες”. Στο μυαλό μου, απλά έδειχνα υπεύθυνη, ώστε να μάθω και να με εμπιστευτούν όσο γίνεται πιο γρήγορα. Τα πρώτα καλοκαίρια θυμάμαι, δούλευα μέχρι τις 10-11 κάθε μέρα για να βγεί η δουλειά. Αύγουστος με όλους τους Έλληνες φίλους να έχουν αράξει με άδεια, όσοι δούλευαν δηλαδή. Πολλά ερωτηματικά είχα τότε. Το βλέπω ακόμα σε πολλά άρθρα που έχουν γραφτεί πρόσφατα από Έλληνες του εξωτερικού όπου κριτικάρουν τον Έλληνα στην Ελλάδα. Φίλοι και φίλες, αν κάνατε το μεγάλο βήμα και γύρνούσατε πίσω τα ίδια θα κάνατε. Ας μην αφήσουμε τις δικές μας δυσκολίες του εξωτερικού να μας βγούν σε πικρία. Γιατί κι εμείς στο εξωτερικό το σύστημα ακολουθήσαμε, απλώς, στις χώρες που πήγαμε, ήταν πιο αξιοκρατικό και ελπιδοφόρο. Για ρωτήστε όμως και τους Έλληνες που πήγαν πχ Ιταλία…

Όταν ήρθα στην Ελλάδα, το 2008, και δούλεψα μπήκαν όλα στην θέση τους (τρόπος του λέγειν, τίποτα δε βρήκα στη θέση του!). Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή επικρατεί, όπως λέει και ο πιτσιρίκος, η βασιλευομένη δημοκρατία (μπες και διάβασε και δε θα χάσεις!). Ή θα μπορούσε κανείς και να κάνει τη μεταφορά με το οθωμανικό σύστημα. Όπου “πασάδες” είναι οι βουλευτές και ο κόσμος πάει με τα “θεματά του”. Και μάλλον πιο πετυχημένος είναι ο παραλληλισμός με το Οθωμανικό σύστημα, αφού η αυλή του βασιλιά είναι συνήθως περιορισμένη, η αυλή των πασάδων, απεριόριστη! Το σύστημα είναι τέτοιο (έχει φτιαχτεί έτσι δηλαδή) που δύσκολα βρίσκεις δουλειά μόνος είτε στον ιδιωτικό είτε στο δημόσιο φορέα. Πρέπει να έχεις γνωστό. Το νόμισμα δεν είναι ούτε το ευρώ ούτε η δραχμή. Είναι καταρχάς, η χάρη.Το χειρότερο όμως είναι ότι προτεραιότητα στις “χάρες” έχουν οι “φελλοί”. Εκείνοι που ούτε τα προσόντα έχουν για τις σιγκεκριμένες θέσεις ούτε την προϋπηρεσία. Ξέρουν όμως και παίζουν πολύ καλά το σύστημα (όταν έπαιρνες εσύ πτυχία, αυτοί “δουλεύανε” τις “ικανότητές” τους). Δεν θέλω να μιλήσω γι αυτούς πολύ απλά γιατί τους σιχαίνομαι. Θέλω να εστιάσω στο πιο υγιές κομμάτι της Ελλάδας.

Πολλοί από αυτούς είναι εκείνοι που δουλεύουν στις πολυεθνικές. Για μένα οι πολυεθνικές είναι σαν ένα καλοκουρδισμένο δημόσιο. Έχοντας δουλέψει σε πολυεθνική το συμπέρασμά μου είναι ότι μπορεί να δουλέψουν πολύ καλά, αλλά δίνουν μια αίσθηση ασφάλειας στον εργαζόμενο που ουσιαστικά δεν υπάρχει. Γιατί η πολυεθνική συστηματικά βάζει κάτω τα νούμερα και λέει. “Τόσα τα έξοδα, τόσα τα έσοδα, με συμφέρει να μείνω εδώ?” Αν η απάντηση είναι όχι τότε η διάλυση της εταιρείας στη σιγκεκριμένη χώρα είναι άμεση.Και αν δεν είναι διάλυση τότε είναι μαζικές απολύσεις. Οι πολυεθνικές έχουν βοηθήσει πολύ κόσμο στην Ελλάδα να αισθανθεί παραγωγικός και Ευρωπαίος. Και εδώ είναι το πρόβλημα για μένα.

Μου έκανε εντύπωση, όσο ήμουν Ελλάδα,η βαθύτερη ψυχολογία του Έλληνα! Το πόσο μέσα στις  τύψεις πάρα πολύς κόσμος έχει εγκλωβιστεί. Αυτό το νταραβέρι με τα ρουσφέτια και τις “χάρες” πόσο έχει αγοράσει τις ψυχές του κόσμου. Είναι ο Ελληνάρας ή ο Ευρωπαίος. Το κακό και το καλό. Η φωνή του “Ελληνάρα”, όπως αυτοονομαστήκαμε (!) δεν έχει δικαίωμα να ακουστεί. Την πνίγει ο ίδιος ο Έλληνας! Γιατί, λέει, θέλεις τη φραπεδιά σου και το ποτό σου στη παραλιακή. Γιατί έχεις τα παιδιά σου σε ιδιωτικό (λες και τα δημόσια δουλεύουν! πόσα χρόνια πια θα γίνονται οι καταλήψεις?! άραγε έχει καταγράψει κανείς τα αιτήματα?) και το αυτοκίνητό σου είναι καινούριο και ακριβό. Γνώρισα διάφορους με το ταμπελάκι του “βολεμένου”. “Από το παράθυρο μπήκε και αυτός” φροντίζανε να με ενημερώσουν.Και οι γύρω να κουνάνε το κεφάλι. Έχουν μπεί όλοι στη διαδικασία του να εξασφαλήσουν τα “καλύτερα” για τους ίδιους και τα παιδιά μας αγοράζοντάς το, (βλ μαιευτήρια) χωρίς να διεκδικούμε αυτά που δικαιούμαστε από το δημόσιο σύστημα! Και όλο αυτό έχει μετατραπεί σε έναν φαύλο κύκλο, τον κύκλο της επίδειξης και του χρήματος.

Και εδώ, έρχεται το βιντεάκι που κυκλοφόρησε στο twitter τις τελευταίες μέρες. Δεν ξέρω πόσοι το παρακολουθήσατε. Αν όχι, παρακολουθήστε το τώρα (via Philos).

Είναι πολύ έξυπνα γυρισμένο και απεικονισμένο. Αυτό που θέλω να σχολιάσω είναι ότι πέφτει μέσα διάνα στο κομμάτι με τις επιλογές. Εγώ προσωπικά, ζαλίζομαι στο σούπερ μάρκετ! Χίλια προϊόντα όλα στη διάθεσή μου και με πολύ μικρές διαφορές. Αισθάνομαι όμως σαν να είναι όλα αυτά στάχτη στα μάτια μου. Σαν να προσπαθούν να με μπερδέψουν με το να χάνω το χρόνο μου να ασχολούμαι αν θα πάρω το μαύρο πολύσπορο ψωμί σε φέτες ή το μάυρο πολύσπορο σε φέτες χωρίς την κρούστα. Και αυτό που δεν έχω κάνει είναι να κοιτάξω την κοινωνία γύρω μου. Να καταγράψω τί θεωρώ καλό και τι όχι. Τι θέλω για μένα και τα παιδιά μου και τι όχι.  Είναι ο απότομος επίλογος σε αυτό το βιντεάκι “….constantly criticizing ourselves instead of looking into society with a critical eye.”

Προχτές πήγα για πολλοστή φορά στο Βρετανικό μουσείο. Μ’αρέσει να πίνω καφέ εκεί όταν μπορώ. Με εμπνέει το μέρος. Το καφέ δεν λέει πολλά. Τύπου καντίνας είναι, το φώς όμως και το παιχνίδι ανάμεσα στο νέο κτίριο και το παλιό με γεμίζουν αισιοδοξία και έμπνευση. Πήγα και έριξα και μια ματιά στα αγάλματα, τα “Ελγίνεια”, του Παρθενώνα. Κάλα είναι, σας στέλνουν την αγάπη τους. Λιγάκι μπερδεμένα κι αυτά όπως κι εγώ. Από αλλού ξεκίνησαν και αλλού βρέθηκαν. Πολλοί Έλληνες φουσκώνουν συναισθήματα όταν τα επισκέπτονται. Περηφάνια, αγανάκτιση, νευριάζουν με τους Βρετανούς που τα πήρανε, αλλά και με τους ίδιους που δεν καταφέραμε να τα κρατήσουμε και να τα γυρίσουμε, αλλά και άλλα πολλά, όπως ότι στις μέρες μας, πολλοί Έλληνες απλά αισθάνονται ανάξιοι των προγόνων μας, λόγω τις κατάστασης στη χώρα.

Εγώ θα έλεγα, να δούμε τη κατάσταση λιγότερο συναισθηματικά και περισσότερο ψύχραιμα. Πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα. Να σταματήσει ο Έλληνας να κατηγορεί τον εαυτό του και πολύ απλά να φύγουν οι “φελλοί” και οι πασάδες. Δεν είναι κάτι το πολύπλοκο, όπως αφήνεται να εννοηθεί. Είναι πολύ απλό, αλλά πρέπει να θέλει ο λαός και να το δείξει. Είχα πει στο άλλο μου μπλογκ, “το γαϊτανάκι” πώς όταν ήρθα Ελλάδα και δούλευα μου είχε κάνει εντύπωση που κανένας δεν ήθελε καν να ακούσει για αλλαγές και βελτιώσεις. Τις τελευταίες μέρες στο Σύνταγμα μου φαίνεται ο κόσμος έχει αρχίσει να θέλει να ακούσει και να αλλάξει, ή μήπως κάνω λάθος;

Γι αυτό και ενώ έχω πεί ότι δε θα κοιτάζω τη χώρα που άφησα (για τη δική μου ψυχική υγεία), “κοιτάζω” τώρα με γουρλωμένα μάτια το Σύνταγμα. Γιατί στην μεγάλη πλατεία μπορεί να έχει ξεκινήσει κάτι πολύ παλαβό, και πολύ πρωτοποριακό. Αρχίσε να μιλάει ο κόσμος. Όλοι έχουν δικαίωμα 12′. Δεν είναι τυχαίο που τα media στη Βρετανία μόλις τώρα, μετά από τρείς βδομάδες αρχίσανε να αναφέρουν το φαινόμενο της “άμεσης δημοκρατίας”. Εδώ κάτι αλλάζει. Θα είναι άραγε όλο αυτό μια φούσκα που απλά θα ξεφουσκώσει; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως, ότι έχει αρχίσει και ακούγεται. Και θα ήθελα πολύ να κάνει ντόρο και σαματά και να θορυβίσει με την χρονική του διάρκεια και τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό Ελλήνων που συμμετέχουν! Και από τα 100 οράματα που θα ακουστούν να παλλέψει ο Έλληνας και για τα 100! Όχι άλλους συμβιβασμούς! Αλλά πρέπει να θέσουμε αυτά τα οράματα. Και εδώ, ο καθένας μας καλείται να βάλει νέο ταμπελάκι στο μέσο Έλληνα. Γιατί όσο αυτοαποκαλούμαστε “Ελληνάρες” τόσο θα συμπεριφερόμαστε σαν Ελληνάρες. Ας βάλλουμε το ταμπελάκι που γουστάρουμε καταρχάς, για να αρχίσουμε να αλλάζουμε.

4 thoughts on “Χίλιες και μία σκέψεις και συνειρμοί…

  1. Καλημέρα σου Μπέτυ!

    Όταν μιλάς για τους φίλους σου στην Αθήνα και τους καφέδες τους, νομίζω οτι μας αδικείς λίγο…

    Χαιρετίσματα σε Φιλ, Αλέξανδρο και Τζέρρυ,

    Λευτέρης

  2. Kαλημέρα!!!! Αν πρόσεξες μιλάω για την εποχή που ξεκίνησα να δουλεύω στην Αγγλία. Δεν σας ήξερα τότε! Μιλάω για άλλους φίλους. Άσε που δεν το κακολογώ, απλά το ζήλευα τότε. Θυμάμαι Αύγουστο-Σεπτέμβρη δεν απαντούσε κανένας σε τηλέφωνα, email τίποτα. Άλλοι ρυθμοί. Εδώ η δουλειά δε σταματάει ποτε (δυστυχώς!) Πάντως, εσας, για να ξέρεις, σας θεωρώ μεγάλη εξαίρεση σε πάρα πολλα! Γι αυτό και μου λείπετε…..
    Σας φιλώ πολύ πολύ πολύυυυυυυυ!

    1. Μην ανησυχείς και δεν παρεξηγήθηκα!

      Απλά πιστεύω οτι κανείς απ τους κοινούς φίλους μας δεν ανοίκει στην κατηγορία εργαζομένων που ανέφερες.

      Απ’ ότι έμαθα σε περιμένουμε σύντομα, οπότε τα λέμε και από κοντά!

      Λευτέρης

      1. Ναι, ναί, σύντομα!! 🙂

        Θα το αναλύσουμε με καφέ στο γνωστό!
        φιλιά πολλάαααα!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s