Spring therapy! Ανοιξιάτικη Θεραπεία!

This slideshow requires JavaScript.

Μεγάλωσα σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Με την Γαλλική Ακαδημία στα πόδια μου και το Αττικόν για local cinema. Και πολλές φορές έχω σκεφτεί πώς εμάς τα παιδιά του κέντρου πρέπει κανονικά ο δήμος Αθηναίων να μας δώσει μια επιδότηση να κάνουμε ένα group therapy γιατί έχουμε διάφορα θέματα. Καταρχάς, πιστεύουμε ότι αν δεν ακούμε σειρήνα να σφυρίζει, λεωφορείο να φρενάρει, και μηχανάκι να μουγκρίζει μέρα νύχτα, τότε δεν ασθανόμαστε ασφαλείς! Νοικιάσαμε ένα σπίτι κάποτε με τον καλό μου και ενώ ήταν στο κέντρο του Λονδίνου αγρίευα τα χαράματα με τα κελαηδίσματα των πουλιών. Φοβάμαι την εξοχή. Ναι, δεν εννοώ ότι δεν μου αρέσει να πηγαίνω με παρέα, αλλά μη με αφήσεις μόνη στα λιβάδια που δεν πιάνει το κινητό μου να περπατήσω. Με πιάνει κλειστοφοβία! Παράλογο; Κάπου αλλού έχεις μεγαλώσει εσύ, κι ας είναι και προάστεια Αθηνών. Μεγάλη διαφορά. Διότι στα προάστεια υπήρχε και μια παιδική χαρά να παίξεις τα μεσημέρια. Εμάς ο Λόφος του Στρέφη ήταν απαγορευτικός λόγω ναρκωμανών τότε (δεν γνωρίζω για τώρα) και έτσι ο περιφεριακός του Λυκαβηττού ήταν η όασι μας. Έχεις πάει ποτέ; Πάντως πράσινο δεν τον λες τον λόφο!

Εμείς τα μεσημέρα φουσκώναμε τη πλαστική πισινούλα, βάζαμε μαγιό και βουτούσαμε με τον αδερφό μου. Χαζεύαμε το απέναντι διαμέρισμα όπου έμενε μια γιαγιά που έβλεπε Τόλμη και Γοητεία. Είχε την τηλεόρασή της στραμένη προς το μπαλκόνι μας και όταν βλέπαμε να ξεκινά πεταγόμασταν μη χάσουμε την αρχή. Τι άλλο κάνει ένα παιδί που μεγαλώνει στο κέντρο της Αθήνας; Διαβάζει, παίζει μπάσκετ με αλουμινόχαρτο για μπάλα, βλέπει τηλεόραση, παίρνει τηλέφωνα για να επικοινωνήσει (πρό ίντερνετ εποχή). Και όλα αυτά μου φαινόντουσαν φυσιολογικά. Με νοσταλγία, ακόμα και τώρα, το ομολογώ, θυμάμαι την ζέστη στην άσφαλτο τα μεσημέρια όταν μας άφηνε το σχολικό. Μπορώ να σου περιγράψω το φως και τη θερμοπληξία της καυτής ασφάλτου σαν σε ποίημα.

Είδε κι έπαθε το άλλο μου μισό! Και ακόμα, δηλαδή, μη νομίζετε. Πάντα εκτιμούσα τη φύση, αλλά σε καρτ ποστάλ. Τα λουλούδια τα θέλω φρέσκα, αλλά καλοτυλιγμένα στη σελατίνα του ανθοπωλείου και οι 5γαρδένιες της μαμάς μου ήταν ζούγκλα για μένα! Με τα χρόνια έχω συνειδητοποιήσει αυτή την ανωμαλία μου. Το ήξερα πάντα πως κάποια μέρα θα πρέπει να τα ξεπεράσω όλ’αυτά τα πάρα φύση, αλλά κάπως σαν να το προσδιόριζα εκεί προς τα συντάξιμα χρόνια. Η ζωή είχε άλλα σχέδια όμως. Το καινούριο μας σπιτάκι στο Λονδίνο έχει κήπο. Όχι κοινόχρηστο όπως το προηγούμενο (έτσι είχα ξεφύγει τότε)…δική μας, ολόδική μας. Τρελλές χαρές έκανε ο άντρας μου. Την ημέρα που το είδαμε μου περιέγραφε πόση χαρά θα κάνει ο μικρός. Και εγώ έτριζα τα δόντια και το μόνο που σκεφτόμουν είναι σκουλήκια, σαλιγγάρια και άλλα γλιώδη. Όλο το χειμώνα την έβγαλα καθαρή. Είχε κρύο μέναμε μέσα. Κάθε βράδυ, από το παράθυρο της κουζίνας έριχνα μια ματιά στον κήπο με άγριο και φοβισμένο μάτι. Σαν να παραμονεύει το κακό….η μέρα της αναμέτρησης θα έρθει….και τότε θα καταλάβουν όλα τα στοιχειά του κήπου πόσο εύκολη λεία είμαι.

Ήρθε ο Γενάρης και ο μικρός παρακαλούσε να βγεί έξω. Τον έντυνα και τον αμολούσα στην αρχή μόνο του. Βγήκα κι εγώ μιά δυό φορές. Τον έβλεπα να χαίρεται και μαλάκωνε η καρδιά μου. Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, το πάλεψα μέσα μου πολύ. Και μετά σε ένα ταξίδι της μητέρας μου εκεί το Μάρτιο αποφασίσαμε να ασχοληθούμε! Εδώ να σημειώσω πως οι εμπειρίες της μητέρας μου περιορίζονταν σε αυτές τις 5 γαρδένιες στο μπαλκόνι. Άγνοια! Το πρώτο που αγοράσαμε ήταν γάντια! Μετά εργαλεία και δώστου εργαλεία και χώμα και βολβούς λουλουδιών εντελώς στην τύχη όμως. Και σποράκια για λαχανικά και  μυρωδικά. Λίγο, λίγο συνήθισα το χώμα (με γάντια πάντα), μου άρεσε η διαδικασία να ποτίζουμε κάθε πρωί με τον μικρό. Εγώ να του γεμίζω το μικρό ποτιστήρι και εκείνος να το ρίχνει με ευλάβια… πάνω του.

“Καλά πάμε,” σκεφτόμουν, “για πρώτη χρονιά καλά πάμε, με τον καιρό μπορεί και να το ξεπεράσω όλο αυτό”.

Μεγάλη Πέμπτη πριν φύγουμε ταξίδι, βγήκα στο κήπο και δεν πίστευα στα μάτια μου. Δεν ήταν κάτι που είχα βάλει εγώ. Ήταν εκεί, μια πρασινάδα, όπως νόμιζα, από πριν.

Purple Clematis - Kληματίτης μωβ

Μετά από κάποιες βδομάδες, εκεί μέσα στους θάμνους είδα μια κοκκινίλα.

red rose bush - κόκκινη τριανταφυλλιά

Και καναδυό βδομάδες μετά, στο φράχτη, κάτι άλλες πρασινίλες ροζίσανε.

pink rose bush - θαμνώδης τριανταφυλλιά

Κοιτάζω γύρω μου τώρα και δε βλέπω στοιχειά και δαίμονες, αλλά υποψιάζομαι πως θα βγούν κι άλλες ομορφιές. Είναι σαν ένας κήπος γεμάτος θησαυρούς. Που μου αποκαλύπτονται σιγά σιγά. Και ξαφνικά, το θρύλλερ του κήπου  μεταμορφώθηκε σε ρομάντικ κόμεντι. Και χαμογελάω, δειλά δειλά με τον εαυτό μου και τις φοβίες μου. Και νευριάζω. Πολύ νευριάζω! Που μεγαλώνουν ακόμα παιδιά στο κέντρο της Αθήνας με την ίδια κακή σχέση με τη φύση. Και θέλω να βγάλλω την οργή μου στους υπευθύνους. Γιατί και εδώ μεγαλούπολη είναι, αλλά αυτό δεν απαγορεύει το πράσινο.

Καιρό τώρα θέλω να γράψω για όλο αυτό. Αφορμή για το ποστ μου ήταν η κίνηση των Atenistas στα Κάτω Πατήσια.

“Καιρό τώρα είχαμε εντοπίσει αυτή την εγκαταλειμμένη έκταση στα Κάτω Πατήσια, ένα μεγάλο τετράγωνο οικόπεδο ανάμεσα στις πολυκατοικίες με 2 γήπεδα μπάσκετ, μερικά παλιά παιχνίδια παιδικής χαράς, περιτριγυρισμένο από φαρδιά αλλά απεριποίητα παρτέρια.
Οι απαιτήσεις ήταν πάρα πολλές και το σχέδιο τολμηρό, αλλά η επιθυμία μας να δούμε το χώρο αυτό να μετατρέπεται σε ένα όμορφο και φιλόξενο χώρο για την ταλαιπωρημένη γειτονιά ήταν μεγαλύτερη. Και η ανταπόκριση που είχαμε, ξεπέρασε κάθε προσδοκία”…..(εδώ η συνέχεια)

Τα απωθημένα δεν τα γλιτώνει η δική μας γενιά, αλλά κάποιοι, βρήκαν τρόπο να διοχετεύσουν θετικά όλη αυτή την ενέργεια. Διαβάζω το άρθρο και βλέπω τις φωτογραφίες και στεναχωριέμαι που δεν είναι ο κρατικός μηχανισμός αυτός που δρά. Και εκτιμώ χίλιες φορές την ακριβώς αντίθετη πραγματικότητα εδώ στο βορά.

Καλά σκαψίματα Atenistes!

7 thoughts on “Spring therapy! Ανοιξιάτικη Θεραπεία!

  1. Επαφή με τη φύση έστω και μέσα στην πόλη. Βασικός παράγοντας άγχους του σύγχρονου ανθρώπου, χάσαμε την επαφή μας και ζούμε παραφύσει.
    Όμορφη ενασχόληση, εύχομαι να συνεχιστεί έτσι όμορφα!

  2. Τί όμορφος κήπος!!! Συγχαρητήρια, κι εμένα άθλος θαυμαστός μου φαίνεται, ένα γιούκα έχει το σπίτι και κατάφερε να μισοξεραθεί, ελπίζω να το σώσω!
    Φιλιά πολλά

    1. τι να σου δώσει ένα γιούκα…. πάρε κάτι που να ανθίζει και σου χαμογελά. Να έχεις να βλέπεις την αλλαγή (λέω εγώ τώρα πια). Ή μάλλον φύτεψε κεσεδάκια, θυμάσαι τα φασόλια?
      x x x

  3. “Φοβάμαι την εξοχή”
    “πρέπει κανονικά ο δήμος Αθηναίων να μας δώσει μια επιδότηση να κάνουμε ένα group therapy”

    χαχαχαχαχα!
    Μα πόσο αλήθεια όμως! Εγώ μεγάλωσα κάπου Δυτικά αλλά τα περισσότερα που περιέγραψες τα νιώθω. Κι η πλάκα είναι ότι οι γονείς μου (παιδιά της επαρχίας γαρ), τρελλαίνονται για ερημιές. Αν έχει τσακάλια, βουνοκορφές και καθόλου πολιτισμό η καλύτερή τους, μα πώς δεν παθαίνουν πανικό αναρωτιέμαι 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s