Deconstructing mummy

(english text at the end)

Το blog deconstructive mummy μου έστειλε ένα μέηλ με μια πρόκληση. Να γράψω ένα άρθρο με θέμα τι σημαίνει αποδομημένη από το πρότυπο μαμά, ποιό είναι το πρότυπο της “καλής μαμας” και πόσο αυτό μας επηρεάζει.

Το σκεφτόμουν αυτές τις μέρες. Αλήθεια, δεν έχω ιδέα πιο είναι το πρότυπο της “καλής μητέρας”. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι θα έπρεπε να είναι η μητέρα μου αυτή που για μένα είναι το πρότυπό μου. Με τη μητέρα μου όμως εδώ και πολλά χρόνια, από την εφηβεία ίσως και πιο πριν έχουμε ξεκινήσει ένα άλλο “παιχνίδι”. Μιλάμε. Μιλάμε πολύ. Σκασμό δε βγάζουμε για την ακρίβεια. Μέσα από αυτές τις κουβέντες μας δεν μπορώ να πω ποιά οφελήθηκε περισσότερο, εγώ ή εκείνη. Δεν είμαστε φίλες, γιατί οι κουβέντες μας γίνονται πάντα με βάση τη σχέση μας. Όταν έκανα το γιο μου δε μου έδειξε τί να κάνω, αλλά μου είπε με απόλυτη ειλικρίνια αλλά και τρομερή αυτοπεποίθηση “δε θυμάμαι! Πάνε πολλά χρόνια.” Θυμάμαι να συγχίζομαι και να απογοητεύομαι τότε.

Το πρώτο βιντεάκι του μωρού μας ήταν στο Έλενα όταν φέρνουν το μωρό να το δει ο πατέρας και το σόι. Το τράβηξε ο αδερφός μου ενώ εγώ ήμουν ακόμη σε νάρκη. Η μητέρα μου σε αυτό το βιντεάκι είναι μια ξένη. Κοιτάζει το μωρό προσεκτικά, λες και θέλουν να μας πλασάρουν κάτι ελαττωματικό και είναι έτοιμη για καβγά. Η αλήθεια είναι πως ήταν έτοιμη για πολλά διαόλια και όντως τα έριξε με την πρώτη αφορμή! Όπως μου είπε, σε εκείνη τη φάση η αγωνία της ήταν για το δικό της παιδί.

Τα έκανε όλα η μητέρα μου, και πετυχημένη καριέρα και δυό παιδιά και βοήθεια μηδέν. Τίποτα απόλα αυτά δεν αγχώνομαι να ισοφαρίσω. Εγώ είμαι εγώ, κι εκείνη είναι εκείνη. Μήλα και πορτοκάλια. Έτσι μας βλέπω στα μάτια μου. Η αλήθεια όμως είναι πως εκείνη με έμαθε να μας βλέπω έτσι και γι αυτό την ευχαριστώ.

Τελικά με έμαθε να είμαι μια “αποδομημένη μαμά” που λένε και τα κορίτσια του deconstructive mum! Να ο ορισμός σας λοιπόν! Να μη κολλάς σε πρότυπα, και συνταγές, αλλά ούτε και σε ταμπελάκια. Είναι δύσκολο γιατί ο κριτής είναι τα μάτια του παιδιού σου. Και αυτά δε λένε ψέμματα. Η πίεση είναι μέσα μου. Το άγχος είναι να βλέπω το γιό μου καλά και χαρούμενο, κι ας ταράξει όλα τα πολιτικοκοινωνικά συστήματα. Κι ας μην ανήκει πουθενά, αρκεί να είναι καλά και γελαστός. Δύσκολα τα πράματα. Απαιτεί να αφουγκράζεσαι και να αφιερώνεις χρόνο και να έχεις και το κουράγιο να αναθεωρείς όταν βλέπεις ότι κάτι δε δουλεύει.

Δεν περιμένω ότι θα αισθανθώ ποτέ “καλή μάνα”. Είναι σαν να λες δείξε μου έναν “καλό άνθρωπο”. Δεν υπάρχει, παρά μόνο ο άνθρωπος, έτσι υπάρχω μόνο σαν μάνα. Απλά θα προσπαθώ για ό,τι καλύτερο μπορώ. Δεν πιστεύω στο άσπρο και το μαύρο παρα μόνο στις άπειρες αποχρώσεις του γκρι. Ναι, κι αυτό η μάνα μου μου το έμαθε! 😉

Τελικά κι «Εγώ δηλώνω Deconstructed Mummy». Εσείς;

Το Deconstructing Mummy (“Αποδομώντας τη Μαμά”) είναι μια ιδέα που ξεπήδησε μέσα από τις ομάδες για Εγκύους και Νέες Μαμάδες του WomenSpace, όπου νέες μαμάδες μοιράζονται θαρραλέα και χωρίς περιστροφές την πραγματικότητά τους.

Θελήσαμε να φτιάξουμε μια εκδήλωση για την αλήθεια και την καθημερινότητα των μαμάδων που είμαστε, καταρρίπτοντας και προκαλώντας το πρότυπο της τέλειας και ατσαλάκωτης μαμάς, όπως προβάλλεται από τα media και επιβάλλεται συχνά από την κοινωνία. (Περισσότερα για το event μπορείτε να διαβάσετε στο μπλογκ που φτιάξαμε ειδικά για το event, http://deconstructingmummy.blogspot.com/).

……………………………………………………………………………………………………………………………………….

I got an e-mail the other day inviting me to write a special post. The e-mail was from the bloggers of deconstructive mummy.  I am meant to write something about what it means to be a deconstructive mum, what is the «good mum» role model and how that effect us.

I was thinking about it for a while. The truth is I have absolutely no idea what a «good mum» is. I suppose I should say that my mother is my role model. It would certainly please the Freudians! But my mother has chosen to play different part in my life. Ever since I was young she had always got into terrible trouble of converting with me about almost anything! So we, still, spend a lot of hours chatting and talking about all things small and deep. During this process I truly can’t tell whether it was me that got the most out of it or her. We are not «friends» as they may show in the movies. All our conversations are based on our given relationship. But when I gave birth to my son she didn’t rush in to show me what to do. She was confident enough to say «I can’t remember what you are meant to do! It’s been 30years!» Clearly not something I wanted to hear at the time!

My mother did it all! A very successful career and raised two kids with no help from grandparents. Having said that, I don’t feel competitive, or the need to match her achievements. I feel we are as different as apples and pears. But then again maybe that was her teaching me to look at life like that, and for that I am grateful.

It looks like she taught me how to be a «deconstructive mum»! There you go! I suppose this is your definition! I suppose a «deconstructive mum» doesn’t stay with role models and never follows «perfect» recipes or tries to find a label to fit in. It’s  actually harder than that because your judge is the happiness of your kids. You can tell if they are ok just by looking into their eyes. So the pressure is not from society or the world but from within. Will I be able to make him well and happy? It’s hard because you need to dedicate time and also be brave enough to admit it when you think things don’t work out.

The truth is I don’t expect to ever feel like a «good» mother. It’s the same as asking me to point at a good person. There isn’t one. We are all human and therefore with flaws. I just try for what I think it’s best at the time. I don’t believe in black and white but in endless shades of grey. Funnily enough, it’s my mother that taught me this!

5 thoughts on “Deconstructing mummy

  1. Καλύτερα δε θα μπορούσε να τα είχε πει κάποιος. Μπράβο στη μαμά σου, μπράβο και σε εσένα που διαφοροποιήθηκες απο αυτή! Ευχαριστούμε για την υποστήριξη

  2. “να έχεις και το κουράγιο να αναθεωρείς όταν βλέπεις ότι κάτι δε δουλεύει”

    Όλο το κείμενο είναι εξαιρετικό αλλά αυτήν τη φράση θα την κρατήσω, να μην σου πω ότι θα την τυπώσω σε μπλουζάκι!

  3. Οπως πάντα Ελιζάκι μας συγκινείς και μας κάνεις να έχουμε αυτό το bitter sweet χαμόγελο όταν διαβάζουμε τις λέξεις σου… Πόσο μα πόσο όμορφα τη απεικόνισες αυτη την αποδόμηση! Μαγικά! Σ’ ευχαριστούμε!

  4. Λοιπόν μέσα σε όλα αυτά τα κείμενα, τα τρεξίματα, τα άγχη, είχα ξεχάσει τη μητέρα μου και το ρόλο της ως “μαμά”. Δεν ξέρω αν είναι το πρότυπό μου αλλά θεωρώ ότι με αυτά που είχε στα χέρια της, μαλλον τα πήγε καλά. Είναι μαζί μου αυτές τις ημέρες και νιώθω και εγώ λίγο παιδί, ένα “deconstructed” παιδί: τι να σημαίνει άραγε αυτό? Φιλάκια γλυκιά μου Ελίζα και πιο πολλά φιλάκια στο μαμάκι σου που φαντάζομαι το ατελείωτο κους κους σας!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s